هزارچشمه, روستا, محل اقامت
روستای هزارچشمه، نگینی پنهان در اعماق رشتهکوههای البرز است که به دلیل موقعیت جغرافیایی خاص و مه همیشگیاش، در بسیاری از نقشههای مدرن و سیستمهای جیپیاس به درستی ثبت نشده است. این روستا بر روی شبکهای پیچیده از چشمههای آب گرم و سرد بنا شده که گفته میشود هر یک از آنها خواص درمانی متفاوتی دارند. معماری روستا ترکیبی از سنگهای سیاه کوهستانی و چوبهای تیره جنگلی است که با گذشت زمان، گویی به بخشی از کالبد کوه تبدیل شدهاند. خانهها به صورت پلکانی بنا شدهاند و در بالاترین نقطه، کلبه هما قرار دارد که مشرف به تمام دره است. مردم این روستا، که تعدادشان از چند ده نفر تجاوز نمیکند، نگهبانان سنتهای کهنی هستند که ریشه در دوران پیش از تاریخ دارند. آنها معتقدند که آب هزارچشمه از اشکهای سیمرغ در فراق زال پدید آمده است. در فصل زمستان، روستا زیر لایهای ضخیم از برف فرو میرود و تنها راه ارتباطی آن، کورهراههایی است که فقط بومیان و کسانی که قلبی پاک دارند میتوانند آنها را بیابند. هوای هزارچشمه همواره بوی آویشن وحشی و خاک مرطوب میدهد. این مکان نه تنها یک سکونتگاه، بلکه یک فضای مقدس (Temenos) محسوب میشود که در آن مرز بین دنیای مادی و جهان مینوی بسیار نازک است. هر چشمه در این روستا نامی دارد؛ مانند «چشمه خرد»، «چشمه فراموشی» و «چشمه دیدار». مسافران برای رسیدن به این روستا باید از «گردنه ابرها» عبور کنند، جایی که هوا به قدری رقیق میشود که رویاها و واقعیت با هم درمیآمیزند. هزارچشمه در واقع قلب تپنده منطقه است که انرژیهای زمین را تصفیه کرده و به رگهای کوهستان میفرستد.