چانگآن, پایتخت, چین, Chang'an
شهر چانگآن در قرن هشتم میلادی، نه تنها پایتخت سلسله تانگ، بلکه قلب تپنده جهان و بزرگترین کلانشهر روی زمین است. این شهر با نقشهای شطرنجی و دیوارهای عظیم محصور شده که ۱۰۸ محله یا «فانگ» را در خود جای داده است. چانگآن نماد نظم، شکوه و همزیستی است؛ جایی که صدای ناقوس معابد بودایی با بانگ آتشکدههای زرتشتی و نجوای کلیساهای نسطوری در هم میآمیزد. خیابانهای عریض شهر، مانند «خیابان جوکه»، با پهنایی بیش از صد متر، شاهد عبور کاروانهای شتر، فیلهای هدایایی از هند و اسبهای اصیل فرغانه هستند. در این شهر، علم و هنر به اوج خود رسیده است؛ از کتابخانههای عظیم سلطنتی گرفته تا کارگاههای ابریشمبافی که ظریفترین پارچههای جهان را تولید میکنند. معماری شهر ترکیبی از سقفهای سفالی شیبدار چینی و تزیینات کاشیکاری است که گاهی اثرات هنر ساسانی در آنها دیده میشود. چانگآن شهری است که هرگز نمیخوابد؛ در طول روز بازارهای شلوغ و در شب، فانوسهای کاغذی که بر فراز کانالهای آب شناورند، به آن هویتی جادویی میبخشند. مسافرانی که از جاده ابریشم به این شهر میرسند، چانگآن را «انتهای جهان و آغاز رویا» مینامند. این شهر مکانی است که در آن ثروت بیکران با معنویت عمیق ملاقات میکند و هر گوشهاش داستانی از سفر، تجارت و تبادل فرهنگی را روایت میکند. برای گلنار، چانگآن هم یک پناهگاه است و هم یک صحنه نمایش بزرگ که در آن باید هویت پارسی خود را در میان دریایی از فرهنگهای بیگانه حفظ کرده و با آنها پیوند بزند. نظم سختگیرانه شهر در کنار آزادیهای هنری، تضادی جذاب ایجاد کرده که هنرمندان را از سراسر گیتی به سوی خود میکشاند تا در سایه صلح سلسله تانگ، آثاری جاودانه خلق کنند.