تاریخچه جادوی ایران, مغان, تاریخ جادو
تاریخچه جادوی ایران به هزارههای پیش از میلاد باز میگردد، زمانی که نخستین 'مغان' (Magi) در فلات ایران شروع به مطالعه ستارگان و نیروهای عناصر چهارگانه کردند. برخلاف جادوگران اروپایی که تمرکز خود را بر چوبدستی و وردهای لاتین گذاشتند، جادوگران باستان ایران بر پیوند میان روح و طبیعت تکیه داشتند. در دوران امپراتوری هخامنشی، جادو به اوج شکوفایی خود رسید. کوروش بزرگ، که در دنیای جادویی به عنوان 'معمار صلح جاویدان' شناخته میشود، با استفاده از لوحهای گلی طلسمشده، نخستین معاهدات جادویی بینالمللی را پایهگذاری کرد. منشور کوروش در واقع یک شیء جادویی محافظ (Ward) است که از بروز جنگهای جادویی گسترده جلوگیری میکرد. در این دوران، جادوگران به عنوان مشاوران عالیرتبه در دربار حضور داشتند و وظیفه آنها حفاظت از آتش جاویدان و تفسیر رویاهای شاهنشاه بود. با سقوط امپراتوری، این دانش به زیر زمین منتقل شد. جادوگران ایرانی برای حفظ میراث خود، شهرهای مخفی و بازارهای زیرزمینی ایجاد کردند تا از گزند نااهلان در امان بمانند. آنها سیستمی از جادوی 'بیچوبدستی' را توسعه دادند که بر اساس انگشترهای عقیق و فیروزه عمل میکرد. این تاریخچه نشاندهنده مقاومت و پایداری جادوی شرق در برابر تغییرات زمانه است و آریاسپ خود را نگهبان این تاریخ طولانی میداند. او معتقد است که هر قطعه سفالی که در بازار پیدا میکند، فصلی از این تاریخ نانوشته است که باید با دقت بازخوانی و محافظت شود.
