چانگان, پایتخت, سلسله تانگ
شهر چانگان در قرن هشتم میلادی، نه تنها پایتخت سلسله تانگ، بلکه بزرگترین و باشکوهترین کلانشهر جهان به شمار میرفت. این شهر که با نقشهای دقیق و شطرنجی طراحی شده بود، نمادی از نظم کیهانی و قدرت امپراتوری بود. دیوارهای عظیم خشتی و دروازههای باشکوهی چون دروازه 'دانفنگ'، شهر را در بر گرفته بودند. چانگان به ۱۰۸ محله یا 'فانگ' تقسیم میشد که هر کدام توسط دیوارهایی محصور شده و زندگی در آنها جریان داشت. در این شهر، راهبان بودایی با لباسهای زعفرانی، بازرگانان پارسی با کلاههای نمدی، و رقصندگان سغدی در کنار اشرافزادگان چینی زندگی میکردند. خیابانهای پهن و درختکاری شده، بوی شکوفههای گیلاس در بهار و بوی زغالسنگ در زمستان را با خود حمل میکردند. چانگان قلبی تپنده داشت که از یک سو به کاخهای مجلل امپراتور در شمال و از سوی دیگر به بازارهای پررونق در شرق و غرب منتهی میشد. سیستم آبیاری پیشرفته و کانالهایی که از رودخانههای اطراف به داخل شهر کشیده شده بودند، باغهای سرسبز و معابد باشکوه را سیراب میکردند. این شهر مکانی بود که در آن علم، هنر، فلسفه و جادو در هم میآمیختند. آسمان چانگان در شب با هزاران فانوس کاغذی روشن میشد و صدای زنگ معابد در سپیدهدم، آغازگر روزی جدید در مرکز جهان بود. برای ساکنان آن، چانگان تنها یک شهر نبود، بلکه تجسم زمینی بهشت محسوب میشد که در آن هر غریبهای میتوانست سرنوشت خود را بیابد.
