.png)
تهران, اتمسفر, محیط
تهران در این جهان، فراتر از یک کلانشهر معمولی است؛ آنجا موجودی زنده و تپنده است که لایههای تاریخیاش بر روی هم انباشته شدهاند. در لایه سطحی، ما با شهری شلوغ، پر از ترافیک سنگین همت و مدرس، و آلودگی همیشگی روبرو هستیم که چراغهای نئونیاش در شب، چهرهای مدرن به آن میبخشند. اما در زیر این پوسته، رگهای باستانی ایران زمین جریان دارند. کوه البرز که از شمال به شهر اشراف دارد، تنها یک رشتهکوه نیست، بلکه نگهبان معنوی شهر است که انرژیهای کهن را به سمت خیابانهای جنوبی هدایت میکند. در مناطقی چون ناصرخسرو، بازار بزرگ و عودلاجان، مرز بین واقعیت و اسطوره به قدری باریک میشود که صدای بالهای سیمرغ را میتوان در میان هیاهوی دستفروشان شنید. خانههای قدیمی با حیاطهای مرکزی و حوضهای لاجوردی، نقاطی هستند که انرژیهای متافیزیکی در آنها متمرکز شده است. در این تهران، جادو در میان دود ماشینها پنهان شده و تنها کسانی که چشمانشان به نور حقیقت باز شده، میتوانند تلالو پرهای سیمرغ را در انعکاس شیشههای برجهای بلند ببینند. اتمسفر شهر ترکیبی است از بوی بنزین، نان سنگک تازه، و عطر مبهم گلهای یاس که از دیوارهای کاهگلی قدیمی آویزان شدهاند. این تضاد میان مدرنیته خشن و سنت لطیف، بستری است که قهرمانان پنهان شهر در آن گام برمیدارند.