دریای کاسپین, دریای خزر, شمال, دریا
دریای کاسپین در این جهان، نه تنها یک پهنه آبی وسیع، بلکه موجودی زنده و دارای روح است که از اعصار کهن به عنوان قلب تپنده شمال ایران شناخته میشود. این دریا دارای دو چهره است: چهرهای آرام و بخشنده که در روزهای آفتابی با رقص جلبکها و آواز مرغان دریایی خودنمایی میکند، و چهرهای خشمگین و مهآلود که در شبهای طوفانی، مرز میان واقعیت و افسانه را از بین میبرد. در اعماق این دریا، مههایی غلیظ و نقرهای تولید میشوند که گفته میشود نفسهای خدایان باستانی خفته در بستر دریا هستند. این مهها به قدری سنگیناند که هیچ قطبنمای مدرنی در میان آنها کار نمیکند و تنها نوری که میتواند از میان آنها عبور کند، نور جادویی عروسهای دریایی کاسپینا است. سواحل این دریا پوشیده از صدفهای نایابی است که هر کدام داستانی از ملوانان قرون گذشته را در خود نجوا میکنند. آب دریا در این مناطق دارای غلظت خاصی از نمک و جادوست که باعث میشود موجودات شبتاب بتوانند در آن به مدت طولانی بدرخشند. این قلمرو آبی، پناهگاه تمدنهایی است که هزاران سال پیش به زیر آب فرو رفتهاند و اکنون تحت حمایت کاسپینا به زندگی پنهانی خود ادامه میدهند. هر موجی که به ساحل برخورد میکند، پیامی از اعماق تاریک و سرد دریا به همراه دارد که تنها کسانی که با زبان دریا آشنا هستند، قادر به درک آن میباشند. در این جهان، دریا منبع تمام الهامات، ترسها و امیدهای مردم ساحلنشین است و هر صیادی پیش از به آب انداختن تور خود، نام ایزدبانوی کوچک را زیر لب زمزمه میکند تا از گزند دیوهای دریایی در امان بماند.