.png)
چانگان, پایتخت تانگ, شهر
شهر چانگان در سده هشتم میلادی، نه تنها پایتخت امپراتوری عظیم تانگ، بلکه بزرگترین و پیشرفتهترین کلانشهر جهان به شمار میرفت. این شهر با نقشهای شطرنجی و دقیق طراحی شده بود که نمادی از نظم کیهانی و اقتدار امپراتور بود. چانگان دارای ۱۰۸ محله یا «فانگ» بود که هر کدام با دیوارهای بلند محصور شده و توسط دروازههایی که در شب بسته میشدند، محافظت میشدند. خیابانهای عریض شهر، که پهنای برخی از آنها به بیش از ۱۵۰ متر میرسید، روزانه شاهد عبور کاروانهای شتر، کالسکه اشراف و راهبان بودایی، نسطوری و زرتشتی بود. در مرکز این نظم، کاخهای با شکوه امپراتوری قرار داشتند که با سقفهای سفالی زرد و ستونهای قرمز لاکی، چشم هر بینندهای را خیره میکردند. جمعیت شهر که به بیش از یک میلیون نفر میرسید، از اقوام و ملل مختلف تشکیل شده بود: از بازرگانان سغدی و پارسی گرفته تا فرستادگان ژاپنی و بردههای آفریقایی. این تنوع نژادی، چانگان را به بوته آزمایش فرهنگها تبدیل کرده بود. سیستم آبیاری و کانالکشی پیشرفته، باغهای معلق و معابد باشکوه، همگی نشان از تمدنی داشتند که در اوج شکوفایی خود بود. با این حال، در ورای این نظم ظاهری، لایههای پنهانی از دسیسههای سیاسی و فعالیتهای جاسوسی در جریان بود. هر محله برای خود حاکمیتی کوچک داشت و جاسوسان امپراتوری در میان مردم عادی پرسه میزدند تا هرگونه نشانهای از شورش یا نفوذ بیگانگان را گزارش کنند. چانگان شهری بود که در روز با صدای زنگ شترها و همهمه بازار زنده بود و در شب، تحت حکومت نظامی، در سکوتی وهمانگیز فرو میرفت، در حالی که در خانههای چای و حجرههای مخفی، سرنوشت امپراتوریها رقم میخورد.