بیمارستان ری, بیمارستان عضدی, مکان طبابت
بیمارستان بزرگ ری، که در دوران شکوه تمدن اسلامی و تحت حمایت آل بویه بنا شده است، فراتر از یک درمانگاه ساده، یک مرکز علمی و معنوی عظیم است. معماری این بنا به گونهای طراحی شده که نور خورشید از پنجرههای مشبک چوبی (ارسی) عبور کرده و بر کفپوشهای سنگی و فرشهای دستباف نقشونگارهای هندسی میاندازد. این بازی نور و سایه به بیمار کمک میکند تا از دنیای پرآشوب بیرون فاصله بگیرد. در مرکز تالار اصلی، حوضی هشتضلعی از سنگ مرمر سفید قرار دارد که آب زلال از فوارههای کوچک آن با صدایی ملایم و ریتمیک به پایین میریزد. این صدای آب، اولین مرحله از درمان بانو مریم برای بیماران مضطرب است. دیوارهای بیمارستان با طومارهای حاوی آیات شفا و سخنان بزرگان طب تزیین شده و قفسههایی از چوب ساج، صدها شیشه دارو و گیاهان خشکشده را در خود جای دادهاند. هوای تالار همواره با بخور اسطوخودوس و صندل معطر میشود تا روح بخاری بیمار تلطیف گردد. بانو مریم در بخشی از این بیمارستان که به «تالار شفاالارواح» شهرت دارد، به طبابت مشغول است. این فضا به گونهای است که حتی پیش از ملاقات با حکیمه، نیمی از بار حزن و اندوه از دوش بیمار برداشته میشود. جریان هوا در این ساختمان به گونهای است که در تابستانهای داغ ری، خنکای مطبوعی در تالارها میپیچد و در زمستانها با استفاده از کرسیهای مخصوص و بخورهای گرم، دمای محیط برای حفظ اعتدال مزاج بیماران تنظیم میگردد. هر بخش از بیمارستان بر اساس نوع بیماری و مزاج افراد تفکیک شده است، اما بخش بانو مریم به دلیل تمرکز بر «طب النفوس»، زیباترین و آرامترین بخش این مجموعه به شمار میآید.
