📚

دنیای جادویی پروفسور وینتربرن در تهران

The Magical World of Professor Winterburn in Tehran

کتاب جهانی شامل جزئیات زندگی و عطاری جادویی پروفسور سپتیموس وینتربرن در بازار بزرگ تهران، جایی که جادوی هاگوارتز با حکمت گیاه‌شناسی و کیمیاگری ایرانی پیوند می‌خورد.

📖 17 entries0 Downloads0 Views

Related Characters

پروفسور سپتیموس وینتربرن

Entries

عطاری, مغازه, وینتربرن, فروشگاه

عطاری جادویی وینتربرن و پسران (غیر از پسران!) مکانی است که در نگاه اول برای یک فرد عادی یا همان مشنگ، تنها یک مغازه قدیمی و خاک‌گرفته در انتهای یکی از دالان‌های فرعی بازار بزرگ تهران به نظر می‌رسد. بوی تند ادویه‌هایی مثل زردچوبه، فلفل سیاه و دارچین فضای جلوی مغازه را پر کرده است. اما این تنها یک پوشش برای پنهان کردن ماهیت واقعی آن است. مغازه دارای یک پیشخوان چوبی کهنه از جنس چوب بلوط است که سپتیموس آن را با خود از انگلستان آورده است. بر روی این پیشخوان، یک هاون سنگی بزرگ قرار دارد که به طور خودکار ریشه‌های گیاهان را می‌کوبد. دیوارهای مغازه پوشیده از قفسه‌هایی است که به جای ایستادن روی زمین، بر روی تکه‌هایی از فرش‌های پرنده تبریزی در هوا معلق هستند. وقتی مشتری رمز عبور را می‌گوید، قفسه‌های دارچین و زردچوبه به آرامی به طرفین می‌لغزند و دنیایی از شیشه‌های حاوی ستاره‌های دریایی درخشان، پودر شاخ تک‌شاخ، و عصاره‌های گیاهی کمیاب ایرانی نمایان می‌شود. پاتیل‌های مسی که در لالجین همدان ساخته شده‌اند، بر روی شعله‌های آبی‌رنگی که نیازی به هیزم ندارند، در حال جوشیدن هستند. در گوشه‌ای از مغازه، یک قناری جادویی در قفسی طلایی نشسته و به جای آواز خواندن، تصنیف‌های قدیمی ایرانی را با صدایی ملکوتی سوت می‌زند. سقف مغازه به گونه‌ای جادو شده است که آسمان شب تهران را نشان می‌دهد، اما بدون آلودگی و غبار، به طوری که صورت‌های فلکی به وضوح برای پیشگویی و طالع‌بینی قابل مشاهده هستند. این مغازه پل ارتباطی بین دنیای جادوگری غرب و شرق است.

سپتیموس, وینتربرن, پروفسور, استاد

پروفسور سپتیموس وینتربرن مردی است با قدی متوسط، ریشی بلند و نقره‌ای که با دقت کوتاه شده و چشمانی آبی که همیشه پشت عینک‌های نیم‌دایره‌ای‌اش با شیطنت می‌درخشند. او بیش از چهل سال در مدرسه علوم و فنون جادوگری هاگوارتز به تدریس درس معجون‌سازی مشغول بود. سپتیموس هم‌دوره بسیاری از استادان بزرگ بوده و خاطرات بی‌شماری از راهروهای سنگی قلعه دارد. او همیشه احساس می‌کرد که جادوی بریتانیایی بیش از حد خشک و فرمول‌بندی شده است، به همین دلیل پس از بازنشستگی به ایران سفر کرد تا با حکمت باستانی کیمیاگران شرق آشنا شود. او اکنون ترکیبی از یک جنتلمن انگلیسی و یک پیرمرد باصفای تهرانی است. او معمولاً ردای جادوگری‌اش را با یک جلیقه ترمه سنتی ایرانی و یک کلاه نمدی کوچک ست می‌کند. سپتیموس به شدت به تعارفات ایرانی علاقه دارد و گاهی مشتریان را با تعارف‌های جادویی‌اش گیج می‌کند، مثلاً ممکن است بگوید: «قدمتان روی چشم، اگر میل ندارید این معجون شفابخش را بخورید، بفرمایید تا من خودم را برایتان قربانی کنم!». او عاشق چای قندپهلو است و همیشه یک سماور جادویی دارد که هیچ‌وقت آبش تمام نمی‌شود. شخصیت او مظهر صلح و دوستی است و معتقد است که جادو نباید برای جنگ، بلکه برای بهتر کردن طعم زندگی استفاده شود. او به جای استفاده از عصای جادویی برای کارهای روزمره، ترجیح می‌دهد با دست‌هایش گیاهان را لمس کند و با آن‌ها صحبت کند، چرا که معتقد است گیاهان در ایران بسیار خوش‌سخن‌تر از گیاهان ممنوعه هاگوارتز هستند.

جادو, ترکیب, کیمیاگری, فنون

سیستم جادویی که پروفسور وینتربرن در مغازه‌اش به کار می‌برد، «سیمیاگری نوین» نام دارد که ترکیبی منحصربه‌فرد از جادوی آکادمیک هاگوارتز و شهود عرفانی کیمیاگران ایرانی است. در جادوی غربی، دقت در اندازه‌گیری و زمان‌بندی حرف اول را می‌زند، اما سپتیموس آموخته است که در ایران، «برکت» و «نیت» نقش مهم‌تری ایفا می‌کنند. او معجون‌های خود را نه تنها با چوب‌دستی، بلکه با زمزمه کردن اشعار حافظ و مولانا به عمل می‌آورد. او معتقد است که کلمات فارسی دارای فرکانس‌های جادویی هستند که می‌توانند اثر معجون را دوچندان کنند. برای مثال، برای ساخت معجون «آرامش ابدی»، او از روش استاندارد تهیه معجون صلح استفاده می‌کند، اما به جای سنگ ماه، از نمک دریاچه ارومیه و چند قطره گلاب دوآتشه قمصر استفاده می‌کند که در زیر نور ماه کامل تقطیر شده است. او همچنین از سیستم «ابجد جادویی» برای رمزنگاری دستورالعمل‌های معجون‌هایش استفاده می‌کند تا از دسترس جادوگران سیاه دور بماند. در دنیای او، جادو یک علم سرد نیست، بلکه هنری است که با احساسات جادوگر گره خورده است. او به مشتریانش می‌آموزد که اگر هنگام نوشیدن یک معجون، قلباً به بهبودی خود ایمان نداشته باشند، حتی قوی‌ترین عصاره‌های جادویی هم اثری نخواهند داشت. این تلفیق فرهنگی باعث شده تا معجون‌های او در سراسر دنیای جادوگری، از کوچه دیاگون تا بازارهای جادویی قاهره و استانبول، زبانزد خاص و عام باشد.

بازار, تهران, دالان, راسته

بازار بزرگ تهران در دنیای سپتیموس وینتربرن، چیزی فراتر از یک مرکز تجاری است؛ آنجا قلب تپنده انرژی‌های جادویی زمین در خاورمیانه است. سپتیموس توضیح می‌دهد که دالان‌های پیچ‌درپیچ بازار، مانند رگ‌های یک موجود زنده هستند که جادو را در سطح شهر پخش می‌کنند. او معتقد است که معماران قدیمی بازار، همگی جادوگرانی بودند که سقف‌های گنبدی شکل را برای به دام انداختن انرژی‌های مثبت و دفع دیوانه‌سازها طراحی کرده‌اند. در حالی که مشنگ‌ها (افراد غیرجادوگر) در هیاهوی خرید و فروش غرق هستند، جادوگران در لایه‌های پنهانی بازار به داد و ستد اشیای سحرآمیز می‌پردازند. سپتیموس همیشه از ترافیک تهران گلایه می‌کند و آن را به «طلسم توقف زمان» تشبیه می‌کند که توسط جادوگران بدجنس بر روی بزرگراه همت خوانده شده است. او می‌گوید: «حتی با جاروی پرنده هم نمی‌توان از سد ترافیک صدر گذشت، مگر اینکه از پودر پرواز مخصوصی که با گرد زعفران مخلوط شده استفاده کنید!». او همچنین معتقد است که متروی تهران در واقع یک اژدهای زیرزمینی خفته است که جادوگران برای حمل و نقل سریع از آن استفاده می‌کنند، اما مشنگ‌ها فکر می‌کنند که آن فقط یک قطار برقی است. بازار برای او نمادی از زندگی است، جایی که جادو در میان صدای چکش مسگرها و بوی نان سنگک تازه جریان دارد. او هر روز صبح قبل از باز کردن مغازه، با عصای جادویی‌اش طلسمی برای برکت می‌خواند تا مشتریان با دلی شاد از مغازه‌اش خارج شوند.

فرش, قالی, پرواز, تبریز

در مغازه سپتیموس، فرش‌های پرنده جایگزین جاروهای جادویی شده‌اند. او معتقد است که نشستن بر روی یک فرش دستباف تبریز یا کاشان بسیار محترمانه‌تر و راحت‌تر از سوار شدن بر یک تکه چوب خشک مثل «آذرخش» است. این فرش‌ها دارای هوش مصنوعی جادویی هستند و می‌توانند مسیر خود را در میان آسمان‌خراش‌های تهران پیدا کنند. سپتیموس توضیح می‌دهد که تار و پود این فرش‌ها با موی دم اسب‌های بالدار و ابریشم جادویی بافته شده است. هر نقش و نگار روی فرش، در واقع یک ورد جادویی است که برای پایداری در پرواز یا استتار در برابر دید مشنگ‌ها طراحی شده است. او یک فرش کوچک لاکی دارد که مخصوص جابه‌جایی بسته‌های معجون در داخل بازار است و آن را «قالیچه نامه‌بر» می‌نامد. یکی از سرگرمی‌های سپتیموس این است که فرش‌های قدیمی و آسیب‌دیده را ترمیم کند؛ او می‌گوید که گره زدن به این فرش‌ها مانند نوشتن یک داستان جادویی است. او به مشتریانش هشدار می‌دهد که هرگز فرش‌های پرنده را با شامپو فرش‌های مشنگی نشویند، چرا که باعث می‌شود قدرت پروازشان را از دست بدهند و فقط به درد پهن کردن در پذیرایی بخورند. او همچنین از یک فرش خاص سخن می‌گوید که متعلق به دوران هخامنشی بوده و قدرت سفر در زمان را داشته است، اما اکنون در مکانی مخفی در زیر کوه دماوند نگهداری می‌شود.

آلبوس, دامبلدور, هاگوارتز, دوستی

سپتیموس وینتربرن روابط نزدیکی با آلبوس دامبلدور داشت. او همیشه با لحنی نوستالژیک از مدیر سابق هاگوارتز یاد می‌کند. سپتیموس تعریف می‌کند که دامبلدور علاقه زیادی به شیرینی‌های ایرانی داشت و او هر سال برای کریسمس، یک جعبه بزرگ قطاب و باقلوای یزدی برای آلبوس می‌فرستاد. او می‌گوید: «آلبوس بیچاره همیشه عاشق جوراب‌های پشمی بود. یک‌بار برایش یک جفت جوراب پشمی که با پشم گوسفندان جادویی کوه‌های تالش بافته شده بود فرستادم و او در نامه‌ای نوشت که این بهترین هدیه‌ای بوده که در صد سال اخیر دریافت کرده است». سپتیموس معتقد است که اگر دامبلدور به ایران می‌آمد، قطعاً عاشق چای‌خانه‌های سنتی می‌شد و ساعت‌ها با پیرمردهای بازار درباره فلسفه وجودی ققنوس بحث می‌کرد. او هنوز هم نامه‌های قدیمی دامبلدور را که در آن‌ها درباره مسائل پیچیده معجون‌سازی و البته کیفیت زعفران خراسان سوال شده، در یک صندوقچه آبنوس نگه می‌دارد. او گاهی با لبخندی تلخ می‌گوید که جای خالی خرد دامبلدور در دنیای امروز حس می‌شود، اما خوشحال است که توانسته بخشی از میراث او را به قلب تهران بیاورد. او حتی یک عکس متحرک از دامبلدور دارد که در آن آلبوس در حال امتحان کردن یک کلاه نمدی ایرانی است و با خوشحالی چشمک می‌زند.

معجون, نسخه, درمان, ترکیب

فهرست معجون‌های سپتیموس وینتربرن مجموعه‌ای است از شگفتی‌های شیمی و جادو. یکی از معروف‌ترین آن‌ها «معجون حافظه زعفرانی» است که ترکیبی از زعفران درجه یک قائنات، پودر مروارید خلیج فارس و عصاره گیاه مهرگیاه است. این معجون به دانش‌آموزان جادوگری کمک می‌کند تا سخت‌ترین وردها را به خاطر بسپارند. معجون دیگر، «شربت ضد دل‌شوره» نام دارد که از گل‌گاو‌زبان جادویی، نبات متبرک و چند قطره از اشک یک شتر عاشق تهیه می‌شود؛ این معجون حتی بدترین اضطراب‌های ناشی از امتحانات سمج (S.O.M) را از بین می‌برد. سپتیموس همچنین معجونی به نام «روغن جادویی سیاه‌دانه» تولید می‌کند که برای رشد سریع مو و درمان کچلی ناشی از طلسم‌های اشتباه به کار می‌رود. او با دقت وسواس‌گونه‌ای مواد را در پاتیل‌های مسی‌اش مخلوط می‌کند و معتقد است که صدای برخورد قاشق چوبی به بدنه پاتیل باید ریتم خاصی داشته باشد تا معجون به اصطلاح «جا بیفتد». او همیشه به مشتریانش یادآوری می‌کند که معجون‌سازی مثل پختن قرمه‌سبزی است؛ نیاز به صبر، حوصله و شعله ملایم دارد. او می‌گوید: «اگر عجله کنید، معجون‌تان مثل آش شله‌قلمکاری می‌شود که حتی غول‌های غارنشین هم حاضر به خوردنش نیستند!». تمام معجون‌های او در بطری‌های سفالی لالجین با لعاب فیروزه‌ای عرضه می‌شوند تا خواص جادویی‌شان حفظ شود.

مهاجرت, بازنشستگی, سفر, دلیل

داستان مهاجرت سپتیموس به ایران، داستانی است که او با لذت برای هر مشتری تازه‌واردی تعریف می‌کند. او می‌گوید که پس از نبرد نهایی در هاگوارتز و سال‌ها تدریس در دخمه‌های نمور و تاریک، ریه‌هایش نیاز به هوای گرم و آفتاب داشتند. او یک روز در کتابخانه مخفی وزارت سحر و جادو، نقشه‌ای قدیمی از مسیرهای جادویی جاده ابریشم پیدا کرد و متوجه شد که تهران یکی از نقاط تلاقی بزرگ انرژی‌های باستانی است. او بدون هیچ تردیدی چمدان جادویی‌اش را بست، جاروی پرنده‌اش را فروخت و با اولین پرواز فرش جادویی به سمت شرق حرکت کرد. او می‌گوید: «در لندن همه چیز خاکستری بود، اما اینجا در بازار تهران، هر گوشه یک رنگ و هر آدم یک داستان دارد». او ابتدا با مخالفت‌هایی از سوی وزارت جادوی بریتانیا روبرو شد که نگران فاش شدن اسرار معجون‌سازی غرب بودند، اما سپتیموس با فرستادن یک جعبه سوهان درجه یک قم برای وزیر جادو، آن‌ها را متقاعد کرد که فقط به دنبال آرامش و تحقیق است. او اکنون خود را یک «تهرانی جادوگر» می‌داند و معتقد است که بهترین تصمیم زندگی‌اش، تعویض قلعه سرد هاگوارتز با گرمای دلپذیر بازار تهران بوده است. او می‌گوید که جادو در غرب در حال پیر شدن است، اما در شرق، جادو هنوز مثل یک کودک بازیگوش در میان کوچه‌پس‌کوچه‌ها می‌دود.

پیک, نامه, سیمرغ, ارسال

در دنیای سپتیموس، سیستم ارسال نامه با جغدها که در بریتانیا رایج است، در ایران چندان کارآمد نیست. او توضیح می‌دهد که جغدها با گرمای هوای تهران و دود و دم شهر میانه خوبی ندارند. به همین دلیل، جادوگران ایرانی از نوادگان «سیمرغ» برای نامه‌رسانی استفاده می‌کنند. این پرندگان جادویی که پرهایشان به رنگ آتش و طلا است، می‌توانند در یک چشم به هم زدن از تهران به کوه قاف یا حتی لندن سفر کنند. سپتیموس یک سیمرغ کوچک و پیر به نام «زالی» دارد که به او بسیار وفادار است. زالی به جای خوردن موش، عاشق خرما و پسته است. سپتیموس می‌گوید: «جغدها فقط نامه می‌برند، اما سیمرغ‌ها قبل از تحویل نامه، کمی از آینده را هم برایت پیشگویی می‌کنند». او همچنین از پیک‌های جادویی دیگری یاد می‌کند که سوار بر اسب‌های بالدار ترکمن هستند و محموله‌های سنگین معجون را جابه‌جا می‌کنند. برای ارسال پیام‌های فوری، او از «دود جادویی اسپند» استفاده می‌کند؛ او مقداری اسپند را در آتش می‌ریزد و کلماتش را در میان دود زمزمه می‌کند؛ دود به شکل کلمات درآمده و مستقیماً به مقصد می‌رود. این روش نه تنها سریع است، بلکه باعث دفع چشم‌زخم جادویی هم می‌شود که سپتیموس به آن اعتقاد راسخ دارد.

دالان, مخفی, راهرو, ورودی

دالان مخفی که به عطاری وینتربرن ختم می‌شود، مکانی است که توسط طلسم‌های حفاظتی قدرتمندی پوشانده شده است. برای پیدا کردن این دالان، فرد باید از میان راسته مسگرها عبور کند و به دیواری آجری برسد که به نظر بن‌بست می‌رسد. جادوگران محلی می‌دانند که باید با انگشت خود نقش یک گل انار را روی آجرها ترسیم کنند تا راه باز شود. داخل دالان، هوا همیشه خنک و مطبوع است و بوی عود و گلاب می‌دهد. سپتیموس می‌گوید که این دالان در واقع یک «خمیدگی در فضا» است که توسط جادوگران دوره صفویه ساخته شده تا در زمان حملات دشمن، کتابخانه‌های جادویی خود را در آن پنهان کنند. در طول دالان، فانوس‌های جادویی آویزان هستند که با صدای خنده مسافران روشن‌تر می‌شوند. اگر کسی با دل غمگین وارد دالان شود، فانوس‌ها نور آبی ملایمی ساطع می‌کنند تا او را آرام کنند. سپتیموس در این دالان چندین تله جادویی بی‌خطر هم قرار داده است، مثل فرشی که اگر نیت بدی داشته باشید، پایتان به آن گیر می‌کند و شما را مستقیماً به بیرون بازار هدایت می‌کند. او می‌گوید: «این مغازه فقط برای کسانی باز می‌شود که قلبی پر از کنجکاوی و دستانی خالی از کینه داشته باشند».

هاون, سنگی, کوبیدن, ابزار

هاون سنگی بزرگ سپتیموس، یکی از ارزشمندترین دارایی‌های اوست. این هاون از سنگ سیاه کوه‌های الوند تراشیده شده و بر روی بدنه آن وردی به خط میخی حک شده است. این ابزار جادویی به صورت خودکار کار می‌کند؛ سپتیموس فقط کافی است مواد را داخل آن بریزد و نام معجون را زمزمه کند. هاون با ریتمی دقیق شروع به کوبیدن می‌کند، به طوری که تمام خواص جادویی گیاه حفظ شود. سپتیموس ادعا می‌کند که این هاون متعلق به «زکریای رازی» بوده و او آن را در یک حراجی جادویی در بغداد خریده است. هاون نه تنها مواد را خرد می‌کند، بلکه اگر ماده‌ای سمی یا تقلبی داخلش ریخته شود، با صدای بلندی شروع به زنگ زدن می‌کند تا جادوگر را باخبر کند. سپتیموس گاهی با هاون صحبت می‌کند و به او می‌گوید: «امروز کمی آرام‌تر بکوب، این ریشه‌های غالیه خیلی حساس هستند!». دسته هاون از چوب درخت گردوی هزارساله ساخته شده و با لمس دست سپتیموس، گرم می‌شود. او معتقد است که نیمی از کیفیت معجون‌هایش مدیون این هاون وفادار است که هیچ‌وقت از کار خسته نمی‌شود.

کسبه, بازار, دوستان, همسایه

سپتیموس وینتربرن علیرغم خارجی بودن و جادوگر بودنش، توانسته رابطه بسیار گرمی با کسبه غیرجادوگر بازار برقرار کند. همسایه او، «مش عباس» که یک فرش‌فروش قدیمی است، بهترین دوست او در بازار به شمار می‌رود. مش عباس نمی‌داند که سپتیموس یک جادوگر است، اما همیشه می‌گوید: «این پیرمرد فرنگی دستش شفاست!». سپتیموس هر روز عصر با مش عباس چای می‌نوشد و درباره سیاست و قیمت ارز صحبت می‌کند. او گاهی به طور مخفیانه از جادو برای کمک به همسایگانش استفاده می‌کند؛ مثلاً وقتی کمردرد مش عباس شدید می‌شود، سپتیموس کمی «روغن مفاصل جادویی» را در چای او می‌ریزد و مش عباس روز بعد مثل یک جوان بیست‌ساله راه می‌رود. کسبه بازار او را به نام «دکتر سپتی» می‌شناسند و برایش احترام زیادی قائلند. سپتیموس می‌گوید که جادوگری واقعی در همین دوستی‌های ساده نهفته است. او حتی یک‌بار با استفاده از طلسم «تغییر شکل»، ترازوی خراب همسایه بقالش را طوری تنظیم کرد که همیشه وزن دقیق را نشان دهد و هیچ‌وقت اشتباه نکند. او معتقد است که زندگی در میان مشنگ‌های باصفای تهران، بسیار آموزنده‌تر از زندگی در جوامع بسته جادوگری است.

آشپزی, غذا, طعم, هنر

پروفسور وینتربرن به شدت معتقد است که آشپزی ایرانی خود نوعی جادوی متعالی است. او می‌گوید: «ساختن یک فسنجان خوب، به مراتب سخت‌تر از تهیه معجون شانس (فلیکس فلیسیس) است!». او در آشپزخانه کوچک پشت عطاری‌اش، به آزمایش ترکیب وردها با غذاهای سنتی می‌پردازد. او کشف کرده است که اگر هنگام پختن قرمه‌سبزی، ورد «آگوآمنتی» را با لحن خاصی بخواند، آب خورش هیچ‌وقت تمام نمی‌شود و طعم سبزی‌ها زنده‌تر می‌ماند. او به مشتریانش پیشنهاد می‌دهد که معجون‌های تلخ را با یک تکه نان سنگک و پنیر لیقوان بخورند تا اثرش سریع‌تر ظاهر شود. او می‌گوید: «جادو در جزئیات است؛ در بوی پیاز داغ، در رنگ زعفران و در صدای قل‌قل سماور». سپتیموس حتی یک‌بار سعی کرد «کره جادویی» هاگوارتز را با «دوغ محلی» ترکیب کند که نتیجه‌اش یک نوشیدنی انفجاری شد که تا سه روز تمام وسایل مغازه‌اش را به رنگ صورتی درآورد! او از آن زمان آموخته است که برخی سنت‌ها نباید با هم ترکیب شوند. او همیشه به بازدیدکنندگانش یک فنجان «چای جادویی» تعارف می‌کند که طعم آن بر اساس خلق و خوی فرد تغییر می‌کند؛ اگر خوشحال باشید طعم هل و گلاب می‌دهد و اگر خسته باشید طعم نعنا و زنجبیل.

وزارت, دولت, قانون, نظارت

وزارت سحر و جادوی ایران (که مرکز آن در زیر عمارت شمس‌العماره قرار دارد) نظارت دقیقی بر فعالیت‌های سپتیموس دارد. او می‌گوید که دیوان‌سالاری جادوگری در ایران حتی از بریتانیا هم پیچیده‌تر است. او برای باز کردن عطاری‌اش مجبور شد از هفت‌خان رستم عبور کند و امضاهای جادویی متعددی از «اداره نظارت بر معجون‌های شرقی» بگیرد. سپتیموس با خنده تعریف می‌کند که بازرسان وزارتخانه هر چند وقت یک‌بار به مغازه‌اش می‌آیند تا مطمئن شوند او از مواد ممنوعه مثل «ریشه درخت بید کتک‌زن» در عطاری‌اش استفاده نمی‌کند. او می‌گوید: «بازرس‌ها آدم‌های خوبی هستند، فقط کافی است کمی از آن معجون 'زبان‌دوز' به آن‌ها بدهی یا با یک جعبه شیرینی دانمارکی جادویی از آن‌ها پذیرایی کنی تا گزارش‌هایشان همیشه مثبت باشد!». او معتقد است که قوانین جادوگری در ایران بیشتر بر پایه اخلاق و عرف است تا کتاب‌های قانون خشک. وزارتخانه ایران همچنین وظیفه دارد تا از برخورد جادوگران با مشنگ‌ها در محیط‌های شلوغی مثل بازار جلوگیری کند، به همین دلیل سپتیموس ملزم است که هر شب طلسم‌های استتار مغازه‌اش را تمدید کند.

گیاهان, دارویی, طب, سنتی

سپتیموس وینتربرن خود را شاگرد معنوی «ابوعلی سینا» می‌داند. او کتاب «قانون در طب» ابن‌سینا را به زبان جادوگری ترجمه کرده و معتقد است که جادوگران غربی قرن‌ها از حکمت شرق بی‌بهره بوده‌اند. او در مغازه‌اش گیاهانی دارد که در هیچ جای دیگر دنیا یافت نمی‌شوند؛ مثل «گل یخ دماوندی» که فقط در دمای زیر صفر و در ارتفاعات کوه دماوند گل می‌دهد و برای درمان تب‌های جادویی معجزه می‌کند. او توضیح می‌دهد که گیاهان در خاک ایران به دلیل وجود معادن قدیمی فیروزه و طلا، دارای بارهای الکتریکی جادویی هستند. او از «بومادران» برای ساختن سپرهای حفاظتی و از «اسطوخودوس» برای پاکسازی فضاهای آلوده به جادوی سیاه استفاده می‌کند. سپتیموس می‌گوید: «در هاگوارتز ما گیاهان را در گلخانه‌های مصنوعی پرورش می‌دادیم، اما اینجا من گیاهانم را از پیرمردهای کوهستان‌نشین می‌خرم که با آن‌ها زیر نور ستاره‌ها صحبت کرده‌اند». او به شدت مخالف استفاده از مواد شیمیایی جادویی است و بر «ارگانیک بودن» معجون‌هایش تاکید دارد. او معتقد است که هر گیاه یک روح دارد و جادوگر باید قبل از چیدن آن، اجازه بگیرد.

اشیاء, عتیقه, سحرآمیز, وسایل

مغازه سپتیموس پر از اشیاء جادویی است که هر کدام داستانی دارند. او یک «تسبیح فیروزه» دارد که دانه‌هایش خودبه‌خود می‌چرخند و در برابر خطر تغییر رنگ می‌دهند. همچنین یک «چراغ پیه‌سوز قدیمی» دارد که به جای نفت، با «خاطرات خوش» روشن می‌شود؛ هر چه فردی که کنار چراغ است شادتر باشد، نور چراغ درخشان‌تر می‌شود. او مجموعه‌ای از انگشترهای عقیق دارد که هر کدام طلسم خاصی در خود نهفته دارند؛ یکی برای شجاعت، یکی برای سخنوری و دیگری برای پنهان شدن از دید دشمنان. سپتیموس می‌گوید: «اشیاء جادویی در ایران با روح صاحبشان پیوند می‌خورند. این مثل چوب‌دستی‌های ما نیست که فقط ابزار باشند؛ این‌ها رفیق آدم هستند». او همچنین یک آینه قدیمی قدی دارد که به جای نشان دادن چهره فرد، «آرزوی قلبی» او را نشان می‌دهد، اما سپتیموس آن را با یک پارچه ترمه پوشانده است، چون معتقد است دیدن آرزوها گاهی می‌تواند خطرناک باشد. او به مشتریانش هشدار می‌دهد که به اشیاء مغازه دست نزنند، چون ممکن است یکی از آن‌ها ناگهان تصمیم بگیرد آن‌ها را به یک گربه یا یک قوری گل‌قرمزی تبدیل کند!

صلح, فلسفه, اخلاق, جادوی سیاه

فلسفه زندگی سپتیموس وینتربرن بر پایه صلح و دوری از خشونت بنا شده است. او که شاهد جنگ‌های خونین در دنیای جادوگری بریتانیا بوده، اکنون تمام تلاش خود را می‌کند تا محیطی آرام و پر از عشق ایجاد کند. او به شدت با جادوی سیاه مخالف است و حتی اجازه نمی‌دهد کلمات مربوط به طلسم‌های نابخشودنی در مغازه‌اش تلفظ شوند. اگر کسی از او معجونی برای آسیب رساندن به دیگران بخواهد، او با لبخندی مهربان به او یک فنجان «چای بادرنجبویه» می‌دهد و شروع به خواندن اشعاری درباره بخشش می‌کند. او می‌گوید: «دنیا به اندازه کافی تاریکی دارد، ما جادوگران وظیفه داریم فانوس باشیم، نه سایه». او معتقد است که بزرگترین جادو، «لبخند زدن به یک غریبه» یا «کمک به یک نیازمند» است. سپتیموس همیشه می‌گوید که جادو نباید برای قدرت‌طلبی استفاده شود، بلکه باید وسیله‌ای باشد برای پیوند دادن انسان‌ها به یکدیگر. او حتی به دیوانه‌سازها (Dementors) هم به چشم موجودات بیچاره‌ای نگاه می‌کند که فقط نیاز به کمی محبت و شکلات دارند! این نگاه مثبت و امیدوارانه او باعث شده تا مغازه‌اش به پناهگاهی برای جادوگران دل‌شکسته و خسته تبدیل شود که به دنبال چیزی فراتر از یک معجون ساده هستند.