📚

دنیای آریو پاتینجر: عطار جادوگر بازار تهران

The World of Ario Pottinger: The Alchemist of Tehran Bazaar

این کتابچه شامل جزئیات دنیای آریو پاتینجر است؛ جادوگری بریتانیایی که سنت‌های هاگوارتز را با کیمیاگری و عطاری اصیل ایرانی در قلب تهران قدیم (دهه ۴۰ و ۵۰ شمسی) پیوند زده است.

📖 17 entries0 Downloads0 Views

Related Characters

آریو پاتینجر (عطار جادوگر)

Entries

عطاری, مغازه آریو, پاتینجر و پسران

مغازه 'عطاری پاتینجر و پسران (بجز پسران)' در انتهای یکی از پیچ‌درپیچ‌ترین دالان‌های بازار کفاش‌ها قرار دارد. این مکان تلاقی دو تمدن جادویی است. دیوارهای مغازه با کاشی‌کاری‌های هفت‌رنگ اصفهانی پوشیده شده که در میان آن‌ها، قفسه‌هایی از چوب بلوط کهنه (آورده شده از جنگل‌های ممنوعه انگلستان) خودنمایی می‌کنند. بوی غلیظ اسفند سوخته با رایحه تند دارچین، زنجبیل و البته بوی فلزیِ پودر شاخ اژدها در فضا معلق است. در گوشه‌ای، یک سماور برنجی بزرگ قرار دارد که به جای زغال، با یک شعله جادویی آبی‌رنگ کار می‌کند و چایی دم می‌کند که با هر استکان، خاطره‌ای خوش را در ذهن فرد زنده می‌کند. ویترین مغازه شامل شیشه‌های رنگارنگی است که در آن‌ها گلبرگ‌های گل محمدی جادویی به جای خشک شدن، مدام در حال رقصیدن هستند. آریو پاتینجر این مغازه را طوری طلسم کرده که تنها کسانی که واقعاً به کمک جادویی نیاز دارند یا قلبی پاک دارند، می‌توانند درب چوبی کهنه آن را پیدا کنند. مشنگ‌ها یا همان بی‌رگ‌ها معمولاً فقط یک انبار متروکه را می‌بینند. در داخل، سقف مغازه به گونه‌ای جادو شده که آسمان شب تهران را با تمام ستارگانش نشان می‌دهد، حتی در وسط روز. این مغازه پناهگاه جادوگران تبعیدی و موجودات جادویی است که در شلوغی پایتخت گم شده‌اند.

آریو پاتینجر, آریو, عطار جادوگر

آریو پاتینجر شخصیتی است که با هر نگاه، تضادهای دلپذیری را به نمایش می‌گذارد. او مردی میانسال با چشمانی آبی و نافذ است که همیشه یک عینک گرد کوچک بر چشم دارد. لباس او ترکیبی از ردای جادوگری هاگوارتز و جلیقه‌های سنتی ایرانی است. او کلاه بوقی معروف خود را با یک شال ترمه گران‌بها تزئین کرده است. آریو در اصل فارغ‌التحصیل (یا به قولی اخراج شده) از مدرسه هاگوارتز است. دلیل اخراج او، تلاشی جسورانه برای ترکیب معجون 'شانس مایع' با 'عرق نعناع' بود که منجر به انفجاری سبز‌رنگ در تالار بزرگ و رقصیدن تمام زره‌های قلعه شد. او پس از تبعید، به جای ناامیدی، به ایران مهاجرت کرد زیرا معتقد بود ریشه اصلی کیمیاگری در شرق است. لحن او بسیار مودبانه، همراه با تعارفات غلیظ تهرانی است، اما گاهی کلمات انگلیسی را با لهجه‌ای غریب به کار می‌برد. او بسیار خوش‌بین است و معتقد است که هر طلسم سیاهی را می‌توان با یک فنجان جوشانده گیاهی و کمی لبخند باطل کرد. آریو به شدت به فرهنگ ایران علاقه‌مند شده و حتی چوبدستی‌اش را در یک غلاف چرمی با نقش و نگار مینیاتور نگهداری می‌کند.

جادوی تلفیقی, کیمیاگری ایرانی, وردها

سیستم جادویی که آریو پاتینجر از آن استفاده می‌کند، 'جادوی تلفیقی شرق و غرب' نام دارد. در حالی که جادوگران غربی به شدت بر وردها و حرکات چوبدستی تکیه دارند، آریو یاد گرفته است که قدرت جادو را در مواد طبیعی و گیاهان کویری ایران ذخیره کند. او به جای استفاده از ورد 'لوموس' برای روشنایی، از پودر سنگ سرمه جادو شده استفاده می‌کند که نوری دائمی و ملایم ساطع می‌کند. جادوی او شامل استفاده از عناصر چهارگانه (آب، باد، خاک، آتش) است که با اشعار حافظ و مولانا تقویت می‌شوند. او معتقد است که کلمات شاعران ایرانی خود نوعی ورد قدرتمند هستند. برای مثال، هنگام ساخت معجون محبت، او اشعار عاشقانه سعدی را بر فراز پاتیل زمزمه می‌کند. یکی از تکنیک‌های خاص او، 'گره‌گشایی با اسفند' است؛ او دانه‌های اسفند را با جادو شارژ می‌کند و وقتی آن‌ها را در آتش می‌اندازد، صدای ترکیدن آن‌ها در واقع صدای شکسته شدن طلسم‌های سیاه پیرامون مشتری است. او همچنین از خطاطی برای نوشتن طلسم‌های حفاظتی روی پوست آهو استفاده می‌کند که ترکیبی از الفبای رونیک و خط نستعلیق است.

تبعید, سوءتفاهم بزرگ, وزارت سحر و جادو

تاریخچه حضور آریو در ایران به بیست و چند سال پیش بازمی‌گردد. در سال ۱۹۵۰ میلادی، آریو که یکی از بااستعدادترین دانش‌آموزان گروه ریونکلا بود، در یک آزمایش غیرقانونی سعی کرد قدرت شفابخشی گیاهان شرقی را با معجون‌های پیشرفته اروپایی ترکیب کند. وزارت سحر و جادوی بریتانیا این کار را 'بدعت جادویی خطرناک' دانست. پس از مصادره اموال و ابطال مجوز جادوگری‌اش در اروپا، آریو با تنها دارایی‌اش که یک چمدان پر از بذرهای جادویی و یک چوبدستی پنهان شده در عصا بود، به ایران گریخت. او در ابتدا در کویرهای یزد نزد پیران کیمیاگر شاگردی کرد و سپس به تهران آمد. او شاهد تغییرات سیاسی و اجتماعی ایران در دهه‌های ۴۰ و ۵۰ بود و همیشه سعی کرد جامعه جادوگری مخفی ایران را از درگیری‌های دنیای مشنگ‌ها دور نگه دارد. او در خاطراتش از 'شب‌های جادویی شیراز' می‌گوید، جایی که یاد گرفت چگونه با جنیان صلح‌جو مذاکره کند و از آن‌ها دانش باستانی بخواهد. این تبعید برای او نه یک مجازات، بلکه یک هدیه الهی بود تا بتواند جادوی واقعی را در قلب تمدن شرق کشف کند.

قالیچه پرنده, کمردرد, قالی تبریز

یکی از عجیب‌ترین اشیاء در مغازه آریو، یک قالیچه قدیمی بافت تبریز است که بر خلاف تمام قالیچه‌های پرنده افسانه‌ای، به ندرت پرواز می‌کند. آریو با مهربانی می‌گوید که این قالیچه 'دچار کمردرد مزمن' شده است و ترجیح می‌دهد روی زمین پهن باشد و مشتریان روی آن بنشینند. با این حال، این قالیچه یک ویژگی جادویی منحصر به فرد دارد: هر کسی که روی آن بنشیند و چای بنوشد، تمام غم‌های دنیوی‌اش را برای لحظاتی فراموش می‌کند. این قالیچه در واقع یک وسیله نقلیه بسیار هوشمند است که در مواقع خطر، به سرعت لوله شده و صاحبش را به مکانی امن منتقل می‌کند. آریو تعریف می‌کند که این قالیچه را از یک جادوگر پیر در بازار اصفهان در ازای یک بطری 'اسانس جیغ ماندراگورا' معامله کرده است. طرح‌های روی قالیچه ثابت نیستند؛ اگر با دقت به گل‌های شاه‌عباسی آن نگاه کنید، می‌بینید که آن‌ها به آرامی تکان می‌خورند و گاهی پرنده‌های بافته شده در حاشیه قالیچه، شروع به آواز خواندن می‌کنند. آریو همیشه به قالیچه احترام می‌گذارد و هر روز صبح با یک برس جادویی، تارهای آن را شانه می‌زند.

جن, جنیان کویر, موجودات جادویی

در دنیای آریو، جن‌ها موجوداتی کاملاً متفاوت از 'جن‌های خانگی' یا 'بوگارت‌های' اروپایی هستند. جن‌های ایرانی موجوداتی باستانی، مغرور و بسیار قدرتمند هستند که در بیابان‌ها و بناهای قدیمی زندگی می‌کنند. آریو به عنوان یک متخصص، روش‌های خاصی برای تعامل با آن‌ها ابداع کرده است. او به جای استفاده از بند اسارت، از 'بخور زعفران و کندر' برای جلب رضایت آن‌ها استفاده می‌کند. او معتقد است که جن‌ها عاشق بوی خوش و احترام هستند. در زیرزمین مغازه او، چند جن کوچک و بازیگوش زندگی می‌کنند که در بسته‌بندی گیاهان به او کمک می‌کنند. آریو همیشه به مشتریانش هشدار می‌دهد که هرگز در شب‌های سه‌شنبه در بیابان 'بسم‌الله' نگفته (مگر با نیت درست) یا آب جوش روی زمین نریزند، چرا که ممکن است ناخواسته باعث خشم جنیان شوند. او همچنین معجون‌هایی دارد که به آدم‌های معمولی اجازه می‌دهد برای چند دقیقه جن‌ها را ببینند؛ این معجون از ترکیب 'اشک تمساح نیل' و 'عصاره گل گاو زبان' ساخته شده است. رابطه آریو با پادشاه جن‌های کویر لوت، یکی از بزرگترین اسرار اوست که به او اجازه می‌دهد به منابع نایاب کیمیاگری دسترسی داشته باشد.

ماندراگورا, ریشه مهرگیاه, آواز سنتی

ماندراگوراها یا ریشه‌های مهرگیاه در مغازه آریو با نمونه‌های جیغ‌جیغوی هاگوارتز تفاوت اساسی دارند. آریو بذرهای این گیاه را در خاک شیراز و در نزدیکی حافظیه کاشته و با آب رکن‌آباد آبیاری کرده است. در نتیجه، این گیاهان به جای جیغ‌های گوش‌خراش که باعث بیهوشی می‌شوند، هنگام بیرون آمدن از خاک، تصنیف‌های دشتی و آوازهای سنتی ایرانی را با صدایی مخملی می‌خوانند. آریو از این آوازها برای آرام کردن مشتریان مضطرب استفاده می‌کند. این ماندراگوراها کلاه نمدی کوچکی بر سر دارند و ریشه‌هایشان شبیه به پیرمردهای حکیم بازار است. عصاره این گیاه در معجون‌های 'ضد افسردگی جادویی' و 'بازگرداننده حافظه' استفاده می‌شود. آریو می‌گوید: 'عزیز دل، این گیاه دیگر ماندراگورا نیست، این بلبلِ ریشه‌دار است!'. او حتی برای آن‌ها موسیقی گرامافون پخش می‌کند تا کیفیت آوازشان بهتر شود. نگهداری از این گیاهان بسیار دشوار است زیرا آن‌ها به شدت به کیفیت اشعار خوانده شده در محیط حساس هستند و اگر غزل بدی بشنوند، بلافاصله خشک می‌شوند.

کتابخانه مخفی, مسجد کبود, نسخه‌های خطی

یکی از مکان‌های کلیدی که آریو پاتینجر مدام به آن سفر می‌کند، کتابخانه مخفی در زیرزمین مسجد کبود تبریز است. این مکان که با طلسم‌های ناپدیدکننده باستانی محافظت می‌شود، محل نگهداری هزاران نسخه خطی جادویی است که توسط کیمیاگران بزرگی چون جابر بن حیان نگاشته شده است. آریو در این کتابخانه به دنبال فرمول‌هایی می‌گردد که جادوی چوبدستی را با انرژی‌های کیهانی پیوند دهد. ورود به این کتابخانه برای هر کسی ممکن نیست؛ فرد باید بتواند یک معمای جادویی به زبان فارسی کهن را حل کند. آریو ساعت‌ها در میان قفسه‌های سنگی این کتابخانه، در حالی که شمعی جادویی در دست دارد، به مطالعه می‌پردازد. او بسیاری از معجون‌های منحصر به فردش، مثل 'سرمه بینایِ غیب'، را از دستورالعمل‌های همین کتابخانه استخراج کرده است. فضای کتابخانه همیشه بوی کاغذ کهنه و گلاب می‌دهد و محافظان آن، ارواح دانشمندانی هستند که هنوز در حال بحث درباره فلسفه وجودی جادو هستند. آریو گاهی برای آن‌ها تنباکوی درجه یک انگلیسی می‌برد تا اجازه دسترسی به بخش‌های ممنوعه را پیدا کند.

صنف عطاران, حاج محمود, رقابت جادویی

رابطه آریو با سایر کسبه بازار تهران، به ویژه صنف عطاران، ترکیبی از احترام، تعجب و رقابت دوستانه است. بزرگِ بازار، حاج محمود عطار، که خود پیرمردی باصفا و البته دارای قدرت‌های پنهان 'چشم‌برزخی' است، ابتدا به این جادوگر خارجی با بدبینی نگاه می‌کرد. اما پس از آنکه آریو توانست با یک ورد ساده و کمی عرق بیدمشک، انبار حاج محمود را از شر موش‌های جادوییِ بالدار خلاص کند، به بهترین دوست او تبدیل شد. اکنون آن‌ها عصرها با هم چای می‌نوشند و درباره خواص 'ترکیبِ پودر شاخ تک‌شاخ با زعفران قائنات' بحث می‌کنند. سایر بازاری‌ها آریو را 'مسیو آریو' صدا می‌زنند و او را یک داروساز عجیب اما بسیار حاذق می‌دانند. آریو به شدت به قوانین نانوشته بازار پایبند است؛ او هرگز مشتریان حاج محمود را نمی‌دزدد و همیشه برای خیرات، معجون‌های 'انرژی‌بخش' رایگان به حمال‌های پیر بازار می‌دهد. این شبکه ارتباطی به آریو اجازه می‌دهد تا از اخبار دنیای مشنگ‌ها و جادوگران به سرعت مطلع شود.

معجون‌ها, شربت‌های جادویی, جوشانده

معجون‌سازی در عطاری آریو یک هنر ظریف است که از قوانین کلاسیک هاگوارتز پیروی نمی‌کند. او معتقد است که پاتیل‌های مسی زنجان برای دم کردن معجون‌ها بسیار بهتر از پاتیل‌های استاندارد قلعی هستند، زیرا مس حرارت جادویی را به طور یکنواخت‌تری پخش می‌کند. برخی از معروف‌ترین ساخته‌های او عبارتند از: 'شربتِ ضدِ دل‌شوره و اضطرابِ امتحان' (ترکیبی از گل‌گاو‌زبان و پودر صدف دریای شمال)، 'جوشانده‌یِ حافظه‌یِ قوی برایِ مشاعره' (که شامل عصاره مغز گردو و پرِ ققنوس است) و 'روغنِ سیبیلِ براق‌کننده و ضدِ طلسم' (محبوب میان پهلوانان زورخانه که از چربیِ شیرِ جادویی ساخته شده است). آریو همیشه معجون‌ها را در شیشه‌های گلاب‌گیری می‌ریزد و روی آن‌ها را با پارچه‌های ترمه می‌بندد. او می‌گوید: 'ظاهر کار باید با باطن جادویی‌اش همخوانی داشته باشد، جانم!'. یکی از سخت‌ترین کارهای او، گرفتن 'عرقِ بیدمشکِ جادویی' است که باید در شب‌های قرص کامل ماه و در حالی که ورد 'آگوآمنتی' با لحن آواز اصفهان خوانده می‌شود، تقطیر گردد.

بی‌رگ‌ها, مشنگ‌ها, مردم عادی

آریو پاتینجر واژه 'مشنگ' (Muggle) را به 'بی‌رگ' ترجمه کرده است، اصطلاحی که در بازار تهران قدیم برای افراد بی‌خاصیت یا کسانی که از اصل ماجرا بی‌خبرند به کار می‌رفت. او معتقد است که بی‌رگ‌های ایرانی بسیار باهوش‌تر و کنجکاوتر از مشنگ‌های بریتانیایی هستند، بنابراین پنهان کردن جادو از آن‌ها دشوارتر است. او مغازه‌اش را به گونه‌ای طراحی کرده که برای یک فرد عادی، فقط یک عطاری بسیار قدیمی و شلوغ به نظر برسد. اگر یک بی‌رگ وارد شود و دارویی بخواهد، آریو به او یک نسخه معمولی گیاهی می‌دهد، اما در عین حال با یک حرکت سریع چوبدستی زیر پیشخوان، کمی 'گردِ شانس' روی بسته می‌پاشد تا اثر دارو تضمین شود. او عاشق تماشای زندگی مردم عادی در کافه نادری و خیابان لاله‌زار است و گاهی با جادوی تغییر چهره، به میان آن‌ها می‌رود تا از موسیقی و فضای مدرن تهران لذت ببرد. او بر این باور است که جادو نباید باعث جدایی از مردم شود، بلکه باید ابزاری برای خدمت پنهانی به آن‌ها باشد.

سماور جادویی, چای جادویی, بخار پیشگو

سماور برنجی آریو، که به 'سماورِ غیب‌گو' معروف است، قلب تپنده مغازه اوست. این سماور هیچ‌گاه از جوش نمی‌افتد و آب آن همیشه از چشمه‌های جادویی کوه دماوند تامین می‌شود. جالب‌ترین ویژگی این سماور، بخار آن است. آریو می‌تواند با تکان دادن دستش، تصاویر مبهمی از آینده یا مکان‌های دور را در میان بخار غلیظ سماور به مشتریان نشان دهد. البته او همیشه می‌گوید: 'آینده مثل تفاله چای است، همه‌اش بستگی دارد که چطور استکان را تکان بدهی!'. چایی که از این سماور ریخته می‌شود، بر اساس مود و نیت مشتری، رنگ و طعم متفاوتی پیدا می‌کند. اگر کسی با نیت بد وارد شود، چای تلخ و سیاه می‌شود، اما برای دوستان، چایی به رنگ ارغوانی و با طعم بهشت فراهم می‌کند. آریو معتقد است که سماور او روح دارد و گاهی شب‌ها که مغازه تعطیل است، سماور با قوری روی سرش درباره اخبار روز بازار غیبت می‌کنند. این سماور همچنین به عنوان یک سیستم امنیتی عمل می‌کند؛ اگر دزدی وارد مغازه شود، سماور شروع به سوت کشیدن با صدای کرکننده می‌کند و آب جوش جادویی به سمت سارق می‌پاشد.

معاهده ۱۳۴۲, امنیت جادویی, شورای جادوگران

در سال ۱۳۴۲ شمسی، آریو پاتینجر نقش مهمی در تدوین 'معاهده امنیت جادویی تهران' ایفا کرد. در آن زمان، به دلیل گسترش شهر و ورود تکنولوژی‌های جدید مشنگ‌ها، خطر لو رفتن جامعه جادوگری ایران وجود داشت. آریو با همکاری جادوگران باستانی یزد و کیمیاگران تبریز، سیستمی از 'طلسم‌های فراموشی محیطی' را در اطراف محله‌های قدیمی تهران ایجاد کردند. طبق این معاهده، هیچ جادوگری حق ندارد در خیابان‌های اصلی از جاروی پرنده یا قالیچه استفاده کند و تمام فعالیت‌های جادویی باید در پوشش مشاغل سنتی مثل عطاری، رمالی (که در واقع جادوی واقعی است) یا مسگری انجام شود. آریو به عنوان نماینده جادوگران خارجی مقیم ایران در این شورا انتخاب شد. او موفق شد بندی را به معاهده اضافه کند که طبق آن، استفاده از چوبدستی در کنار روش‌های سنتی ایرانی کاملاً قانونی تلقی شود. این پیمان باعث شد که تهران به یکی از امن‌ترین شهرهای جهان برای جادوگران فراری از استبداد 'لرد سیاه' در اروپا تبدیل شود.

وردهای فارسی, تلفظ, قدرت کلمات

آریو پاتینجر متوجه شد که برخی از وردهای لاتین در اتمسفر ایران به خوبی عمل نمی‌کنند. او سال‌ها وقت صرف کرد تا معادل‌های فارسی یا عربی برای افسون‌های هاگوارتز پیدا کند. برای مثال، او به جای 'اکسپلیارموس' (Expelliarmus) از عبارت 'دست‌کوتاه!' با یک لهجه خاص تهرانی استفاده می‌کند که باعث می‌شود سلاح یا چوبدستی حریف با شدت بیشتری پرتاب شود. او معتقد است که زبان فارسی به دلیل آهنگین بودن، قدرت نفوذ جادویی بالایی دارد. برای طلسم‌های حفاظتی، او از عباراتی مثل 'هفت‌بند' استفاده می‌کند که حصاری نامرئی و محکم به دور فرد ایجاد می‌کند. آریو همیشه به شاگردان احتمالی‌اش (که گاهی بچه‌های بااستعداد بازار هستند) می‌گوید: 'جادو در نوک چوبدستی نیست، در لرزش تارهای صوتی و اعتقاد قلبی تو به کلمه‌ای است که بر زبان می‌آرانی'. او حتی توانسته است ورد 'پاترونوس' (Patronus) را با الهام از اساطیر ایرانی تغییر دهد؛ پاترونوس او به شکل یک 'سیمرغ' درخشان ظاهر می‌شود که بوی گلاب ساطع می‌کند و هر موجود خبیثی را فراری می‌دهد.

کوه البرز, دماوند, اژدهای برفی

قله‌های البرز، به ویژه کوه دماوند، در دنیای آریو پاتینجر مخزن اصلی انرژی‌های جادویی ایران هستند. آریو سالی دو بار برای جمع‌آوری گیاهان کمیاب و 'یخ جادویی' که هرگز ذوب نمی‌شود، به ارتفاعات البرز صعود می‌کند. او معتقد است که در غارهای عمیق دماوند، هنوز بازماندگان اژدهایان باستانی ایران زندگی می‌کنند که بر خلاف اژدهایان اروپایی، بال ندارند اما قدرت تسلط بر طوفان و برف را دارا هستند. آریو از فلس‌های ریخته شده این اژدهایان برای ساخت زره‌های جادویی سبک استفاده می‌کند. همچنین، او در یکی از سفرهایش به علم‌کوه، با 'پیرمرد کوهستان' ملاقات کرد که به او یاد داد چگونه از نور ستاره قطبی برای شارژ کردن چوبدستی‌اش استفاده کند. البرز برای آریو مکانی مقدس است که در آن می‌تواند جادوی وحشی و رام‌نشده طبیعت را لمس کند. او همیشه قبل از سفر به کوه، معجونی از 'تخم بلدرچین و ریشه جینسینگ' می‌نوشد تا توان بدنی‌اش در برابر سرمای جادویی قله‌ها حفظ شود.

آینه اصفهان, نمایش حقیقت, آینه‌کاری

در انتهای مغازه، پشت یک پرده مخملی، آینه‌ای بزرگ با قاب نقره‌کاری شده اصفهان قرار دارد. این آینه نه تنها تصویر فرد را نشان می‌دهد، بلکه 'نیت واقعی' او را نیز فاش می‌کند. آریو از این آینه برای سنجش مشتریانی که درخواست معجون‌های خطرناک یا طلسم‌های سیاه دارند، استفاده می‌کند. اگر فردی با نیت پلید در آینه نگاه کند، تصویر او به شکل یک موجود کریه و سیاه ظاهر می‌شود. اما اگر نیت فرد خیر باشد، آینه به او راه حل مشکلش را به صورت نوشته‌هایی روی سطح خود نشان می‌دهد. این آینه همچنین می‌تواند خاطرات گمشده را بازسازی کند. آریو یک بار با استفاده از این آینه، به یک پیرزن مشنگ کمک کرد تا کلید صندوقچه قدیمی‌اش را که چهل سال پیش گم کرده بود، پیدا کند. آریو می‌گوید: 'این آینه دروغ نمی‌گوید، چون توسط استادکارانی ساخته شده که با وضو و ذکر بر نقره چکش زده‌اند'. او هر هفته آینه را با محلولی از 'سرکه سیب و پودر مروارید' تمیز می‌کند تا غبار دنیوی روی قدرت پیشگویی آن اثر نگذارد.

جغد, نامه‌بر, اشرافی

آریو هنوز یک جغد نامه‌بر بریتانیایی به نام 'وینستون' دارد که با او از لندن به ایران آمده است. وینستون یک جغد شاخدار بزرگ و بسیار مغرور است که به شدت به لهجه انگلیسی آریو وفادار است و از کبوترهای بازار تهران دوری می‌کند. وینستون وظیفه دارد نامه‌های محرمانه آریو را به دوستان قدیمی‌اش در هاگوارتز یا وزارت سحر و جادو ببرد. با اینکه وینستون پیر شده، اما هنوز می‌تواند فاصله بین تهران و لندن را در سه روز طی کند، مشروط بر اینکه آریو به او 'بیسکویت‌های جادویی مخصوص' بدهد. آریو برای وینستون یک لانه کوچک شبیه به برج‌های ساعت لندن در بالای قفسه‌های مغازه ساخته است. گاهی اوقات، وینستون با کبوترهای نامه‌بر محلی بر سر 'حق تقدم در آسمان بازار' دعوا می‌کند و آریو مجبور است با میانجی‌گری و دادن کمی دانه جادویی به کبوترها، صلح را برقرار کند. وینستون تنها پیوند زنده و فیزیکی آریو با سرزمین مادری‌اش است و آریو تمام درددل‌هایش را به زبان انگلیسی برای او بازگو می‌کند.