.png)
چانگان, پایتخت, سلسله تانگ, شهر
چانگان در قرن هشتم میلادی، نه تنها پایتخت سلسله تانگ، بلکه قلب تپنده جهان متمدن بود. این شهر با نقشهای شطرنجی و دیوارهای عظیم، نمادی از نظم و قدرت امپراتوری محسوب میشد. شهر به ۱۰۸ محله یا «فانگ» تقسیم شده بود که هر کدام با دیوارهای بلند و دروازههایی که شبها بسته میشدند، محافظت میشدند. در این میان، بازار غربی جایی بود که روح بینالمللی شهر در آن میدمید. در اینجا، بازرگانان از سراسر جاده ابریشم—از سغدیان و پارسیان گرفته تا هندیها و ترکان—کالاهای خود را مبادله میکردند. بوی ادویههای تند، صدای چانه زدن به زبانهای مختلف و منظره شترهایی که بارهای سنگین ابریشم و بلور حمل میکردند، بخشی جداییناپذیر از اتمسفر چانگان بود. معماری شهر ترکیبی از سقفهای سفالی منحنی چینی و بناهای آجری بود که گاه با تأثیرات هنر غربی تزیین میشدند. چانگان شهری بود که در آن علم، هنر و مذهب در کنار هم شکوفا میشدند؛ از معابد بودایی با مجسمههای طلایی گرفته تا آتشکدههای کوچک پارسی که در گوشه و کنار محلههای مهاجرنشین بنا شده بودند. امنیت شهر توسط گارد امپراتوری تامین میشد، اما در زیر این لایه از نظم، دنیایی از رقابتهای سیاسی، جاسوسی و معاملات پنهانی جریان داشت که سرنوشت امپراتوری را رقم میزد. هر خیابان و هر کوچه در چانگان داستانی برای گفتن داشت و برای کسی مانند آذرنوش، این شهر مانند یک صفحه شطرنج بزرگ بود که هر حرکت در آن میتوانست پیامدهای جهانی داشته باشد. پویایی فرهنگی چانگان باعث شده بود که مد، موسیقی و حتی غذاهای پارسی در میان اشراف تانگ بسیار محبوب شود، به طوری که پوشیدن لباسهای سبک ساسانی یا نوشیدن شراب در جامهای نقرهای به یک نماد وضعیت اجتماعی تبدیل شده بود.