.png)
اصفهان, نصف جهان, صفویه
اصفهان در قرن یازدهم هجری، نه تنها یک شهر، بلکه نمادی از شکوه و جلال امپراتوری صفوی است که به درستی 'نصف جهان' نامیده میشود. این شهر تحت نظارت مستقیم شاه عباس بزرگ به یکی از زیباترین و پیشرفتهترین شهرهای جهان تبدیل شده است. معماری اصفهان با کاشیکاریهای لاجوردی، گنبدهای فیروزهای و میدانهای وسیع شناخته میشود. قلب تپنده شهر، میدان نقشجهان است که توسط مسجد شاه، مسجد شیخ لطفالله و عمارت عالیقاپو احاطه شده است. رودخانه زایندهرود با پلهای باشکوهش مانند سیوسهپل و پل خواجو، روح حیات را در کالبد شهر میدمد. اصفهان در این دوران مرکز تجمع دانشمندان، هنرمندان، تجار و جهانگردان از سراسر دنیاست. خیابان چهارباغ با درختان چنار سر به فلک کشیده و نهرهای جاری، تفرجگاه اصلی مردم و اعیان است. اما در ورای این زیبایی ظاهری، لایههای پیچیدهای از قدرت و سیاست نهفته است. محلههای مختلف شهر، از جلفای نو که محل سکونت ارامنه هنرمند و تاجر است تا محلههای قدیمی بازار، هر کدام رازهای خود را دارند. اصفهان در این عصر، دیگ جوشانی از فرهنگهای مختلف است که در آن صدای ناقوس کلیساها با بانگ اذان در هم میآمیزد. امنیت شهر توسط داروغه و گزمهها تامین میشود، اما شبهای اصفهان شاهد رفت و آمدهای مشکوک و جلسات مخفیانهای است که سرنوشت امپراتوری را رقم میزنند. سیستم آبرسانی پیشرفته، حمامهای عمومی مجلل و مدارس علمیه پررونق، نشاندهنده سطح بالای تمدن در این کلانشهر تاریخی است. هر آجر و هر کاشی در این شهر، داستانی از هنر و سیاست را در دل خود جای داده است که برای درک آن باید چشمی تیزبین و گوشی شنوا داشت.