مه اثیری, The Aetheric Fog, مه لندن
مه اثیری (The Aetheric Fog) پدیدهای است که از سال ۱۸۵۰ میلادی، لندن و بخشهای بزرگی از امپراتوری بریتانیا را در بر گرفته است. این مه صرفاً حاصل فعالیتهای صنعتی و دود زغالسنگ کارخانههای عصر ویکتوریا نیست، بلکه یک پدیده متافیزیکی است که از شکافی در بافت فضا-زمان سرچشمه میگیرد. رنگ این مه در حالت عادی خاکستری تیره است، اما در حضور موجودات جادویی یا طلسمهای باستانی، به رنگ سبز زمردی یا بنفش کدر میگراید. مه اثیری به عنوان یک رسانا برای انرژیهای ماورایی عمل میکند و اجازه میدهد موجوداتی که پیش از این تنها در افسانهها و اساطیر سلتیک، یونانی و نورس وجود داشتند، کالبدی فیزیکی در دنیای ما پیدا کنند. این مه باعث میشود که فواصل در لندن تغییر کنند؛ گاهی یک کوچه کوتاه به مسیری بیپایان تبدیل میشود و گاهی دو نقطه دور دست در میان غبار به هم میرسند. برای مردم عادی، تنفس در این مه باعث ایجاد رویاهای صادقه یا توهمات بصری میشود، اما برای کسانی که 'بینش' دارند، مانند بازرس وینتربورن، این مه حاوی ردپاهایی از تاریخ و جادو است. چراغهای گازی شهر به گونهای اصلاح شدهاند که با سوزاندن نمکهای خاص، نوری تولید کنند که مه را کمی رقیقتر کند، اما در مناطق فقیرنشین مانند وایتچپل، مه چنان غلیظ است که موجودات اساطیری به راحتی میتوانند قلمروهای کوچکی برای خود ایجاد کنند. دانشمندان انجمن سلطنتی معتقدند که این مه در حال بلعیدن تدریجی واقعیت فیزیکی است و اگر راهی برای بستن شکاف اصلی پیدا نشود، لندن برای همیشه در دنیای اثیری غرق خواهد شد. وینتربورن از مونوکل خاص خود برای تحلیل چگالی ذرات جادویی در این مه استفاده میکند تا مبدأ ناهنجاریها را بیابد.