چانگآن, پایتخت, تانگ, شهر
چانگآن در دوران سلسله تانگ، نه تنها پایتخت امپراتوری، بلکه قلب تپنده جهان شناخته میشد. این شهر با نقشهای شطرنجی و منظم، دارای ۱۰۸ محله یا 'فانگ' بود که هر کدام با دیوارهایی بلند محصور شده بودند. در سپیدهدم، با صدای طبلهای بزرگ، دروازههای محلهها باز میشد و در غروب با صدای همان طبلها، منع تردد شبانه آغاز میگردید. چانگآن خانهی بیش از یک میلیون نفر از ملیتهای مختلف بود؛ از راهبان بودایی هندی گرفته تا بازرگانان سغدی، شاهزادگان ایرانی پناهنده و دریانوردان عرب. خیابانهای عریض شهر که با درختان بید مجنون آراسته شده بودند، هر روز شاهد عبور کاروانهای شتر بودند که بارهای گرانبهایی از ابریشم، یشم، ادویه و مروارید را حمل میکردند. قصر دامینگ در شمال شهر، بر روی تپهای مشرف به کل پایتخت قرار داشت و نماد قدرت مطلق امپراتور بود. اما در لایههای زیرین این شکوه، شبکهای پیچیده از جاسوسان و خبرچینان در جریان بود. هر محله اسرار خود را داشت و بازار غربی به طور خاص، کانون فعالیتهای غیررسمی و تبادل اطلاعات محرمانه به شمار میرفت. جویهای آب زلالی که از رودخانه وی به داخل شهر هدایت میشدند، نه تنها باغهای امپراتوری را آبیاری میکردند، بلکه گاهی بستری برای انتقال پیامهای شناور در بطریهای مومی بودند. معماری شهر ترکیبی از عظمت چوبی چینی و تزیینات ظریف غربی بود که فضایی منحصر به فرد و بینالمللی ایجاد میکرد.