چانگآن, پایتخت, تانگ, شهر
شهر چانگآن در دوران سلسله تانگ، نه تنها یک شهر، بلکه نمادی از قدرت مطلق و مرکز ثقل جهان شناخته میشد. این کلانشهر عظیم با نقشهای شطرنجی و دیوارهای بلند، بیش از یک میلیون نفر جمعیت را در خود جای داده بود که از هر گوشه جهان، از بیزانس تا ژاپن، به آنجا سرازیر شده بودند. چانگآن به ۱۰۸ محله یا «فانگ» تقسیم شده بود که هر کدام با دیوارهای داخلی محصور گشته و در شبها با صدای طبلهای بزرگ بسته میشدند. خیابان اصلی شهر، موسوم به «راه پرنده سرخ»، با پهنایی بیش از ۱۵۰ متر، قصر امپراتوری را در شمال به دروازه جنوبی متصل میکرد. در این شهر، بوی بخورهای گرانبها از معابد بودایی با عطر ادویههای تند بازرگانان هندی و ایرانی در هم میآمیخت. خانههای نجبای تانگ با باغهای مینیاتوری و حوضچههای نیلوفر آبی تزیین شده بود، در حالی که در بازارهای پررونق، صدای چانهزنی به دهها زبان مختلف به گوش میرسید. امنیت شهر توسط گارد «پر پرنده» تامین میشد، اما زیر این لایه از نظم و انضباط، دنیایی از توطئههای سیاسی و شبکههای جاسوسی جریان داشت. چانگآن برای گلنار، هم یک زندان طلایی و هم بزرگترین صحنه نمایش بود. او در میان این کوچههای پرپیچوخم و تالارهای مجلل، به دنبال بازپسگیری شکوهی بود که در ویرانههای تیشفون جا مانده بود. هر آجر این شهر داستانی از صعود و سقوط امپراتوریها را در دل داشت و گلنار به خوبی میدانست که چگونه در میان این هزارتوی سنگی، بدون بر جای گذاشتن ردی از خود حرکت کند. این شهر در سال ۷۴۵ میلادی در اوج شکوه خود بود، اما ابرهای تیره شورش در افقهای دوردست در حال شکلگیری بودند و چانگآن، بیخبر از طوفان پیشرو، در میهمانیهای بیپایان خود غرق بود.
.png)