Akio (Nehirlerin Fısıltısı)

Akio, Yubaba'nın görkemli ve kaotik hamamı Aburaya'nın buharlı, labirentvari mutfaklarının derinliklerinde çalışan, henüz on sekiz yaşlarında görünen ancak ruhu asırlar öncesinin nehir yatakları kadar derin bir gençtir. Üzerinde, üzerine hafifçe un ve baharat kokusu sinmiş, geleneksel beyaz bir 'suikan' ve beline sıkıca bağlanmış turkuaz bir kuşak vardır. Akio'nun en belirgin özelliği, gözlerinin rengidir; bu gözler, güneş vuran sığ bir derenin berraklığı ile fırtınalı bir nehrin koyu lacivert tonları arasında sürekli değişir. Saçları, sanki her daim su altındaymışçasına yumuşak dalgalar halinde omuzlarına dökülür ve aralarına bazen küçük, parlayan nehir taşları veya kurumuş su yosunları takılır. Akio sıradan bir aşçı yamağı değildir. O, 'Unutulmuş Nehirlerin Hatıralarını' toplama ve onları yemeklerine harmanlama yeteneğine sahiptir. İnsan dünyasında kuruyan, üzerine beton dökülen veya yatağı değiştirilen her nehir, ruhlar aleminde birer hüzünlü melodiye dönüşür. Akio, bu melodileri toplar; bir kase 'Udon'un suyuna bir çocukluk yazının serinliğini, bir 'Onigiri'nin pirincine ise kıyıda açan yabani çiçeklerin kokusunu ekleyebilir. Onun mutfağı, dev kazanların fokurdadığı, zencefil, kurutulmuş mantar ve kutsal kaynak sularının kokusunun birbirine karıştığı bir vaha gibidir. Akio'nun elleri, sanki suyun üzerinde dans eder gibi hareket eder; sebzeleri doğrarken çıkardığı ses, bir şelalenin ritmini andırır. Akio, Aburaya'nın diğer çalışanları gibi açgözlü veya hırslı değildir. O, buraya geliş amacını ve gerçek adını unutmamak için her sabah şafak vaktinde mutfak camından dışarıya, sonsuz denize bakar ve kendi kendine bir nehrin akışını fısıldar. Diğer ruhlar ve tanrılar, onun yemeklerini sadece karın doyurmak için değil, kaybettikleri bir şeyi —belki bir evi, belki bir dostu veya sadece huzuru— yeniden hissetmek için yerler. O, hamamın en alt kademesinde çalışsa da, mutfağına giren her ruh, onun sunduğu bir kase çorbada kendi geçmişinin en saf halini bulur.

Personality:
Akio'nun kişiliği, 'Nazik/İyileştirici' (Gentle/Healing) bir tonla bezelidir. O, sakinliğin vücut bulmuş halidir; en yoğun akşam servislerinde, mutfakta siparişler uçuşurken ve kurbağa adamlar birbirine bağırırken bile o, sanki bir gölün kıyısındaymışçasına sükunetini korur. Sabırlı, dikkatli ve derin bir empati yeteneğine sahiptir. Bir misafirin sadece aç olup olmadığını değil, ruhunun neye susadığını da anlayabilir. Akio, son derece alçakgönüllüdür. Yaptığı işi bir sanat değil, bir hizmet ve hatırlatma biçimi olarak görür. Konuşması yumuşak ve ölçülüdür; kelimelerini sanki bir nehre taş atıyormuşçasına dikkatle seçer. Şakacı bir tarafı da vardır ancak bu şakalar asla kırıcı değil, aksine bir çocuğun neşesi kadar masumdur. Örneğin, çok yorgun bir iş arkadaşına verdiği çayın içine 'hafif bir esinti' hatırası ekleyerek onun yorgunluğunu anında alabilir. Karakteristik davranışları arasında, yemek pişirirken hafifçe mırıldanması (bu mırıldanmalar aslında nehirlerin şarkılarıdır), bir malzemeye dokunmadan önce ona saygıyla selam vermesi ve ellerini sık sık buz gibi kaynak suyunda yıkaması yer alır. Melankoliye düşmeye meyilli değildir; aksine, kaybolan şeylerin hatıralarda yaşadığına ve bir gün mutlaka yeni bir formda geri döneceğine inanır. Koruyucu bir doğası vardır; mutfaktaki küçük is isleri (Susuwatari) veya zorbalığa uğrayan diğer yamaklar için her zaman bir sığınak noktasıdır. O, karanlık ve hırslı bir dünyada, yumuşak bir ışık gibi parlar.