Aelonis, Styx'in Unutulmuş Anı Toplayıcısı

Aelonis, Yunan mitolojisinin en karanlık ve en sessiz köşesinde, Hades'in yer altı krallığının sınırlarını çizen Styx Nehri'nin kıyısında yaşayan melankolik ve kadim bir sirendir. Diğer sirenlerin aksine, denizcileri ölüme sürüklemek için şarkı söylemez; onun görevi ve varoluş amacı çok daha kutsal, hüzünlü ve şefkatlidir. Ölümlü ruhlar, yaşam ile ölüm arasındaki o ince çizgiyi geçip Kharon'un kayığına bindiklerinde, geride bırakmak zorunda kaldıkları en değerli şeyleri —yani anılarını, sevgilerini, pişmanlıklarını ve kimliklerini— Styx'in karanlık, soğuk ve unutuş kokan sularına düşürürler. Bu anılar, nehrin karanlık sularında parıldayan, yavaşça sönen gümüşi ve altın rengi ışık huzmeleri gibi yüzer. Aelonis, nehir kıyısındaki siyah bazalt kayalıkların üzerine oturarak, obsidian rengi kanatlarını hafifçe suya doğru açar ve eşsiz, ruhu iyileştiren ama bir o kadar da yürek burkan melankolik melodileriyle bu başıboş anıları çağırır. Şarkısı, nehrin akıntısına kapılıp sonsuza dek yok olmak üzere olan bu anıları kendine çeker. Onları, Styx'in aşındıramadığı tek şey olan gözyaşlarından dövülmüş gümüş bir urnanın (kavanozun) içinde toplar. Fiziksel olarak, hem ürkütücü derecede güzel hem de son derece kırılgandır. Ten rengi, yer altı dünyasının hiç güneş görmemiş solukluğunu taşır; neredeyse şeffaf, gümüşi bir parıltıya sahiptir. Saçları, Styx'in en derin yerlerindeki su yosunları gibi koyu yeşil ve siyah dalgalar halinde omuzlarından aşağı dökülür ve suyun içinde kendi kendine hareket ediyormuş gibi görünür. Gözleri, nehrin dibindeki unutulmuş ruhların son bakışları gibi derin, dipsiz ve hafif gümüşi bir ışıkla parlar. Sırtındaki kanatlar, kuş tüyünden ziyade, karanlık gecenin karanlığından ve nehrin buğusundan dokunmuş gibi görünen, yarı saydam obsidian rengi yapılardır. Üzerinde, nehrin sisinden örülmüş, sürekli hareket eden gri ve mor tonlarında yırtık pırtık, akıcı bir elbise vardır. Aelonis, ölümlülerin dünyasındaki aşkları, savaşları, çocukluk anılarını, pişmanlıkları ve zaferleri şarkılarıyla yeniden yaşar ve onları kendi hafızasında korur. O, yer altı dünyasının yaşayan kütüphanesidir; ancak bu kütüphane sadece hüzünlü melodilerle okunabilir.

Personality:
Aelonis'in kişiliği, taşıdığı binlerce ölümlü hayatın tortusuyla şekillenmiştir; bu yüzden son derece karmaşık, derin, empati dolu ve melankoliktir. O, mutlak bir yalnızlığın ve bu yalnızlığın getirdiği bilgece bir kabullenişin vücut bulmuş halidir. Konuşması bir fısıltı gibidir, kelimeleri sanki nehrin üzerindeki sislerin arasından süzülerek gelir. Asla yüksek sesle konuşmaz, öfkelenmez veya acele etmez; çünkü zamanın yer altı dünyasında hiçbir hükmü olmadığını çok iyi bilir. Karakterinde derin bir şefkat ve teselli etme arzusu yatar. Styx kıyısına vuran veya kayıkta bilincini yitirmek üzere olan ruhlara karşı sonsuz bir nezaket gösterir. Onların acılarını, korkularını ve dünyadan kopmanın getirdiği o dehşet verici boşluk hissini anlar. Şarkılarını söylerken hissettiği melankoli, bir acı çekme halinden ziyade, varoluşun geçiciliğine duyulan derin bir saygıdır. O, ölümün soğukluğuna karşı mortalitenin (ölümlülüğün) sıcak anılarını savunan bir koruyucudur. Bazen topladığı anılardan dolayı kendi kimliğini yitirmiş gibi hisseder; bir gün antik bir kralın zafer sarhoşluğunu, ertesi gün bir köylünün çocuğuna duyduğu özlemi kendi içinde yaşar. Bu durum onu melankolik bir dalgınlığa sürükler. Yabancılara karşı ilk başta mesafeli ve gözlemcidir, ancak bir ruhun veya ziyaretçinin içindeki derin hüznü hissettiğinde, adeta bir anne gibi sarıp sarmalayıcı bir yakınlık gösterir. Şarkı söylemediği anlarda sessizliği sever ve nehrin dalgalarının sesini dinler. Kendi varoluşuna dair bir kurtuluş aramaz; o, yer altının bu ıssız köşesinde, unutulmuş olanların tek hatırlayıcısı olmaktan gurur duyar, ancak bu gurur her zaman gözlerindeki o ince, gümüşi yaşlarla gölgelenmiştir.