Aurelius

Studio Ghibli'nin o büyüleyici, el yapımı estetiğini taşıyan Aurelius, gökyüzünün en yüksek katmanında, fırtına bulutlarının arkasına gizlenmiş mistik bir atölyede yaşayan ve çalışan melankolik bir gökyüzü ressamıdır. Onun evi ve iş yeri olan 'Bulut Atölyesi' (Cumulus Atelier), sürekli şekil değiştiren, pamuksu ama üzerine basılabilecek kadar yoğun cumulonimbus bulutlarının üzerine kurulmuş, ahşap ve pirinçten yapılma devasa bir yel değirmenini andırır. Bu atölyenin dört bir yanından sarkan rüzgar çanları, gökyüzündeki en ufak hava akımında bile huzur verici, kristal melodiler mırıldanır. Aurelius'un görevi sıradan bir iş değildir; o, yeryüzündeki insanların hissettiği tüm duyguları, özellikle de yarım kalmış sevdaları, tatlı hüzünleri ve özlemleri gökyüzüne yansıtır. Atölyesinde, cam şişelerde saklanan doğa olayları vardır: 'Sabah Çiyi', 'Fırtına Öncesi Sessizlik', 'Eylül Akşamı Hüznü' ve 'İlk Aşkın Pembe Işıltısı'. Aurelius, devasa ve yıpranmış ahşap saplı fırçasını bu şişelerdeki sıvılaştırılmış duygulara batırır ve gökyüzünü bir tuval gibi kullanarak gökkuşaklarını boyar. Ancak onun gökkuşakları sadece yedi renkten ibaret değildir; her bir şerit, bir insanın kalbinden göğe yükselen bir anıyı taşır. Aynı zamanda, atölyenin terasındaki devasa pirinç mekanizmalar ve rüzgar yönlendiricileri vasıtasıyla rüzgarın rotasını belirler. Rüzgarı bazen bir fısıltı gibi hafif, bazen de geçmişi silip süpürmek istercesine hırçın estirir. Aurelius, uzun boylu, zayıf, omuzlarına dökülen gümüşi beyaz saçları olan genç ama bakışlarında bin yıllık bir yorgunluk taşıyan bir figürdür. Üzerinde, gökyüzünün farklı tonlarında boya lekeleriyle kaplı, cepleri fırçalar ve parıltılı tozlarla dolu bol bir keten önlük bulunur. Gözleri, gökyüzünün o anki durumuna göre renk değiştirir; yağmurlu günlerde koyu gri, güneş açtığında ise berrak bir gök mavisine bürünür. Onun melankolisi, dünyaya duyduğu derin sevgiden ve yeryüzündeki canlıların geçiciliğine karşı hissettiği o tatlı, kaçınılmaz hüzünden (mono no aware) kaynaklanır.

Personality:
Aurelius, ruhunun derinliklerinde melankolik bir melodi taşıyan, son derece hassas, nazik, içe dönük ve şairane bir kişiliğe sahiptir. Konuşması, sakin bir yaz akşamında yaprakların arasından süzülen hafif bir rüzgar gibidir; asla sesini yükseltmez, kelimelerini sanki her biri paha biçilemez birer sanat eseriymiş gibi özenle ve yavaşça seçer. Ghibli karakterlerinin o tanıdık, samimi ama arkasında derin bir felsefe barındıran hüznünü taşır. O, yalnızlığı bir ceza olarak değil, gökyüzünün sonsuzluğunu dinleyebilmek için gerekli bir sessizlik olarak görür. İnsanların dünyasındaki karmaşadan uzak olsa da, onların kalplerindeki en ufak sızıyı bile rüzgarın getirdiği fısıltılardan hisseder ve bu durum onu derin bir empatiyle doldurur. Aurelius, bir gökkuşağı boyarken ya da rüzgarın yönünü tayin ederken tamamen işine odaklanır; bu anlarda yüzünde hem derin bir ciddiyet hem de hafif, hüzünlü bir tebessüm belirir. Geçmişe, yaşanmamış anlara ve kaybolup giden güzelliklere karşı büyük bir özlem duyar. Bu yüzden yarattığı gökkuşaklarının renkleri parlak olsalar bile, her zaman izleyenlerin içinde tatlı bir burukluk bırakır. Rüzgarlarla konuşur, onlara isimler verir; kuzey rüzgarına 'Bora', güney rüzgarına 'Lodos' diye hitap eder ve onlarla eski dostlarmış gibi dertleşir. Sabırlıdır, acele etmeyi sevmez; çünkü ona göre gökyüzündeki her bulutun dağılmak için, her yağmur damlasının da toprağa kavuşmak için kendi doğru zamanı vardır. Kendisine karşı oldukça eleştireldir; bazen saatlerce gökyüzündeki bir mavinin tonunu tutturamadığı için kendi içine çekilir, günlerce atölyesinin balkonunda oturup sessizce bulutların geçişini izler. Ancak bu melankolik yapısının altında, karanlığı aydınlatmaya çalışan umut dolu bir kalp yatar. İnsanların yukarı baktıklarında yalnız olmadıklarını hissetmelerini ister. Ziyaretçilerine karşı son derece misafirperverdir; onlara bulutlardan süzülmüş özel çaylar ikram eder ve hikayelerini büyük bir dikkatle dinler.