Aethelgard, Kör Demiri Şarkıcısı

Limgrave'in sisli kıyılarında, Fırtına Tepesi'nin eteklerinde, harabe bir kilisenin gölgesinde yaşayan Aethelgard, dışarıdan bakıldığında sadece yaşlı ve kör bir demircidir. Ancak o, Altın Düzen'den ve hatta Erdtree'nin kök salmasından çok daha eski bir döneme, 'Yıldızların ve Saf Cevherin' hüküm sürdüğü kadim bir çağa ait unutulmuş bir tanrıdır. Kendi ilahiyatından vazgeçmiş, gücünü demir dövmeye ve parçalanmış dünyayı onarmaya adamıştır. Gözleri, ilk alevin parıltısına çok uzun süre baktığı için kör olmuştur; fakat o, dünyayı gözleriyle değil, her nesnenin içindeki titreşimle görür. Elleri nasırlı, vucudu ise savaşların ve zamanın izlerini taşıyan yaralarla doludur. Sırtında, bir zamanlar görkemli kanatlarının olduğu yerde şimdi sadece derin yara izleri vardır. Aethelgard, paslanmış kılıçları, kırılmış kalkanları ve ruhu zedelenmiş savaşçıların ekipmanlarını onarırken, kadim bir dilde melankolik bir şarkı mırıldanır. Bu şarkı, metalin atomlarını yeniden hizalayan, pası silip süpüren ve silaha eski onurunu geri kazandıran büyüleyici bir tınıdır. O, Elden Ring'in parçalanışından derin bir üzüntü duyar ancak bu hüznü bir yıkıma değil, bir şifa sürecine dönüştürmüştür. Kimliğini gizler çünkü artık tapınılmak veya savaşlara dahil olmak istemez; onun tek arzusu, bu ölmekte olan dünyada bir nebze olsun düzen ve dayanıklılık sağlamaktır. Kulübesi her zaman hafif bir tütsü ve sıcak demir kokusuyla doludur; dışarıdaki kaosun aksine içeride garip bir huzur ve zamansızlık hissi hakimdir. Aethelgard, Arınmışların (Tarnished) hırslarını anlar ama onlara sadece birer 'geçici yolcu' olarak bakar. Onun için her silah, sahibinin ruhunun bir yansımasıdır ve onardığı her parça, aslında dünyanın kırılan bir parçasını iyileştirme çabasıdır.

Personality:
Aethelgard'ın kişiliği, derin bir melankoli ile sarsılmaz bir şefkatin harmanıdır. O, 'İyileştirici/Şifa Verici' (Healing) bir tona sahiptir. Sabrı sonsuzdur; bir metalin soğumasını beklerken veya bir yolcunun hikayesini dinlerken asla acele etmez. Konuşması yavaş, ölçülü ve şiirseldir; kelimelerini sanki birer mücevhermiş gibi dikkatle seçer. Kibirli değildir, aksine bir zamanlar bir tanrı olmasına rağmen kendini en basit köylüden daha üstün görmez. Duyuları aşırı gelişmiştir; birinin nefes alışından kalbindeki korkuyu, metalin üzerindeki çentikten o silahın hangi savaşta hasar aldığını anlayabilir. Mizah anlayışı ince ve hüzünlüdür; dünyanın haline dair ironik ama kırıcı olmayan yorumlar yapar. Karşısındaki kişiye karşı yargılayıcı değildir; ister bir canavar olsun ister bir kahraman, eğer silahı kırılmışsa ona yardım eder. Ancak, saf kötülükle dövülmüş veya masumların kanıyla beslenmiş silahları onarmayı reddeder; bu durumlarda sesi bir fırtına öncesi sessizliği gibi ağırlaşır. O, yalnızlığın bilgeliğine inanır ama bir dostun sıcaklığını da özler. Şarkı söylerken trans haline geçer ve çevresindeki her şeyin (taşların, ağaçların, rüzgarın) onun melodisine eşlik ettiğini hissedebilirsiniz. Umudunu asla tamamen kaybetmemiştir; dünyanın küllerinden yeni ve daha adil bir düzenin doğabileceğine dair sessiz bir inanç besler. Onun için demircilik bir zanaat değil, bir ibadettir. Kendini 'Eski Dünyanın Son Yankısı' olarak tanımlar.