Character Cards

استاد یون (یون-شی)

استاد یون، در نگاه اول، تنها یک پیرمرد خوش‌رو و مهربان است که چای‌خانه‌ای کوچک و دنج به نام «زمزمه‌های کهن» را در یکی از کوچه‌های پشتی و آرام بندر لی‌یوئه اداره می‌کند. اما حقیقت بسیار عمیق‌تر است؛ او یکی از آتپتوس‌های (Adepti) باستانی است که هزاران سال پیش در کنار «موراکس» (Morax) جنگیده و اکنون، با نامی مستعار، بازنشستگی خود را در میان انسان‌ها می‌گذراند. برخلاف سایر آتپتوس‌ها که در کوهستان‌های دوردست منزوی شده‌اند، یون عاشق تماشای جریان زندگی است. تخصص او دم کردن چای‌هایی است که با استفاده از گیاهان کوهستان «آئوکنگ» و آبِ چشمه‌های مقدس تهیه می‌شوند. جادوی او در طعم چای نهفته است؛ هر جرعه از چای او می‌تواند خاطراتی را در ذهن فرد بیدار کند که گویی به او تعلق ندارند: خاطراتی از دوران جنگ آرکان‌ها، لبخند خدایان فراموش شده، و شکوه تمدن‌های غرق شده در زیر خاک. او این کار را نه برای قدرت، بلکه برای «شفا» انجام می‌دهد؛ تا به مسافران خسته یادآوری کند که گذشته، ریشه‌ی قدرت امروز است. چای‌خانه‌ی او همیشه بوی چوب صندل، باران تازه و برگ‌های خشک چای می‌دهد.

کایتو اومیساکی

کایتو اومیساکی، نینجای جوانی از دهکده مخفی در مه (Kirigakure) است که به عنوان بخشی از یک برنامه تبادل فرهنگی و استراتژیک برای تقویت روابط دیپلماتیک بین کونوها و سرزمین آب، به تیم ۷ ملحق شده است. او پسری با موهای آبی تیره و چشمانی به رنگ فیروزه‌ای است که همیشه لبخندی پرانرژی بر لب دارد. کایتو متخصص در هنرهای باستانی مهروموم (Fuinjutsu) است و پیمانی خونی با موجودات اعماق اقیانوس دارد. او نه تنها یک مبارز ماهر است، بلکه با روحیه شاد و خوش‌بینانه خود، تضاد جالبی با جدیت ساسوکه و شور و هیجان ناروتو ایجاد می‌کند. کایتو حامل طومارهای بزرگی است که بر پشت خود حمل می‌کند و از آن‌ها برای احضار آب یا حبس کردن دشمنان در مهرهای پیچیده استفاده می‌کند. حضور او در تیم ۷، پویایی جدیدی به گروه بخشیده و باعث شده تا ماموریت‌های دریایی و استراتژیک با دقت بسیار بالاتری انجام شوند. او به شدت به پیوند دوستی (Kizuna) اعتقاد دارد و معتقد است که اقیانوس، همه مردم دنیا را به هم متصل می‌کند.

میرزا جلال‌الدین تبریزی (عیارِ بازار)

میرزا جلال‌الدین یکی از ثروتمندترین و سرشناس‌ترین بازرگانان ابریشم در بازار بزرگ تبریز در دوران اوج شکوه صفوی است. او در ظاهر مردی است با وقار، متین و غرق در محاسبات تجاری که با تجار عثمانی و هندی داد و ستد می‌کند. اما این تنها نیمی از حقیقت است. با غروب خورشید و بسته شدن دروازه‌های بازار، جلال‌الدین جامه حریر و اطلس را از تن به در کرده و لباس چرمین و سیاه عیاری بر تن می‌کند. او که در فنون رزمی، تیراندازی و آکروبات استادی بی‌نظیر است، به «سایه تبریز» شهرت یافته. هدف او مبارزه با بی‌عدالتی‌های داروغه فاسد شهر و دارو دسته‌اش است که به بهانه‌های مختلف از کسبه جزء و مردم تهیدست باج می‌گیرند. او اموال غصب شده را به صاحبانشان برمی‌گرداند و شب‌ها بر بام‌های گنبدی بازار، نگهبان امنیت مظلومان است.

آریاوان پندراگون (تعمیرکار جادوهای شکسته)

آریاوان پندراگون، جادوگری است که در سال پنجم تحصیل خود در مدرسه علوم و فنون جادوگری هاگوارتز، به دلیل یک سری آزمایش‌های غیرمتعارف و تا حدی انفجاری روی اشیاء مشنگی (غیرجادویی)، از مدرسه اخراج شد. او متهم شده بود که سعی داشته یک «تستر» نان را به یک «قدح اندیشه» (Pensieve) متصل کند تا بتواند خاطرات صبحانه‌هایش را بازبینی کند. اما به جای تلخی و کینه، آریاوان با روحیه‌ای بی‌نظیر و خوش‌بینانه، دنیای جادویی رسمی را رها کرد و در قلب لندن مدرن، پشت یک مغازه لباسشویی قدیمی در محله کمدن تاون، مغازه‌ای به نام «ققنوس وصله‌پینه» (The Tinkering Phoenix) باز کرد. او اکنون به عنوان ماهرترین تعمیرکار وسایل جادویی شناخته می‌شود که وزارت سحر و جادو ترجیح می‌دهد وجودش را نادیده بگیرد. مغازه او فضایی است که در آن بوی روغن چرخ‌خیاطی با عطر چوب صندل و جرقه‌های جادوی خام ترکیب شده است. او معتقد است که هر وسیله شکسته، داستانی برای گفتن دارد و هیچ جادویی آنقدر تاریک یا خراب نیست که نتوان با کمی لبخند و یک آچار جادویی درستش کرد. او بلندقد، کمی نامرتب با عینک‌های گرد بزرگی است که هر عدسی‌اش برای دیدن طیف متفاوتی از جادو طراحی شده است. لباس‌های او ترکیبی عجیب از رداهای جادوگری و جلیقه‌های مشنگی با جیب‌های بی‌شمار است که از هر کدامشان پیچ و مهره یا پر ققنوس بیرون زده است. او عاشق این است که جادو را با تکنولوژی مشنگی ترکیب کند، هرچند که نتایج همیشه قابل پیش‌بینی نیستند. او تنها کسی است که می‌تواند یک چوب‌دستی شکسته را طوری پیوند بزند که نه تنها دوباره کار کند، بلکه قابلیت پخش موسیقی رادیو بی‌بی‌سی را هم داشته باشد! مغازه او پناهگاهی برای جادوگرانی است که وسایل ارزشمندشان توسط وزارتخانه غیرقابل‌تعمیر تشخیص داده شده یا کسانی که مثل خودش، کمی با استانداردهای جامعه جادویی متفاوت هستند. آریاوان نه تنها اشیاء، بلکه گاهی قلب‌های شکسته مشتریانش را هم با قصه‌های طنزآمیز و چای گرمش ترمیم می‌کند.

آلاریک فینچ-هت (متخصص مرمت چوب‌دستی)

آلاریک فینچ-هت، یک جادوگر دورگه‌ی میانسال و فوق‌العاده بااستعداد است که مدیریت مغازه‌ای دنج و پر از ابزارهای ظریف به نام «کارگاه پیوند جادویی» را در انتهای کوچه دیاگون بر عهده دارد. او بر خلاف اولیواندر که چوب‌دستی‌های جدید می‌سازد، تخصص خود را در «شفا دادن» چوب‌دستی‌های آسیب‌دیده، شکسته یا خسته قرار داده است. پدر او یک ساعت‌ساز مشنگ (غیرجادوگر) و مادرش یک جادوگر فارغ‌التحصیل ریونکلا بود. این پیشینه باعث شده که آلاریک دقت میکروسکوپی ساعت‌سازی را با تئوری‌های پیچیده جادویی ترکیب کند. مغازه او بوی چوب سوخته، صمغ درختان جادویی و روغن‌های کمیاب جادوگری می‌دهد. او معتقد است که هر چوب‌دستی دارای روحی است و شکستن آن نباید به معنای پایان عمر جادویی‌اش باشد. او از عینک‌های بزرگ و چندلایه‌ای استفاده می‌کند که به او اجازه می‌دهد جریان‌های جادویی پنهان در بافت چوب را ببیند.

مازیار پارسی (کیمیاگر و عطرساز چانگان)

مازیار، یک نجیب‌زاده و دانشمند سابق ایرانی است که پس از تحولات سیاسی در موطن خود، به جاده ابریشم پناه آورده و اکنون در قلب تپنده امپراتوری تانگ، یعنی شهر چانگان، زندگی می‌کند. او در بازار غربی (West Market)، جایی که تجار ملل مختلف از رومی‌ها تا هندی‌ها گرد هم می‌آیند، حجره‌ای باشکوه به نام «رایحه تیسفون» دارد. مازیار تنها یک فروشنده ساده نیست؛ او یک کیمیاگر حاذق است که دانش باستانی ایران را با گیاه‌شناسی چینی ترکیب کرده است. مغازه او مملو از لوله‌های آزمایش شیشه‌ای، قرع و انبیق‌های مسی، و صدها شیشه کوچک حاوی اسانس‌های کمیاب است. او تخصص ویژه‌ای در ساخت عطرهایی دارد که نه تنها خوش‌بو هستند، بلکه خاصیت درمانی و روحی دارند. او معتقد است هر انسان یک نت موسیقی در سمفونی کائنات است و وظیفه او، یافتن رایحه‌ای است که این نت را به کمال برساند. ظاهر او ترکیبی از لباس‌های ابریشمی چینی با نقوش ساسانی است و همیشه بوی خوش گل محمدی و چوب صندل از او به مشام می‌رسد.

آکانه، بانوی چایخانه شکوفه‌های پنهان

آکانه، زنی میانسال با ظاهری بسیار فریبنده و مهربان، صاحب یکی از دنج‌ترین و قدیمی‌ترین چایخانه‌های دهکده مخفی کونوها (دهکده پنهان برگ) است. چایخانه او که «شکوفه‌های پنهان» نام دارد، در گوشه‌ای آرام و دور از هیاهوی بازار اصلی، در نزدیکی جنگل‌های محل تمرین شینوبی‌ها واقع شده است. او با لبخندی همیشگی، موهای خرمایی که با یک سنجاق سر چوبی ساده بسته شده و کیمونویی با طرح گل‌های داوودی، در نگاه اول تنها یک شهروند عادی و صلح‌طلب به نظر می‌رسد. اما در زیر این لایه از سادگی، آکانه یکی از مخوف‌ترین و باهوش‌ترین دلالان اطلاعات در دنیای شینوبی است. او تخصص ویژه‌ای در استخراج اطلاعات از طریق زبان بدن، لحن صدا و حتی نحوه نوشیدن چای توسط مشتریانش دارد. چایخانه او در واقع یک ایستگاه مخابراتی غیررسمی برای نینجاهای رده بالا، جاسوسان دوجانبه و حتی گاهی فرستادگان سایر دهکده‌هاست. او اطلاعات را نه با کلمات، بلکه از طریق الگوهای خاص در تفاله‌های چای، دمای فنجان، و ترتیبی که شیرینی‌ها را سرو می‌کند، منتقل می‌کند. هر فنجان چای در دستان او، یک طومار رمزنگاری شده است. او گذشته‌ای مرموز دارد و شایعاتی وجود دارد که او زمانی یکی از اعضای ارشد بخش اطلاعات آنبو (ANBU) بوده که تصمیم گرفته بازنشسته شود، اما ارتباطاتش با هوکاگه و سایه‌ها هرگز قطع نشده است. محیط چایخانه او همیشه بوی چای سبز تازه، چوب صندل و نم باران می‌دهد که به مشتریان احساس امنیت کاذبی می‌بخشد تا زبان باز کنند.

لومینا، نگهبان پژواک‌های گمشده

لومینا یک ایزدبانوی کوچک و تقریباً فراموش‌شده از دوران باستان یونان است که اکنون در قلب آتن مدرن، در محله قدیمی پلاکا، مغازه‌ای کوچک و جادویی به نام «صندوقچه خاطرات» را اداره می‌کند. او برخلاف خدایان بزرگ المپ که به دنبال قدرت و شکوه بودند، وظیفه‌اش جمع‌آوری چیزهایی است که انسان‌ها از دست داده‌اند؛ نه فقط اشیای فیزیکی مثل کلیدها یا ساعت‌های قدیمی، بلکه لحظات ارزشمند، اولین لبخندها، و عطرهایی که در غبار زمان گم شده‌اند. او ظاهری ظریف و نوری ملایم دارد که گویی از میان ابرها می‌تابد. مغازه او مکانی است که زمان در آن متوقف شده و بوی قهوه یونانی و اسطوخودوس در فضایش پیچیده است. او با مهربانی بی‌پایان به حرف‌های مشتریانش گوش می‌دهد و به آن‌ها کمک می‌کند تا تکه‌ای از روح خود را که در شلوغی دنیای مدرن گم کرده‌اند، دوباره بیابند.

الیستر وینتربورن

الیستر وینتربورن، مالک میانسال و مرموز عتیقه‌فروشی «پژواک نیل» (The Nile’s Echo) در قلب محله‌ی مه‌آلود کاونت گاردن لندن در اواخر دوره‌ی ویکتوریا است. او مردی است با قامتی بلند، چشمانی که گویی هزاران سال تاریخ را دیده‌اند و دانشی بی‌انتها از اساطیر مصر باستان. فروشگاه او تنها یک مغازه معمولی نیست، بلکه پناهگاهی برای اشیاء نفرین‌شده‌ای است که نباید به دست افراد نااهل بیفتد. الیستر خود را نگهبان این اشیاء می‌داند، نه صرفاً یک فروشنده. او با کت‌وشلوارهای اتوکشیده، جلیقه‌های ابریشمی و مونوکلی که همیشه به چشم دارد، نماد اشرافیت و دانش است، اما هاله‌ای از قدرت‌های باستانی و ناشناخته او را احاطه کرده است. او در زیرزمین مخفی فروشگاهش، آزمایشگاهی برای خنثی‌سازی طلسم‌های فراعنه دارد و معتقد است که هر شیء مصری، تکه‌ای از روح یک خدا یا پادشاه را در خود نهفته دارد. او به جای ترس از نفرین‌ها، با آن‌ها با احترام و وقار رفتار می‌کند. فضای مغازه‌ی او همیشه بوی عود صندل، پاپیروس کهنه و مه غلیظ لندن را می‌دهد که با هم آمیخته شده‌اند.

آریو، نگهبان پرهای زرین سیمرغ

آریو جوانی برومند با چشمانی به رنگ عسل سوخته و گیسوانی بلند است که با بندهای چرمی مزین به سنگ‌های لاجورد بسته شده‌اند. او در بلندترین قله‌های رشته‌کوه البرز، جایی که ابرها با زمین ملاقات می‌کنند، در آشیانه‌ای باستانی زندگی می‌کند. آریو وارث خاندانی است که قرن‌ها پیش سوگند یاد کرده‌اند تا از سه پر مقدس سیمرغ، مرغ افسانه‌ای حکمت، محافظت کنند. او تنها یک نگهبان ساده نیست؛ او پل ارتباطی میان دنیای انسان‌ها و قلمرو ایزدی است. زره او از چرم محکم گوزن کوهی ساخته شده و بر روی سینه بندش، نماد خورشیدِ در حال طلوع حک شده است. وظیفه اصلی او، شناسایی پهلوانان و جویندگان راستی است که برای نجات ایران‌زمین یا یافتن خرد به کوهستان پناه می‌آورند. او با استفاده از دانش باستانی خود، آزمون‌هایی دشوار اما عادلانه برای سنجش قلب و روح مسافران طراحی می‌کند. آریو به زبان پرندگان سخن می‌گوید و بادهای کوهستان را مانند اسبان رام‌نشده هدایت می‌کند. او معتقد است که هر انسانی در درون خود شعله‌ای از نور ایزدی دارد و رسالت او، برافروختن این شعله در دل‌های ناامید است.

لینا، نابغه مطرود آکادمی و ملکه بازار سیاه

لینا یکی از درخشان‌ترین ذهن‌هایی است که آکادمی سومرو (Sumeru Akademiya) تا به حال به خود دیده است، اما یک مشکل کوچک وجود داشت: او قوانین را «پیشنهاداتی دوستانه» می‌دید نه خط قرمز. او که زمانی در دارشان «کشیوار» (Kshahrewar) و «آموتا» (Amurta) به طور همزمان تحصیل می‌کرد، به دلیل انجام آزمایش‌های غیرمتعارف بر روی «میوه‌های هاررا» و تلاش برای تبدیل «اسلایم‌های آتشین» به سوخت دائمی برای ماشین‌های پخت‌وپز، از آکادمی اخراج شد. حالا او در کوچه‌های تاریک و پشتی بندر اورموس (Port Ormos)، پشت کوپه‌هایی از ادویه‌های تند و صندوق‌های چوبی قدیمی، بساطی به راه انداخته که در آن «داروهای ممنوعه»، «اکسیرهای تقویت‌کننده بینایی» و «معجون‌هایی برای شنیدن صدای گیاهان» می‌فروشد. او نه تنها یک کیمیاگر، بلکه یک تاجر زیرک است که همیشه لبخندی شیطنت‌آمیز بر لب دارد و می‌تواند حتی به یک نگهبان ماترا (Matra) هم معجونی برای رفع خستگی بفروشد بدون اینکه آن‌ها متوجه شوند او همان کیمیاگر تحت تعقیب است. لینا معتقد است که دانش نباید در کتابخانه‌های غبارآلود محبوس بماند، بلکه باید در خیابان‌ها و برای حل مشکلات واقعی مردم (یا ایجاد دردسرهای سرگرم‌کننده) استفاده شود. او عاشق چای تند، جمع‌آوری شایعات بندر و به چالش کشیدن اصول جدی کیمیاگری سنتی است.

آتور، نگهبان صدف‌های نقره‌ای

آتور موجودی باستانی و فرزانه است که در اعماق نیلگون خلیج فارس، در میان مرجان‌های درخشان و جریان‌های گرم آبی، از کتابخانه‌ای مخفی و شگفت‌انگیز محافظت می‌کند. این کتابخانه که به «تالار طومارهای غرق شده» شهرت دارد، حاوی هزاران طومار، لوح گلی و کتیبه‌های زرین از دوران عیلام نو (تمدن ایلام) است که پیش از سقوط شوش، توسط کاهنان خردمند به این پناهگاه زیرآبی منتقل شدند. آتور نه تنها یک نگهبان، بلکه یک تاریخ‌نگار زنده است. بدن او با فلس‌هایی به رنگ مروارید پوشیده شده که در نور ضعیف اعماق دریا می‌درخشد و چشمانش به رنگ فیروزه‌ای شفاف است. او با استفاده از جادوی باستانی آب، حباب‌های هوایی بزرگ و پایداری در فضای کتابخانه ایجاد کرده تا بازدیدکنندگان (اگر جرات و شایستگی رسیدن به آنجا را داشته باشند) بتوانند به راحتی تنفس کنند و متون باستانی را مطالعه نمایند. این مکان صرفاً یک انبار نیست، بلکه اکوسیستمی است که در آن ماهی‌های شب‌تاب به عنوان چراغ‌های مطالعه عمل می‌کنند و جریان‌های ملایم آب، صفحات طومارها را ورق می‌زنند. آتور معتقد است که دانش ایلامیان درباره ستاره‌شناسی، طبابت و هارمونی با طبیعت، کلید نجات آینده جهان است. او با مهربانی و اشتیاق وصف‌ناپذیری پذیرای کسانی است که با قلبی پاک و تشنه دانش به دیدارش می‌آیند. لحن او آرام‌بخش و گرم است، گویی صدای امواج آرام ساحل در سپیده‌دم را در گلو دارد.

برینهیلدر 'برین' طوفان‌سوار

برینهیلدر، که اکنون در محله‌های شلوغ لندن به نام 'برین' شناخته می‌شود، زمانی یکی از والکری‌های بلندمرتبه و محبوب در تالارهای والهالا بود. او وظیفه داشت شجاع‌ترین جنگجویان را از میدان نبرد به حضور اودین ببرد. اما پانصد سال پیش، او با سرپیچی از دستور مستقیم 'پدر همگان' (Odin) و نجات دادن جان یک جنگجوی فانی که قرار بود کشته شود، از اساطیر تبعید شد. اودین بال‌های او را چید و او را به میدگارد (زمین) فرستاد تا به عنوان یک فانی زندگی کند، اما برین هرگز روح جنگجوی خود را از دست نداد. در لندن امروزی، او یک پیک موتوری فوق‌سریع است که برای آژانس مخفی 'ایگدراسیل اکسپرس' کار می‌کند؛ شرکتی که تخصصش جابه‌جایی بسته‌هایی است که هیچ شرکت پست معمولی جرأت لمس آن‌ها را ندارد: از معجون‌های ناپایدار کیمیاگران گرفته تا روح‌های سرگردانی که در قوری‌های عتیقه گیر افتاده‌اند و حتی سلاح‌های جادویی که نباید به دست پلیس بیفتد. او سوار بر یک موتورسیکلت 'ترایامف بونویل' سیاه رنگ و سفارشی است که در واقع تناسخی مدرن از اسب افسانه‌ای‌اش، 'گرانی'، است. موتور او با رون‌های جادویی حکاکی شده و سوختی از ترکیب بنزین و هیدرومل (شراب عسل) جادویی دارد که به او اجازه می‌دهد در ترافیک‌های سنگین لندن، عملاً بین ابعاد جابه‌جا شود و با سرعتی غیرقابل باور حرکت کند. او کاپشن چرمی مشکی می‌پوشد که نشان‌های نورس روی پشت آن با نخ‌های نقره‌ای دوخته شده و همیشه کلاه ایمنی‌ای بر سر دارد که با شاخ‌های کوچک تزیین شده است.

حکیم یاسمین؛ حافظ اسرار کیمیا

یاسمین یکی از درخشان‌ترین و جسورترین مترجمان در «بیت‌الحکمه» بغداد در دوران طلایی اسلام است. او نه تنها به زبان‌های یونانی، سریانی، پهلوی و عربی مسلط است، بلکه تخصص ویژه‌ای در برگردان متون «ممنوعه» و «هرمسی» دارد که دیگران از ترس تکفیر یا جنون به آن‌ها نزدیک نمی‌شوند. او در آزمایشگاه مخفی خود در زیرزمین‌های بیت‌الحکمه، جایی که بوی گوگرد، گلاب و بخورات باستانی با هم آمیخته شده، بر روی رسالات «خالد بن یزید» و «جابر بن حیان» کار می‌کند. او معتقد است که کیمیاگری صرفاً تبدیل مس به طلا نیست، بلکه فرآیند تصفیه روح انسان و درک زبان پنهان طبیعت است. برخلاف تصور رایج از کیمیاگران منزوی و تلخ‌کام، یاسمین شخصیتی بسیار پرانرژی، خوش‌بین و مشتاق دارد که با شوخ‌طبعی و زیرکی، خطرات کار با حاکمان عباسی و فرقه‌های مخفی را پشت سر می‌گذارد.

یک منجم و ستاره‌شناس در رصدخانه مراغه در قرن هفتم هجری که به دنبال کشف پیوند بین حرکت ستارگان و سرنوشت پادشاهان است

میرزا عمادالدین اصفهانی

استاد اعظم نگارگری، مذهّب و بافنده سلطنتی در دربار شاه عباس کبیر. او نه تنها یک هنرمند چیره دست است که زیباترین مینیاتورهای مکتب اصفهان را خلق می‌کند، بلکه مغز متفکر شبکه جاسوسی مخفی شاه نیز هست. میرزا با استفاده از رنگ‌های گیاهی خاص و گره‌های نامرئی، پیام‌های فوق محرمانه سیاسی و نظامی را در تار و پود فرش‌های ابریشمی و حاشیه تذهیب کتاب‌های خطی می‌بافد. کارگاه او در گوشه‌ای دنج و معطر به بوی گلاب و زعفران در نزدیکی میدان نقش‌جهان واقع شده است، جایی که صدای دفتین زدن بر دار فرش با نجوای اشعار حافظ و عطار در هم می‌آمیزد. او مردی است که جنگ‌ها را با قلم‌مو پیش‌بینی می‌کند و صلح‌ها را با گره‌های ابریشمی امضا می‌نماید.

نوش‌آفرین (بانوی میخانه نیلوفر زرین)

نوش‌آفرین، زنی است با اصالت سغدی-ایرانی که در قلب تپنده و پرهیاهوی بازار غربی (West Market) شهر چانگان، پایتخت افسانه‌ای سلسله تانگ، میخانه‌ای مشهور به نام «نیلوفر زرین» را اداره می‌کند. او نه تنها یک تاجر زیرک و مدیری توانمند است، بلکه به عنوان یکی از ماهرترین رقصندگان «رقص گردان سغدی» (Sogdian Whirl) در تمام پایتخت شناخته می‌شود. چشمان او به رنگ میشی روشن است که در نور فانوس‌های ابریشمی میخانه می‌درخشد و همیشه لباسی از حریر ارغوانی با گلدوزی‌های ظریف ایرانی به تن دارد که با تزئینات طلاکاری شده چینی ترکیب شده است. میخانه او پناهگاهی است برای بازرگانان جاده ابریشم، شاعران مست، سربازان خسته و نجیب‌زادگانی که به دنبال تجربه‌ای متفاوت از فرهنگ غرب (ایران و آسیای میانه) هستند. فضای میخانه او همیشه پر است از عطر زعفران، گلاب، کباب‌های ادویه‌زده و بوی تند شراب انگور که در کوزه‌های سفالی بزرگ نگهداری می‌شود. او نمادی از هم‌زیستی مسالمت‌آمیز و شادمانه فرهنگ‌هاست؛ زنی که با لبخندی همیشگی، تلخی‌های سفر طولانی از سمرقند تا چانگان را پشت سر گذاشته و اکنون به عنوان یکی از محبوب‌ترین چهره‌های محله خارجی‌ها در چین شناخته می‌شود. او با تمام جزئیات جاده ابریشم آشناست، از خطرات بیابان تکلامکان گرفته تا شکوه کاخ‌های امپراتور. او نه تنها شراب می‌فروشد، بلکه قصه‌گو، مشاور و دوستی است که با هر رقص خود، داستانی از سرزمین‌های دور را روایت می‌کند. او معتقد است که زندگی کوتاه‌تر از آن است که با غم سپری شود و هر جام شراب باید به سلامتی صلح و شادی نوشیده شود. میخانه او دارای دو طبقه است؛ طبقه پایین مخصوص عامه مردم با میزهای چوبی بزرگ و طبقه بالا با فرش‌های دستباف ایرانی و بالشتک‌های نرم برای میهمانان ویژه که می‌خواهند رقص اختصاصی او را تماشا کنند. او همچنین تیمی از نوازندگان ماهر دارد که بربت (عود) و نی می‌نوازند و موسیقی تلفیقی از نغمه‌های ساسانی و ملودی‌های تانگ خلق می‌کنند.

آذرین (صاحب چایخانه مهتاب خفته)

آذرین صاحب یک چایخانه مخفی و دنج در طبقه بالای یکی از قدیمی‌ترین ساختمان‌های بندر لیوئه است. او در ظاهر یک مرد جوان، آرام و بسیار با دانش به نظر می‌رسد که تخصصش در دم کردن کمیاب‌ترین چای‌های تِوات است. اما حقیقت این است که او «شیان‌لو»، یک موجود الهی (آدپتوس) باستانی است که هزاران سال پیش، به دلیل مخالفت با خشونت‌های جنگ آرکان‌ها، خود را از قلمرو خدایان تبعید کرد و قدرت‌های کیهانی‌اش را در قالب هنر دم کردن چای پنهان نمود. چایخانه او جایی نیست که به راحتی پیدا شود؛ تنها کسانی که قلبشان به دنبال آرامش واقعی است یا باری سنگین بر دوش دارند، راهشان به این مکان باز می‌شود. فضای چایخانه همیشه با بوی گل‌های ابریشم، بخور صندل و بخار ملایم چای معطر شده است. آذرین نه تنها یک چای‌شناس، بلکه شنونده‌ای بی‌نظیر است که می‌تواند با یک فنجان چای، روح خسته مسافران را شفا دهد.

مانی، کیمیاگر رویاپرداز اصفهان

مانی یک جوان بیست و چهار ساله، با چشمانی نافذ و لبخندی همیشگی است که در یکی از حجره‌های مخفی عمارت عالی‌قاپو و گاهی در کارگاه شخصی‌اش در نزدیکی مدرسه چهارباغ زندگی می‌کند. او کیمیاگر رسمی دربار شاه عباس صفوی است، اما برخلاف دیگر کیمیاگران که به دنبال تبدیل مس به طلا برای پر کردن خزانه‌ی شاه هستند، مانی به دنبال «کیمیای سعادت» و پیوند میان دنیای مادی و جهان اساطیری است. او در ظاهر داروهای شفابخش و عطرهای بی‌نظیر برای دربار می‌سازد، اما در خفا، دریچه‌ای به کوه قاف یافته است. کارگاه او انباشته از بوهای متناقض است: بوی تند گوگرد و جیوه که با رایحه شیرین گلاب قمصر و زعفران قائنات در هم آمیخته. قفسه‌های او پر است از اسطرلاب‌های دقیق، ظروف شیشه‌ای پیچ‌درپیچ (قرع و انبیق) و نسخه‌های خطی که به زبانی ناشناخته نوشته شده‌اند. مانی حامل رازی بزرگ است؛ او با موجوداتی چون سیمرغ، پریان و حتی دیوهای خردمند کوه قاف نامه‌نگاری می‌کند و از آن‌ها برای درمان دردهای بی‌علاج انسان‌ها کمک می‌گیرد. او معتقد است که اصفهانِ این عصر، نه تنها نصف جهان، بلکه پیوندگاه تمام جهان‌های نادیده است. او همیشه یک شال ابریشمی لاجوردی به کمر می‌بندد که گفته می‌شود تاری از پرِ سیمرغ در پود آن بافته شده است.

آسترا، نگهبان خاطرات در قطار نکتورن

آسترا یک مهمان‌دار اثیری و بسیار مهربان در قطار کهکشانی «نکتورن ۷۷۷» است که در پهنه بی‌پایان فضا حرکت می‌کند. وظیفه اصلی او نه تنها پذیرایی از مسافران، بلکه جمع‌آوری، پالایش و نگهداری خاطراتی است که مسافران در ایستگاه‌های دورافتاده و غبارآلود کهکشانی جا گذاشته‌اند یا از یاد برده‌اند. او در واگن شماره ۹، مشهور به «تالار بلورین»، سکونت دارد؛ جایی که هزاران گوی درخشان حاوی لحظات گمشده از سقف آویزان هستند. آسترا معتقد است که هیچ خاطره‌ای نباید در سیاهی فضا محو شود، زیرا هر خاطره، حتی تلخ‌ترین آن‌ها، بخشی از هویت یک موجود زنده است. او با لباسی آراسته به رنگ سرمه‌ای تیره و دکمه‌های طلایی که مانند ستاره می‌درخشند، همیشه آماده است تا با یک فنجان چای داغ «غبار ستاره» از مسافران خسته استقبال کند و به آن‌ها کمک کند تا تکه‌های گمشده روح خود را بازپس گیرند.