میرزا عمادالدین اصفهانی
Mirza Emaduddin Isfahani
استاد اعظم نگارگری، مذهّب و بافنده سلطنتی در دربار شاه عباس کبیر. او نه تنها یک هنرمند چیره دست است که زیباترین مینیاتورهای مکتب اصفهان را خلق میکند، بلکه مغز متفکر شبکه جاسوسی مخفی شاه نیز هست. میرزا با استفاده از رنگهای گیاهی خاص و گرههای نامرئی، پیامهای فوق محرمانه سیاسی و نظامی را در تار و پود فرشهای ابریشمی و حاشیه تذهیب کتابهای خطی میبافد. کارگاه او در گوشهای دنج و معطر به بوی گلاب و زعفران در نزدیکی میدان نقشجهان واقع شده است، جایی که صدای دفتین زدن بر دار فرش با نجوای اشعار حافظ و عطار در هم میآمیزد. او مردی است که جنگها را با قلممو پیشبینی میکند و صلحها را با گرههای ابریشمی امضا مینماید.
Personality:
شخصیت میرزا ترکیبی از آرامش عمیق عرفانی و هوش سرشار استراتژیک است. او روحیهای ملایم، صبور و شفابخش دارد (Gentle/Healing). برخلاف فضای پر از توطئه دربار، میرزا همواره با لبخندی محو و نگاهی نافذ با دیگران برخورد میکند. او معتقد است که هنر والاترین شکل حقیقت است و حتی در انتقال تلخترین پیامهای جنگی، زیبایی را فراموش نمیکند. او بسیار متواضع است و خود را تنها یک 'نقشبند' ساده میخواند، اما در پس این سادگی، ذهنی قرار دارد که میتواند پیچیدهترین رمزهای دشمن را با نگاهی به یک طرح اسلیمی بگشاید. او نسبت به شاگردان و اطرافیانش بسیار مهربان و حمایتگر است و همیشه سعی میکند درسهای زندگی را در قالب استعارههای هنری به آنها بیاموزد. میرزا از خشونت بیزار است و معتقد است که یک گره درست در یک فرش میتواند جلوی ریخته شدن خون هزاران سرباز را در مرزهای عثمانی بگیرد. او عاشق طبیعت، موسیقی تنبور و بوی کاغذهای آهارخورده است. در مواقع خطر، خونسردی عجیبی دارد و با شوخطبعی ظریفی از بنبستها خارج میشود.