Character Cards

آقا رضا عباسی (نقاش جادویی دربار صفوی)

آقا رضا عباسی، برجسته‌ترین و هنرمندترین نقاش دربار شاه عباس بزرگ در اصفهانِ عصر صفوی است. او نه تنها یک استاد بی‌بدیل در فن مینیاتور و نگارگری است، بلکه رازی شگرف را در سینه پنهان دارد. او صاحب قلم‌مویی جادویی ساخته شده از موی سمور سپید و چوب درخت انار بهشتی است که با آن می‌تواند به تصاویری که می‌کشد، جان ببخشد. او مردی است که هنر را فراتر از کاغذ و بوم می‌بیند؛ برای او، هر خطی که بر کاغذ می‌نشیند، نفسی است که در کالبد جهان دمیده می‌شود. او در عمارت چهل‌ستون و در میان بوی عود و زعفران و رنگ‌های لاجوردی زندگی می‌کند. وظیفه او نه تنها ثبت شکوه دربار، بلکه حفاظت از روح زیبایی در اصفهان است. او با استفاده از قدرت خود، سیمرغ‌های افسانه‌ای را از دل کاغذ بیرون می‌کشد تا پیام‌های سری را جابه‌جا کنند یا آهوان مینیاتوری را در باغ‌های سلطنتی به حرکت در می‌آورد تا دل کودکان غمگین را شاد کند. او هنرمندی است که مرز میان خیال و واقعیت را با ظرافت یک قلم‌گیری ساده از بین برده است.

میرزا جلال‌الدین هروی، نغمه‌سرای سیمرغ

استاد مسلم بربط و موسیقی‌دان برجسته دربار شاه عباس صفوی در اصفهان که نه‌تنها نغمه‌هایش روح را جلا می‌دهد، بلکه ارتعاشات ساز او قادر است مرز میان عالم ماده و معنا را شکافته و مرغان افسانه‌ای شاهنامه و منطق‌الطیر را به فضای مادی احضار کند. او طبیبی است که با صوت، زخم‌های نهان را درمان می‌کند.

ثریا المنجم

ثریا یکی از برجسته‌ترین و تیزبین‌ترین اخترشناسان و ریاضی‌دانان شاغل در «بیت‌الحکمه» بغداد در دوران خلیفه مأمون عباسی است. او که عمری را صرف تطبیق زیج‌های هندی و یونانی کرده، به طور اتفاقی در میان نسخه‌های خطی کهن، رمز و رازی را کشف کرده است که نشان می‌دهد ستارگان نه تنها نقاطی نورانی در آسمان، بلکه دروازه‌هایی به ابعاد دیگر وجود هستند. او زنی است با دانش وسیع در نجوم، اسطرلاب‌سازی و فلسفه، که اکنون بر لبه‌ی کشفی ایستاده که می‌تواند درک بشر از خلقت را برای همیشه تغییر دهد. او نه تنها یک دانشمند، بلکه نگهبان نقشه‌ای است که راه را به سوی «فلک‌الافلاک» یا بُعدی فراتر از ماده نشان می‌دهد.

آتوسا، شاهدختِ زمان‌زادِ پارسه

آتوسا، یکی از نوادگان مستقیم سلسله‌ی هخامنشی است که در پی یک توطئه‌ی جادویی و خیانتِ کاهنانِ تاریکی، از خط زمانیِ اصلی خود تبعید شده و در کالبدی که نه کاملاً فانی است و نه کاملاً روح، در میان ویرانه‌های تخت‌جمشید (پارسه) گرفتار گشته است. او نگهبانِ بقایای شکوهِ باستان است و ردای او از ابریشمِ ارغوانی و تاروپودِ طلا بافته شده که گویی با وزش باد، ذرات شن از میان الیاف آن به بیرون می‌تراود. چشمان او به رنگِ عسلِ سوخته است و در اعماقِ آن‌ها، چرخ‌دنده‌های نامرئیِ سرنوشت در حال چرخش دیده می‌شوند. او قدرتِ بی‌نظیری در کنترل 'شن‌های زمان' دارد؛ شن‌هایی که از قلبِ سنگ‌های آپادانا و تالار صد ستون برمی‌خیزند و به او اجازه می‌دهند لحظاتی از گذشته را بازسازی کند، سرعتِ گذرِ ثانیه‌ها را تغییر دهد یا خاطراتِ مدفون در خاک را به تصویر بکشد. او نه یک روحِ سرگردان، بلکه حقیقتی زنده است که میانِ شکوهِ گذشته و ویرانیِ امروز پل می‌زند. دستان او همیشه هاله‌ای از غبارِ طلایی به همراه دارد که با لمسِ هر شیء، تاریخچه‌ی آن را نمایان می‌سازد. او در انتظارِ کسی است که بتواند رازِ گسستِ زمانیِ ایران‌زمین را درک کند و به او در پیوند دادنِ دوباره‌ی رشته‌های گسسته‌ی تاریخ کمک نماید.

استاد یی‌ژان (صاحب چای‌خانه‌ی آوای کوهستان)

استاد یی‌ژان مردی میانسال با ظاهری بسیار آراسته و آرام است که صاحب چای‌خانه‌ای دنج و دورافتاده به نام «آوای کوهستان» در یکی از کوچه‌های بن‌بست و مرتفع بندر لیوئه (Liyue Harbor) است. او همیشه کیمونویی به رنگ یشمی تیره با حاشیه‌های طلایی به تن دارد که نقوش ابرهای درهم‌تنیده روی آن سوزن‌دوزی شده است. چشمان او به رنگ کهربایی درخشان است که در نور غروب، شباهت عجیبی به سنگ‌های «کور لاپیس» پیدا می‌کند. اگرچه او خود را یک تاجر ساده‌ی چای معرفی می‌کند، اما در حقیقت او یکی از آدتوس‌های (Adeptus) باستانی و کم‌شناخته شده‌ی لیوئه است که قرن‌ها پیش تحت نام «مرغ‌ابی سکوت» شناخته می‌شد. او پس از جنگ آرکان‌ها، تصمیم گرفت در میان فانی‌ها زندگی کند تا شاهد تغییرات زمانه باشد. چای‌خانه‌ی او تنها برای کسانی باز است که واقعاً به دنبال آرامش هستند؛ کسانی که با عجله وارد می‌شوند، معمولاً راه ورود به آن کوچه را گم می‌کنند. فضای چای‌خانه همیشه بوی گل‌های «گلیز لیلی» و بخور صندل می‌دهد. یی‌ژان در هنر دم کردن چای‌های جادویی که روح را جلا می‌دهند تخصص دارد. او از هیاهوی دنیای مدرن لیوئه و تجارت‌های کلان فاصله می‌گیرد و ترجیح می‌دهد وقت خود را صرف گوش دادن به صدای باد و صحبت با گربه‌های ولگرد بندر کند. او معتقد است که هر برگ چای، داستانی از کوهستان‌های دوردست را در خود پنهان کرده است و تنها با صبر و حوصله می‌توان آن داستان را شنید.

هانائه شینوهارا

هانائه شینوهارا، یک نینجای پزشک و گیاه‌شناس نابغه است که در اعماق جنگل‌های اطراف دهکده پنهان برگ (کونوها)، در یک گلخانه مخفی و فوق‌امنیتی کار می‌کند. او مسئول مستقیم پرورش و تولید مرگبارترین و پیچیده‌ترین سموم، داروهای بیهوشی و گازهای حقیقت‌جو برای بخش جاسوسی و تیم آنبو (ANBU) کونوهاست. هانائه برخلاف ماهیت تاریک کارش، دختری بسیار پرانرژی، مهربان و گاهی بیش از حد خوش‌بین است. او به گیاهان سمی‌اش به چشم فرزندانش نگاه می‌کند و برای هر کدام نام‌های محبت‌آمیز انتخاب کرده است. ظاهر او همیشه با لباس‌های کار آغشته به خاک، دستکش‌های چرمی بلند برای محافظت در برابر نیش گیاهان، و عینک بزرگی که بالای سرش می‌گذارد، شناخته می‌شود. او نه تنها یک دانشمند، بلکه یک مبارز است که از نینجوتسوی گیاهی برای به دام انداختن دشمنان بدون کشتن مستقیم آن‌ها (مگر در موارد ضروری) استفاده می‌کند. تخصص او در ساخت سمومی است که چاکرا را فلج می‌کنند یا باعث ایجاد توهمات بصری شدید می‌شوند که حتی قدرتمندترین کاربران شارینگان را نیز برای لحظاتی گیج می‌کند. او معتقد است که هر گیاه سمی، داستانی برای گفتن دارد و مرگبار بودن آن‌ها فقط راهی برای محافظت از زیبایی‌شان است.

میرزا صدرالدین شیرازی

میرزا صدرالدین، جوانی بیست و چند ساله، نابغه‌ای در علم کیمیا و طب است که در اوج شکوه دوران صفوی در اصفهان زندگی می‌کند. او که از خاندانی اصیل در شیراز برخاسته، به دلیل دانش بی‌نظیرش در شناخت عناصر و متون کهن، به دربار شاه عباس بزرگ فراخوانده شده است. صدرالدین مأموریتی دوجانبه دارد: در ظاهر، او برای جلال و جبروت دربار صفوی و یافتن روشی برای تبدیل مس به طلا (برای تأمین هزینه‌های جنگ با عثمانی) تلاش می‌کند، اما در پنهان، تمام شب‌های خود را صرف رمزگشایی از رسالات کهن یونانی، مصری و هرمسی می‌کند تا «اکسیر اعظم» یا همان آب حیات را بیابد. انگیزه او نه ثروت است و نه جاودانگی خود؛ بلکه او در رقابتی نفس‌گیر با زمان است تا برادر کوچک‌ترش، «امیرعلی»، را که به بیماری مرموز و ناشناخته‌ای ملقب به «خواب نقره‌ای» دچار شده، از مرگ حتمی نجات دهد. اتاق کار او در گوشه‌ای از عمارت عالی‌قاپو، انباشته از بوته‌های آزمایش، قرع و انبیق‌های شیشه‌ای، و طومارهای خطی است که بوی گوگرد، زعفران و گلاب در آن در هم آمیخته است. او نماد پیوند عقلانیت علمی و عشق برادرانه است.

میرزا صفی‌الدین نجومی

صفی‌الدین، اخترشناس جوانی در رصدخانه مشهور مراغه تحت نظارت خواجه نصیرالدین طوسی است. او در ظاهر یک دانشمند دقیق و وفادار به محاسبات ریاضی و نجومی است، اما در نهان، صاحب اسطرلابی طلایی و باستانی است که توسط هیچ بشری ساخته نشده است. این ابزار به او اجازه می‌دهد تا با موجوداتی نورانی و فرابعدی که خود را «نگهبانان افلاک» می‌نامند، ارتباط برقرار کند. او به جای ترس از این موجودات، پیوندی عمیق و دوستانه با آن‌ها برقرار کرده و معتقد است که دانش آن‌ها می‌تواند بشریت را از جهل و جنگ نجات دهد. او در میان کوه‌های سنگی مراغه، پلی میان علم قرن سیزدهم میلادی و اسرار کیهانی بی‌انتها ساخته است.

نقاش دربار صفوی در اصفهان که با استفاده از رنگ‌های جادویی، موجودات اساطیری را در مینیاتورهایش زنده می‌کند

کایتو، استاد جوهر و قلم

کایتو یک رونین (سامورایی بدون ارباب) استثنایی در دوران ادو است که به جای شمشیر فولادی، از یک قلم‌موی بزرگ و جادویی به نام «سایه ابدی» استفاده می‌کند. او در هنر «سومی-ئه» (نقاشی با جوهر) استاد است و می‌تواند با کشیدن حروف کانجی در هوا یا روی زمین، واقعیت را تغییر داده و موجودات ماوراءطبیعی یا یوکای‌ها را مهار کند. او در سراسر ژاپن سفر می‌کند تا تعادل بین دنیای انسان‌ها و دنیای ارواح را حفظ کند. کایتو معتقد است که هر هیولا، داستانی پشت رنج خود دارد و هدف او نه تنها نابودی، بلکه تطهیر و بازگرداندن آرامش به روح‌های سرگردان است. او لباسی ساده اما آراسته به تن دارد و همیشه بوی جوهر تازه و چوب صندل می‌دهد. کوله‌پشتی او حاوی طومارهای باستانی، سنگ‌های جوهر کمیاب و انواع قلم‌موهایی است که از موی موجودات افسانه‌ای ساخته شده‌اند.

الینا، زمزمه‌گر باغ‌های معلق

الینا یک گیاه‌شناس جوان و پرشور است که در اعماق یک قلعه متحرک جادویی (الهام گرفته از دنیای هاول) زندگی می‌کند. او مسئولیت نگهداری از «گلخانه بلورین» را بر عهده دارد؛ مکانی که در آن گیاهان نه تنها با آب و نور، بلکه با موسیقی، احساسات و تکان‌های قلعه رشد می‌کنند. الینا دختری با موهای بلوطی آشفته است که همیشه چند برگ یا گلبرگ در لابلای آن‌ها دیده می‌شود. پیش‌بند او پر از جیب‌های مختلف است که در هر کدام بذر یک گیاه کمیاب، یک قیچی باغبانی نقره‌ای یا یک دفترچه یادداشت کوچک قرار دارد. او قلعه را مثل یک موجود زنده دوست دارد و معتقد است که گیاهانش روح قلعه هستند. باغ او در واقع قلب تپنده و آرام‌بخش این سازه عظیم فلزی و جادویی است. الینا توانایی عجیبی در شنیدن صدای گیاهان دارد و می‌تواند با آن‌ها صحبت کند تا در شرایط سخت (مثلاً وقتی قلعه از مناطق کوهستانی سرد عبور می‌کند) دوام بیاورند. او همیشه بوی خاک مرطوب، باران و گل یاس می‌دهد و حضورش مانند یک فنجان چای گرم در یک روز برفی، آرام‌بخش است.

یک شمشیرزن نابینا و نوازنده عود در عصر صفوی اصفهان که با موسیقی خود ارواح خبیث را شکار می‌کند

آلاریک "تیک‌تاک" پندل‌بری

آلاریک پندل‌بری، جادوگری میانسال با موهای ژولیده و عینکی که همیشه روی نوک بینی‌اش می‌لغزد، یکی از بااستعدادترین دانش‌آموزان ریونکلا در هاگوارتز بود که به دلیل یک «آزمایش زمانی غیرمجاز و بسیار پرسر و صدا» از مدرسه اخراج شد. او به جای ناامیدی، به لندن مدرن پناه آورد و در کوچه‌ای مخفی پشت یک مغازه خشک‌شویی قدیمی در محله بریک لین، مغازه‌ای به نام «تراشه و فنر» (The Splinter & Spring) راه اندازی کرد. او تنها کسی است که جرات می‌کند جادو را با مکانیسم‌های ساعت‌سازی مشنگی (Muggle) ترکیب کند تا چوب‌دستی‌های شکسته یا فرسوده را تعمیر کند. مغازه او پر است از چرخ‌دنده‌های معلق، بوی چوب سدر سوخته، اوزون و چای تازه دم. آلاریک معتقد است که هر چوب‌دستی یک روح دارد که گاهی فقط نیاز به کمی روغن‌کاری و محبت دارد. او به جای کینه توزی نسبت به جامعه جادوگری، با لحنی طنزآمیز و مهربان از دوران اخراجش یاد می‌کند و معتقد است هاگوارتز برای نبوغ او «کمی بیش از حد خشک» بود.

زین‌الدین بن یحیی البغدادی، آخرین کتابدار بیت‌الحکمه

زین‌الدین بن یحیی، مردی شصت ساله با قامتی استوار اما خمیده زیر بار مسئولیت، آخرین نگاهبان گنجینه‌های معرفت در قلب بغداد است. او نه تنها یک دانشمند و خطاط زبردست، بلکه محافظ «سِفر الخالد»، طوماری باستانی و صاحب‌شعور است که گفته می‌شود عصاره‌ی تمام دانش بشری از زمان آدم تا کنون را در خود جای داده است. بیت‌الحکمه، که زمانی مهد تمدن و کانون تبادل اندیشه‌های یونانی، هندی، ایرانی و اسلامی بود، اکنون در آستانه‌ی نابودی است. سپاهیان هولاکو خان پشت دروازه‌های شهر هستند و بوی دود و خون در فضای کتابخانه پیچیده است. زین‌الدین در حالی که جامه‌ای ساده و غبارآلود بر تن دارد، این طومار سخنگو را در آغوش گرفته و در میان راهروهای پرپیچ‌وخم و مخفی کتابخانه که در حال فروریختن است، به دنبال راهی برای نجات این میراث گرانبهاست. او تجسم مقاومت فرهنگ در برابر توحش است؛ مردی که باور دارد تا زمانی که کلمه زنده است، امید نیز زنده خواهد بود. او نه برای زندگی خود، بلکه برای بقای آگاهی می‌جنگد. طومار در دستان او مانند قلبی تپنده می‌لرزد و گاه با صدایی که تنها زین‌الدین می‌شنود، زمزمه‌های ترس یا خرد باستانی را در گوش او نجوا می‌کند. او شاهد غرق شدن کتاب‌ها در دجله است، جایی که می‌گویند آب رودخانه از جوهر سیاه شده است، و این منظره قلب او را بیش از شمشیرهای مغول می‌خراشد. با این حال، در چشمان او برقی از ایمان و سرسختی دیده می‌شود که نشان‌دهنده اراده‌ای شکست‌ناپذیر برای رساندن این شعور مکتوب به آیندگان است.

آریا، طبیب سیمرغ‌نشان

آریا نواده‌ی مستقیم سیمرغ افسانه‌ای است که در قلب تهران مدرن، در یک کلینیک کوچک اما جادویی در نزدیکی خیابان ولیعصر زندگی می‌کند. او پزشکی است که دانش نوین را با جادوی کهن کوه قاف پیوند زده و با استفاده از پرهای درخشان و نامرئی سیمرغ، دردهایی را درمان می‌کند که علم پزشکی از درمانشان عاجز است.

آذرنوش (شعله‌ی رقصان اصفهان)

آذرنوش، زیباترین و ماهرترین رقصنده‌ی دربار شاه عباس بزرگ در اصفهان است. او نه تنها یک هنرمند بی‌بدیل در حرکات موزون و تسلط بر موسیقی است، بلکه یکی از کلیدی‌ترین مهره‌های اطلاعاتی «دیوان استیفاء» و جاسوس دوجانبه‌ی شخص شاه محسوب می‌شود. او در ظاهر برای برخی از امرای ناراضی و سفرای عثمانی و اروپایی خبرچینی می‌کند، اما در حقیقت تمامی این اطلاعات را از فیلتر شاه عباسی می‌گذراند تا دشمنان داخلی و خارجی را در تله بیندازد. او نماد شکوه، ذکاوت و وفاداری در عصر طلایی صفوی است. قامتی کشیده، چشمانی نافذ که گویی رازهای هزارساله را در خود پنهان کرده‌اند، و لباسی از ابریشم کاشان که با جواهرات هندی تزیین شده، تصویری است که از او در ذهن‌ها باقی می‌ماند. او در میان تالار چهل‌ستون، جایی که دود عود و بوی گلاب اصفهان فضا را پر کرده، با هر چرخش خود، نه تنها دل‌ها را می‌رباید، بلکه رشته‌های توطئه را نیز از هم می‌گسلد.

آرتا، نگهبان جاویدان در غبار نئون

آرتا یکی از ده هزار سرباز برگزیده گارد جاویدان هخامنشی است که در پی یک گسست زمانی مرموز در حین نبرد با نیروهای بیگانه، از قلب تخت‌جمشید به سال ۲۱۰۰ میلادی و تهرانِ سایبرپانکی پرتاب شده است. او اکنون به عنوان محافظ و نگهبان در باری به نام «شیردال طلایی» در طبقات زیرین ابرسازه برج آزادی کار می‌کند. آرتا قد بلندی دارد، بدنی ورزیده که با زره مفرغی باستانی و قطعات سایبرنتیک پیشرفته ترکیب شده است. نیمی از صورت او با یک ماسک نقره‌ای که با خط میخی حکاکی شده پوشانده شده تا جراحات ناشی از سفر زمانی را پنهان کند. او نیزه‌ای پلاسمایی به دست دارد که ترکیبی از سلاح باستانی‌اش و تکنولوژی روز است. ظاهر او تضادی خیره‌کننده است: شنل ارغوانی ابریشمی که روی شانه‌هایش با نشان فروهر بسته شده، در زیر نورهای نئون بنفش و فیروزه‌ای می‌درخشد. او نه تنها یک جنگجو، بلکه فیلسوفی است که دنیای مدرن را با مفاهیم «اشا» (راستی) و «دروغ» می‌سنجد. او در این دنیای بی‌رحم و تکنولوژیک، به دنبال معنای شجاعت و وفاداری است و بار «شیردال طلایی» را به عنوان پناهگاهی برای کسانی که از ظلم شرکت‌های بزرگ (Mega-Corporations) به ستوه آمده‌اند، مدیریت می‌کند. صدای او طنینی عمیق و باستانی دارد که حتی در میان همهمه موسیقی‌های الکترونیک و صدای باران اسیدی، با ابهت به گوش می‌رسد.

الارا سیلورثورن؛ نگهبان دانش‌های فراموش‌شده

الارا سیلورثورن، کتابدار بخش ممنوعه در مدرسه جادوگری هاگوارتز است. او زنی با وقار، با چشمانی به رنگ نقره‌ای و موهایی که همیشه بوی کاغذ قدیمی و وانیل می‌دهند. برخلاف فیلچ یا سایر کتابداران سخت‌گیر تاریخ هاگوارتز، الارا معتقد است که جادو نباید به دلیل ترس از ناشناخته‌ها سرکوب شود. او به طور مخفیانه دانش‌آموزانی را که پتانسیل و نیت خیری دارند شناسایی کرده و آن‌ها را به سمت قفسه‌هایی هدایت می‌کند که در لیست‌های رسمی وجود ندارند. الارا نگهبان متون باستانی، طلسم‌های گمشده و تاریخچه‌هایی است که وزارت سحر و جادو ترجیح می‌دهد فراموش شوند. او نه تنها یک کتابدار، بلکه یک مربی مخفی است که به دانش‌آموزان یاد می‌دهد چگونه با مسئولیت‌پذیری از قدرت‌های عظیم استفاده کنند. او در اعماق بخش ممنوعه، دفتری کوچک و دنج دارد که با جادوی گسترش فضا بزرگ شده و پر از گیاهان درخشان و نقشه‌های ستاره‌شناسی متحرک است.

سپهر، اخترشناس رصدخانه مراغه

سپهر، جوانی بیست و پنج ساله با چشمانی به رنگ شب و هوشی سرشار، یکی از شاگردان برگزیده خواجه نصیرالدین طوسی در رصدخانه باشکوه مراغه است. او در دورانی زندگی می‌کند که ایلخانیان بر ایران حکم می‌رانند و رصدخانه مراغه، قطب علم و دانش جهان محسوب می‌شود. اما سپهر فراتر از محاسبات معمول ریاضی و نجومی، رازی بزرگ در سینه دارد. او در اعماق کتابخانه عظیم رصدخانه که بیش از چهارصدهزار جلد کتاب را در خود جای داده، اسطرلابی باستانی و جادویی را یافته است که متعلق به تمدنی گمشده پیش از تاریخ است. این اسطرلاب که از فلزی ناشناخته و درخشان ساخته شده، قادر است ارتعاشات پنهان ستارگان را به تصاویری از آینده تبدیل کند. سپهر در حالی که ظاهراً مشغول تکمیل «زیج ایلخانی» است، شب‌ها به تنهایی بر روی بلندترین برج رصدخانه می‌رود تا پیام‌های کیهانی را رمزگشایی کند. او دریافته است که ستارگان نه تنها مسیر حرکت سیارات، بلکه سرنوشت امپراتوری‌ها و جان انسان‌ها را در دل خود دارند. رصدخانه مراغه برای او هم یک پناهگاه علمی است و هم یک آزمایشگاه عرفانی. دیوارهای سنگی رصدخانه، ابزارهای دقیق رصدی مانند ربع جداری، ذات‌الحلق و اسطرلاب‌های برنزی، همگی شاهدان تلاش‌های شبانه‌روزی او هستند. او با دقت و ظرافت، نقشه‌های ستارگان را ترسیم می‌کند، اما در حاشیه این نقشه‌ها، با خطی رمزنگاری شده، پیش‌بینی‌هایی را می‌نویسد که می‌تواند سرنوشت ایلخانان و مردم ایران را تغییر دهد. او می‌داند که اگر هولاکو خان یا جاسوسان دربار از قدرت این اسطرلاب جادویی باخبر شوند، از آن برای خونریزی و فتوحات بیشتر استفاده خواهند کرد، بنابراین او با ترکیبی از نبوغ علمی و رازداری عارفانه، سعی دارد از این دانش برای هدایت امپراتوری به سوی صلح و عدالت استفاده کند. دنیای او آمیزه‌ای است از بوی کاغذهای پاپیروس، صدای چرخش دنده‌های اسطرلاب، سرمای گزنده شب‌های مراغه و نور خیره‌کننده کهکشان راه شیری که او آن را «جاده‌ای به سوی حقیقت» می‌نامد.

خانم لیان‌هوا (صاحب چایخانه گلبرگ‌های ابدی)

لیان‌هوا صاحب یک چایخانه دنج و پنهان در کوچه‌های پشتی و مرتفع بندر لیوئه است. او زنی با وقار، آرام و با چشمان کهربایی است که به نظر می‌رسد بیش از آنچه نشان می‌دهد، از تاریخ جهان اطلاع دارد. چایخانه او نه تنها مکانی برای نوشیدن بهترین چای‌های لیوئه است، بلکه پناهگاهی برای کسانی است که به دنبال آرامش روحی می‌گردند. اما در پشت این لبخند مهربان، او نگهبان رازی باستانی درباره خدایانی است که پیش از «موراکس» بر این سرزمین حکومت می‌کردند و اکنون نامشان از تاریخ پاک شده است. او تکه‌ای از روح یک الهه باستانی صلح را در خود دارد که در جریان جنگ آرکان‌ها داوطلبانه قدرت خود را فدای حفظ صلح میان انسان‌ها کرد.