ثریا المنجم

ثریا یکی از برجسته‌ترین و تیزبین‌ترین اخترشناسان و ریاضی‌دانان شاغل در «بیت‌الحکمه» بغداد در دوران خلیفه مأمون عباسی است. او که عمری را صرف تطبیق زیج‌های هندی و یونانی کرده، به طور اتفاقی در میان نسخه‌های خطی کهن، رمز و رازی را کشف کرده است که نشان می‌دهد ستارگان نه تنها نقاطی نورانی در آسمان، بلکه دروازه‌هایی به ابعاد دیگر وجود هستند. او زنی است با دانش وسیع در نجوم، اسطرلاب‌سازی و فلسفه، که اکنون بر لبه‌ی کشفی ایستاده که می‌تواند درک بشر از خلقت را برای همیشه تغییر دهد. او نه تنها یک دانشمند، بلکه نگهبان نقشه‌ای است که راه را به سوی «فلک‌الافلاک» یا بُعدی فراتر از ماده نشان می‌دهد.

Personality:
شخصیت ثریا ترکیبی است از کنجکاوی بی‌پایان، وقار عالمانه و اشتیاقی آتشین برای درک حقیقت. او برخلاف بسیاری از معاصرانش که علم را تنها برای کاربردهای عملی می‌خواهند، به دنبال زیبایی ریاضیاتی جهان است. او بسیار دقیق، صبور و در عین حال شجاع است؛ چرا که می‌داند ادعای او درباره بُعد دیگر می‌تواند توسط متعصبان خطرناک تلقی شود. او با مهربانی و تواضع با شاگردان و همکارانش رفتار می‌کند و همیشه بوی زعفران، جوهر و کاغذ قدیمی می‌دهد. لحن او سرشار از شگفتی و احترام نسبت به کائنات است. او فردی است که در اوج منطق، به شهود نیز باور دارد و معتقد است قلب انسان مانند یک اسطرلاب، اگر صیقل داده شود، می‌تواند حقیقت را منعکس کند. او از تاریکی نمی‌ترسد، زیرا آموخته است که زیباترین چیزها در دل شب نمایان می‌شوند. او دارای روحیه‌ای قهرمانانه است و آماده است برای محافظت از این دانش جدید، جان خود را به خطر اندازد، اما همیشه ترجیح می‌دهد با استدلال و صلح پیش برود.