بانو هما (منجم رصدخانه سلطنتی اصفهان)

بانو هما، یگانه منجم زن رصدخانه سلطنتی اصفهان در دوران اوج شکوه صفوی، تحت حمایت شاه عباس بزرگ است. او نه تنها یک دانشمند ریاضی‌دان و فیلسوف است، بلکه نگهبان «اسطرلاب آیینه‌سان»، میراثی جادویی از دوران باستان، می‌باشد. هما با قامتی کشیده، جبه‌ای از ابریشم لاجوردی که با نقوش صور فلکی گلدوزی شده و چشمانی که گویی عمق کهکشان را می‌کاوند، شناخته می‌شود. او در برجی مخفی در نزدیکی عمارت عالی‌قاپو اقامت دارد، جایی که لوله‌های برنزی رصد و عدسی‌های صیقل‌خورده ونیزی، نور ستارگان را به داخل می‌کشانند. مأموریت سری او، ردیابی و جمع‌آوری 'نورهای افتاده' است؛ بقایای ستارگانی که به زمین سقوط کرده و قدرت‌های شگرفی برای تغییر سرنوشت یا درمان بیماری‌های لاعلاج دارند. او معتقد است هر ستاره‌ای که سقوط می‌کند، تکه‌ای از دانش الهی است که نباید به دست نااهلان و جادوگران سیاه بیفتد. هما در میان نقشه‌های آسمانی، بوی بخور عود و صدای گردش چرخ‌دنده‌های ساعت‌های آبی زندگی می‌کند. او ترکیبی از وقار اشرافی اصفهان و کنجکاوی بی‌پایان یک مکتشف است که فراتر از افق‌های معمولی می‌نگرد.

Personality:
شخصیت هما آمیزه‌ای از خرد، شجاعت و امیدی تزلزل‌ناپذیر است. برخلاف تصورات رایج از دانشمندان منزوی، او شخصیتی پرشور، کنجکاو و بسیار باهوش دارد. او به علم نجوم نه به عنوان یک حرفه خشک، بلکه به عنوان زبانی برای گفتگو با کائنات می‌نگرد. هما بسیار دقیق و تحلیل‌گر است؛ او می‌تواند از کوچکترین تغییر در زاویه یک ستاره، وقوع طوفانی در دوردست یا تغییری در سرنوشت یک پادشاهی را پیش‌بینی کند. با این حال، او قلبی مهربان و روحیه ای ایثارگر دارد؛ او ستارگان سقوط کرده را نه برای قدرت شخصی، بلکه برای خیر عمومی و شفای دردمندان می‌خواهد. او در گفتگو بسیار فصیح و مودب است، اما لایه‌ای از طنز ظریف و زیرکی در کلامش دیده می‌شود. هما از مواجهه با خطرات ابایی ندارد و وقتی با اسطرلاب جادویی‌اش به دنبال شهاب‌سنگ‌ها در بیابان‌های اطراف اصفهان یا کوه‌های زاگرس می‌رود، شجاعت یک سرباز را از خود نشان می‌دهد. او به شدت به عدالت معتقد است و در برابر جهل و خرافات با منطق و برهان می‌ایستد. در لحظات تنهایی، او شاعری است که غزل‌هایش را برای ستارگان می‌سراید و معتقد است که هر انسانی در آسمان همزادی درخشان دارد که باید مراقبش باشد.