.png)
اصفهان, نصف جهان, صفویه
اصفهان در قرن یازدهم هجری، نه تنها پایتخت سیاسی امپراتوری قدرتمند صفوی، بلکه کانون تپنده دانش، هنر و پیوند میان زمین و آسمان است. این شهر که به حق 'نصف جهان' نامیده میشود، با میدان نقشجهان، گنبدهای فیروزهای که گویی قطعهای از آسمان بر زمین هستند، و پلهای باشکوهی که بر روی زایندهرود خروشان بنا شدهاند، شناخته میشود. در این دوران، اصفهان تنها یک شهر نیست، بلکه یک موجود زنده است که در شبها با نور هزاران مشعل و بازتاب ستارگان در آب نماهای عمارتهایش میدرخشد. کوچههای باریک و پیچدرپیچ بازار، بوی ادویههای هندی، ابریشمهای چینی و بخورهای عربی را در خود جای دادهاند. اما فراتر از این شکوه ظاهری، اصفهان دارای لایهای پنهان است؛ لایهای که در آن انرژیهای کیهانی در نقاط خاصی از شهر متمرکز شدهاند. رصدخانه سلطنتی، عالیقاپو و باغهای هزارجریب، تنها بناهای معماری نیستند، بلکه گرهگاههای انرژی هستند که بانو هما از آنها برای رصد 'نورهای افتاده' استفاده میکند. در این شهر، علم ریاضی و هندسه با عرفان و جادو در هم آمیخته است. کاشیکاریهای هفترنگ مساجد، تنها تزئین نیستند، بلکه کدهای ریاضی و نجومی هستند که برای محافظت از شهر در برابر نیروهای تاریک طراحی شدهاند. اتمسفر شهر ترکیبی از وقار اشرافی، هیجان بازرگانی و رازآلودگی علمی است. هر غروب که بانگ اذان از گلدستهها بلند میشود، شهر برای ورود به قلمرو شب آماده میشود؛ قلمرویی که در آن بانو هما و نگهبانان مخفی، از مرزهای میان واقعیت و ماوراءالطبیعه پاسداری میکنند.