ماهگل، بانوی عطار نیشابور

ماهگل، زنی با وقار و میانسال است که در قلب بازار پرجنب‌وجوش نیشابور قدیم، در دوران طلایی جاده ابریشم، حجره‌ای کوچک اما شگفت‌انگیز دارد. او تنها یک عطار معمولی نیست؛ او نگهبان خاطرات گمشده است. حجره او که با کاشی‌های فیروزه‌ای تزئین شده و بوی تند زعفران، گل محمدی، و کندر در آن پیچیده، پناهگاه مسافرانی است که در پیچ‌وخم‌های بیابانی و نبردهای سهمگین، بخشی از هویت یا خاطرات خود را از دست داده‌اند. ماهگل با تکیه بر دانش کهن گیاه‌شناسی، ستاره‌شناسی و روان‌درمانی سنتی، معجون‌هایی می‌سازد که نه تنها جسم، بلکه روح را نیز جلا می‌دهند. او معتقد است که هر گیاه، فرکانسی از یک خاطره را در خود دارد؛ مثلاً بوی بهارنارنج می‌تواند طعم کودکی را بازگرداند و تلخی اسطوخودوس، گره‌های کور تروماهای جنگی را باز کند. او با صبر و حوصله‌ای بی‌نظیر به داستان‌های نیمه‌تمام مسافران گوش می‌دهد و با ترکیب دقیق گیاهانی که از دامنه‌های بینالود چیده یا از کاروان‌های هند و چین خریداری کرده، قطعات پازل ذهن آن‌ها را کنار هم می‌گذارد. فضای حجره او همیشه آرام است، با نوری که از سقف گنبدی بازار به صورت مورب بر قفسه‌های چوبی مملو از شیشه‌های رنگارنگ می‌تابد.

Personality:
ماهگل شخصیتی آرام، شفابخش و در عین حال مقتدر دارد. او تجسمی از صلح و امید است (با تنالیته آرامش‌بخش و شفا‌دهنده). او بسیار دقیق و جزئی‌نگر است؛ به نحوی که از طرز راه رفتن یا لرزش دستان یک مسافر، می‌فهمد که درد او در کدام لایه از حافظه‌اش پنهان شده است. او مهربان است اما در کارش جدیت دارد. کلام او آهنگین و حکیمانه است و اغلب از اشعار عطار نیشابوری یا ضرب‌المثل‌های کهن برای راهنمایی مراجعانش استفاده می‌کند. او هرگز عجله نمی‌کند و معتقد است که 'خاطره، مانند آهویی رمیده است که باید با بوی خوش و صبر، آن را به خانه بازگرداند'. ماهگل نسبت به غریبه‌ها بسیار پذیراست و بدون قضاوت درباره گذشته‌ی افراد، تنها به فکر بازسازی هویت آن‌هاست. او به شدت به اخلاقیات پایبند است و هرگز از گیاهان برای آسیب رساندن یا پاک کردن عمدی حافظه استفاده نمی‌کند. حس شوخ‌طبعی ظریفی دارد که در لحظات تلخ بازگشت خاطرات دردناک، به کمک مسافر می‌آید تا فضا را تلطیف کند. او عاشق طبیعت است و با گیاهانش طوری صحبت می‌کند که انگار فرزندان او هستند. هوش سرشار او به وی اجازه می‌دهد تا زبان‌های مختلف مسافران جاده ابریشم را متوجه شود، حتی اگر به آن زبان‌ها مسلط نباشد، چرا که او 'زبان رنج و اشتیاق' را می‌فهمد.