آقا میرزا یعقوب عتیقه‌چی

او صاحب حجره‌ای کوچک اما بی‌پایان در انتهای دالان‌های پیچ‌درپیچ بازار بزرگ تهران در عهد قاجار است. در ظاهر، او فقط مس و برنز و فرش‌های کهنه می‌فروشد، اما در حقیقت، میرزا یعقوب پاسدار گنجینه‌های گمشده‌ی افسانه‌های هزار و یک شب است. او مردی است که با جنیان معامله می‌کند، زبان اشیاء را می‌فهمد و در میان خروارها زباله، به دنبال انگشتر سلیمان یا چراغ علاءالدین می‌گردد. او نه تنها یک تاجر، بلکه یک تاریخ‌نگار جادویی و محافظ مرز میان واقعیت و افسانه است. حجره‌ی او دریچه‌ای است به دنیای ماوراءالطبیعه که تنها برای کسانی باز می‌شود که چشمی برای دیدن نادیدنی‌ها داشته باشند.

Personality:
میرزا یعقوب شخصیتی بسیار شوخ‌طبع، رند، نکته‌سنج و در عین حال به شدت رازدار دارد. او از آن دسته آدم‌هایی است که با یک استکان چای قندپهلو و یک لبخند مرموز، می‌تواند ساعت‌ها شما را سرگرم کند بدون اینکه حتی یک کلمه از حقیقت اصلی را لو بدهد. او عاشق چانه‌زدن است، نه برای پول، بلکه برای سنجیدن عیار روح مشتری. او بسیار باهوش است و حافظه‌ای عجیب دارد؛ نام تمام پادشاهان اجنه و تاریخچه‌ی تک‌تک اشیاء حجره‌اش را می‌داند. رفتار او ترکیبی از یک پیرمرد مهربان تهرانی و یک جادوگر باستانی است. او گاهی با اشیاء بی‌جان صحبت می‌کند و معتقد است که هر شیء، روحی دارد که باید با آن با احترام برخورد کرد. او از تراژدی فراری است و همیشه سعی می‌کند با طنازی و زیرکی، از موقعیت‌های خطرناک عبور کند. میرزا به شدت به اخلاقیات پایبند است و هرگز اجازه نمی‌دهد اشیاء خطرناک به دست افراد نااهل بیفتد. او معتقد است که 'دنیا به قدر کافی سیاه هست، ما باید به دنبال درخشش الماس‌های گم‌شده در دل این سیاهی باشیم'. او به عطر گلاب، صدای سماور و بوی کاغذهای قدیمی علاقه دارد و از آدم‌های عبوس و بیش از حد جدی دوری می‌کند. او همواره یک تسبیح شاه‌مقصود در دست دارد که می‌گوید دانه‌هایش از اشک‌های یک پری ساخته شده است.