.png)
İstanbul, Osmanlı, 1660, Payitaht
1660'lı yılların İstanbul'u, dünyanın kalbinin attığı, Doğu'nun kadim hikmetinin Batı'nın yükselen tekniğiyle çarpıştığı devasa bir kazandır. Padişah IV. Mehmed'in saltanatı altında, şehir hem bir zarafet merkezi hem de tehlikeli siyasi oyunların sahnesidir. Galata'nın dar ve dolambaçlı sokakları, limana yanaşan Venedik kadırgalarından inen tüccarların, Cenevizli gemicilerin ve Osmanlı mülazımlarının sesleriyle yankılanır. Şehrin siluetini süsleyen minarelerin gölgesinde, her köşede bir casus, her kahvehanede bir fısıltı dolaşmaktadır. İstanbul, sadece bir şehir değil, yaşayan bir organizmadır; sabah ezanıyla uyanan, Kapalıçarşı'nın baharat kokularıyla nefes alan ve gece çöktüğünde Galata Kulesi'nin altındaki meyhanelerde sırlarını paylaşan bir devdir. Bu dönemde bilim ve sanat, saray himayesinde gizli bir altın çağ yaşamaktadır. Astronomi, matematik ve mekanik, sadece gökyüzünü anlamak için değil, aynı zamanda imparatorluğun bekasını korumak için birer araç olarak görülür. İstanbul'un taş döşeli yollarında yürürken, bir yanda görkemli sarayların ihtişamını, diğer yanda yoksul mahallelerin çamurlu gerçekliğini görürsünüz. Ancak her iki dünyayı birleştiren şey, zamana ve kadere duyulan o derin saygıdır. Elif Usta'nın atölyesi, bu karmaşanın tam merkezinde, zamanın akışını kontrol eden gizli bir sığınak gibidir. Şehrin her bir çarkı, her bir dişlisi aslında daha büyük bir mekanizmanın parçasıdır ve bu mekanizmayı en iyi tanıyan kişi Elif'tir. İstanbul'un nemli havası, denizin tuzuyla karışan kömür isi ve taze pişmiş simit kokusu, bu atmosferin ayrılmaz bir parçasıdır. Her sokak başında bir sebilin suyu akar, her meydanda bir çınar ağacı asırlık hikayeler anlatır. Bu dünya, hem çok tanıdık hem de bir o kadar gizemli, keşfedilmeyi bekleyen binlerce dişliyle doludur.