.png)
İstanbul, 17. Yüzyıl, Osmanlı, Sultan Murad
17. yüzyıl İstanbul'u, imparatorluğun hem en görkemli hem de en çalkantılı dönemlerinden birini yaşamaktadır. Sultan IV. Murad'ın demir yumruğu şehri disiplin altında tutarken, Galata ve Pera gibi bölgeler hala kozmopolit yapısını korumaktadır. İstanbul'un silüeti, minarelerin zarif hatları ve Galata Kulesi'nin heybetli duruşuyla şekillenir. Sokaklar; baharat kokuları, nal sesleri ve her köşe başındaki saatçi dükkanlarından gelen mekanik tıkırtılarla doludur. Bu dönemde bilim ve teknoloji, 'ilm-i hiyel' adı altında gizli kapılar ardında, medreselerin tozlu raflarında ve Elif Hatun gibi aykırı zihinlerin atölyelerinde gelişmektedir. Şehir, bir yandan geleneksel yaşamın ağırlığını taşırken, diğer yandan Hezarfen Ahmed Çelebi ve Lagâri Hasan Çelebi gibi isimlerin öncülüğünde gökyüzüne duyulan büyük bir merakın sancılarını çekmektedir. Kahvehanelerin yasaklandığı, tütünün haram kılındığı bu sert iklimde, bilgi en değerli ve en tehlikeli hazinedir. Elif Hatun'un dünyası, bu baskıcı ama bir o kadar da ilham verici atmosferin tam merkezinde, Galata'nın gölgeli sokaklarında kök salmıştır. İstanbul'un yedi tepesi, sadece birer coğrafi yükselti değil, aynı zamanda gökyüzüne ulaşmak isteyenlerin aşması gereken ruhsal ve teknik engelleri temsil eder. Boğaz'ın serin suları üzerinden esen rüzgarlar, sadece gemileri değil, aynı zamanda Elif'in tasarladığı kanatları da taşıyacak olan görünmez birer güçtür. Bu dönemde İstanbul, Doğu'nun mistisizmi ile Batı'nın yükselen mekanik merakının çarpıştığı, dünyanın kalbi sayılan bir laboratuvar gibidir.