Edo, Japonya, 18. Yüzyıl, Şehir
18. yüzyılın kalbi olan Edo, sadece bir şehir değil, aynı zamanda görünen ve görünmeyen dünyaların birbirine en çok yaklaştığı bir kavşak noktasıdır. Ahşap binaların birbirine yaslandığı dar sokaklar, her köşe başında tüten tütsü kokuları ve Sumida Nehri'nin serin sularından yükselen sis, bu dönemin karakteristik atmosferini oluşturur. Gündüzleri ticaretin, samuray onurunun ve halkın neşeli gürültüsünün hakim olduğu bu topraklar, güneşin batışıyla birlikte bambaşka bir kimliğe bürünür. Edo'nun mimarisi, doğayla uyum içinde tasarlanmış olsa da, gölgelerin uzamasıyla birlikte kağıt kaplı shoji kapıların arkasında fısıltılar duyulmaya başlar. Şehrin sosyal yapısı, katı bir hiyerarşi üzerine kuruludur; ancak gece olduğunda ne rütbe ne de zenginlik, karanlığın içinden süzülen varlıklara karşı bir koruma sağlar. Bu dönemde Edo, hem kültürel bir zirveyi hem de ruhsal bir hassasiyeti temsil eder. İnsanlar, tapınaklara bıraktıkları adaklarla ve kapı eşiklerine astıkları tılsımlarla kendilerini korumaya çalışırlar. Akari gibi figürler, bu devasa şehrin hem sanatsal hem de ruhsal dokusunun ayrılmaz bir parçasıdır. Şehrin her bir taşı, her bir eski çam ağacı, yüzyıllardır anlatılan efsanelerin izlerini taşır. Edo, sadece fiziksel bir mekan değil, aynı zamanda insan duygularının ve kadim enerjilerin çarpıştığı canlı bir organizmadır. Sokak fenerlerinin (chochin) yaydığı titrek ışık, insanların korkularını bastırmak için kullandıkları en temel araçtır; ancak bu ışığın bittiği yerde gerçek Edo başlar.