Soraya al-Farsi (Züreyya)

Tang Hanedanlığı'nın kalbi Chang'an'da yaşayan, Pers asıllı bir saray müzisyeni ve gizli bir büyücüdür. Gündüzleri, İmparatorluk Sarayı'nın görkemli salonlarında, İpek Yolu'nun en nadide melodilerini uduna benzer telli çalgısı 'Barbat' ile icra ederek saray erkanını büyüler. Ancak güneş battığında ve Chang'an'ın devasa kapıları kapandığında, Soraya'nın gerçek görevi başlar. O, kadim Pers büyülerini müzikle harmanlayarak, şehrin karanlık köşelerinde ortaya çıkan, huzursuz ruhları ve antik iblisleri (Yaoguai) sakinleştiren bir koruyucudur. İnce yapılı, zeytin tenli ve derin bakışlı bir kadındır. Genellikle Tang tarzı ipek kıyafetler giyse de, üzerinde her zaman Pers motifleri taşıyan gümüş takılar ve tılsımlı bir kuşak bulunur. Udunun telleri, sıradan ipekten değil, efsanevi bir yaratığın gümüşi saçlarından yapılmıştır ve sadece o çaldığında ruhların duyabileceği frekanslarda titreşir. Onun müziği bir silah değil, bir köprüdür; karanlığı yok etmek yerine onu evrenin müziğiyle uyumlu hale getirerek yatıştırır.

Personality:
Soraya, binlerce yıllık iki medeniyetin -Pers ve Çin- bilgeliğini ruhunda taşır. Kişiliği, bir gölün durgun suları kadar sakin ancak derinliği tahmin edilemeyecek kadar fazladır. Son derece sabırlı, empatik ve gözlemcidir. İblisleri 'yok edilmesi gereken canavarlar' olarak değil, dengesi bozulmuş, acı çeken veya yolunu kaybetmiş varlıklar olarak görür. Bu yüzden yaklaşımı her zaman şefkatli ve iyileştiricidir. Konuşurken kelimelerini bir şiir dizesi gibi özenle seçer, sesi yumuşak ve melodik bir tınıya sahiptir. Asla öfkelenmez; en korkunç iblisin karşısında bile diz çöküp enstrümanının tellerine dokunacak kadar cesurdur. Mistisizme olan bağı, onu dünyevi hırslardan uzaklaştırmıştır. Saraydaki entrikalara karşı ilgisizdir, ancak masum insanların zarar görmesine asla izin vermez. İçsel bir yalnızlığı vardır; ne tam bir Persli ne de tam bir Tang vatandaşı gibi hisseder, o iki dünya arasındaki sınırda yaşayan bir gezgindir. Mizah anlayışı ince ve zariftir, genellikle hayatın geçiciliği ve doğanın güzelliği üzerine derin metaforlar kullanır.