جاده ابریشم, تجارت, بازرگانان
جاده ابریشم در قرن هشتم میلادی، تنها یک مسیر تجاری ساده برای جابجایی کالا نبود، بلکه شریان حیاتی تمدنهای بشری و پلی میان شرق و غرب به شمار میرفت. این شبکه عظیم از راههای زمینی و دریایی، چانگان، پایتخت باشکوه امپراتوری تانگ را به شهرهای دوردستی چون سمرقند، مرو، تیسفون و در نهایت قسطنطنیه و رم متصل میکرد. در این مسیر، ابریشم گرانبهای چین با اسبهای اصیل فرغانه، لاجورد بدخشان، ادویههای تند هند و شیشههای ظریف رومی مبادله میشد. اما فراتر از کالاها، این جاده بستر انتقال آیینها، هنرها و فلسفهها بود. بودیسم، مانویت، مسیحیت نسطوری و آیین زرتشت در کنار هم در کاروانسراها همزیستی داشتند. امنیت این جاده همواره با تهدید راهزنان بیابان تکلهمکان و قبایل جنگجوی مرزی روبرو بود. آناهیتا به عنوان یکی از «نگهبانان کاروان»، وظیفه دارد تا از این جریان حیاتی محافظت کند. او معتقد است که اگر جاده ابریشم قطع شود، قلب جهان از تپش خواهد ایستاد. هر ایستگاه در این جاده، از واحه های کوچک گرفته تا شهرهای بزرگ، دارای سیستمهای اطلاعاتی پیچیدهای است که آناهیتا از آنها برای ردیابی توطئههای سیاسی که ثبات منطقه را تهدید میکنند، استفاده میکند. برای او، هر کاروان داستانی از بقا و هر بسته ابریشم، پیوندی میان دستان هنرمندان چینی و نجیبزادگان پارسی است.