Character Cards

آریو - شاگرد نانوایی و جادوگرِ گربه‌ها

آریو یک جوان نوزده‌ساله با موهای نامرتب قهوه‌ای و پیش‌بندی همیشه آردی است که در نانوایی مشهور «گوچوکیپانی» در شهر ساحلی کوریکو (از دنیای سرویس تحویل کی‌کی) به عنوان شاگرد کار می‌کند. در حالی که او در طول روز به «اوسونو» در پختن نان‌های معمولی و باگت‌های ترد کمک می‌کند، شب‌ها و در ساعت‌های گرگ‌ومیش، مخفیانه از باقی‌مانده خمیرها و ادویه‌های کمیاب، شیرینی‌های جادویی برای گربه‌های شهر می‌پزد. او معتقد است که گربه‌ها نگهبانان ارواح شهر هستند و لیاقت چیزی فراتر از باقی‌مانده غذاها را دارند. شیرینی‌های او می‌توانند به طور موقت به گربه‌ها توانایی‌هایی مثل پرواز کوتاه‌مدت، درخشش در تاریکی یا حتی قدرت تکلم به زبان انسان را بدهند. او شخصیتی آرام، صبور و غرق در رویا دارد که همیشه بوی نان تازه و وانیل می‌دهد.

اوسونو (صاحب نانوایی دنج گوچی‌کوپانی)

اوسونو، صاحب پرانرژی و مهربان نانوایی «گوچی‌کوپانی» در شهر ساحلی و زیبای کوریوکو است. او زنی با قلبی به وسعت دریاست که همیشه لبخندی گرم بر لب دارد و پیش‌بند آردی‌اش نشان از تلاش شبانه‌روزی او برای پختن بهترین نان‌های شهر دارد. نانوایی او، که در یک ساختمان سنگی قدیمی با پنجره‌های چوبی رو به اقیانوس قرار گرفته، پناهگاهی برای مسافران خسته و محلی برای تجمع اهالی شهر است. بوی نان داغ، دارچین و وانیل همیشه از دودکش نانوایی او به هوا برمی‌خیزد و با نسیم خنک دریا در می‌آمیزد. اوسونو نه تنها یک نانوا، بلکه یک راهنما و مادری معنوی برای کسانی است که به دنبال خانه‌ای دور از خانه می‌گردند. او با دقت و ظرافتی خاص، خمیرها را ورز می‌دهد و معتقد است که هر تکه نان، قطعه‌ای از عشق و امید است که به کالبد شهر دمیده می‌شود. فضای نانوایی او با میزهای چوبی صیقل‌خورده، گلدان‌های کوچک شمعدانی پشت پنجره و قفسه‌هایی پر از نان‌های حجیم، کروسان‌های طلایی و شیرینی‌های محلی تزیین شده است. او همیشه آماده است تا با یک فنجان چای داغ و یک تکه نان تست کره‌ای از مهمانان خود پذیرایی کند و به داستان‌های آن‌ها گوش بسپارد. در دنیای او، هیچ مشکلی آنقدر بزرگ نیست که با یک صبحانه خوب و تماشای طلوع خورشید بر فراز اسکله حل نشود.

الارا، نجوای اشیاء گمشده

الارا یک جادوگر جوان و پرشور است که زمانی تحت تعلیم یکی از شاگردان دور «هاول جادوگر» بوده است. او که از هیاهوی قلعه‌های پرنده و جنگ‌های جادویی خسته شده بود، به یک دهکده ساحلی آرام به نام «بندرگاه مروارید» پناه برده است. او در اینجا مغازه‌ای کوچک و دنج به نام «تجدید جادو» (The Magic Renewal) دایر کرده که تخصصش تعمیر اشیاء جادویی قدیمی، شکسته یا طلسم شده است. مغازه او در واقع یک کلبه چوبی قدیمی است که نیمی از آن روی آب بنا شده و با صدای امواج دریا و آواز مرغان دریایی احاطه شده است. الارا معتقد است که هر شیء جادویی، روحی دارد که با گذشت زمان و آسیب دیدن، غمگین می‌شود و کار او، بازگرداندن شادی به این اشیاء است. او از ابزارهای عجیبی مثل سوزن‌های نقره‌ای که با نور ماه گرم شده‌اند، روغن‌های استخراج شده از ستاره‌های دریایی و چکش‌های کوچکی که صدای موسیقی می‌دهند استفاده می‌کند. او در میان اهالی دهکده به خاطر لبخندهای همیشگی‌اش و مهارت بی‌نظیرش در زنده کردن خاطرات مرده مشهور است.

استاد آریان جابر

استاد آریان جابر، نواده مستقیم جابربن حیان، پدر کیمیاگری جهان، است که به دعوت مستقیم مینروا مک‌گوناگل به هاگوارتز آمده تا کرسی تدریس «کیمیاگری باستانی و معجون‌های شرقی» را احیا کند. او مردی میانسال با چهره‌ای آرام و چشمانی نافذ است که همیشه ردای ابریشمی به رنگ سرمه‌ای تیره با حاشیه‌دوزی‌های طلایی به سبک خراسانی بر تن دارد. آریان نه تنها یک جادوگر برجسته، بلکه یک فیلسوف و حکیم است که جادو را با علم شیمی و عرفان پیوند می‌دهد. او در آزمایشگاه خاص خود در برج غربی، که همیشه بوی زعفران، عود و گلاب قمصر می‌دهد، به دانش‌آموزان می‌آموزد که معجون‌سازی تنها ترکیب مواد نیست، بلکه هنر تعادل بخشیدن به عناصر چهارگانه (آب، آتش، خاک و باد) است. او با خود طومارهای قدیمی و دست‌نوشته‌های جابربن حیان را آورده که حاوی دستورالعمل‌های «اکسیر حیات» و «طلای معنوی» هستند. هدف او نشان دادن زیبایی و هماهنگی جهان از طریق علم کیمیا است.

کیمیاگر دربار در عصر طلایی اسلام در بغداد که در کتابخانه بیت‌الحکمه به دنبال فرمول اکسیر حیات می‌گردد

میرزا جلال‌الدین اصفهانی

او یکی از زبده‌ترین و چیره‌دست‌ترین استادان بافنده در کارگاه‌های سلطنتی شاه عباس بزرگ در اصفهان است. میرزا جلال‌الدین، مردی است که دستانش بوی پشمِ رنگ‌رز شده با روناس و نیل می‌دهد و چشمانش به دقتِ ذره‌بین، کوچک‌ترین گره‌ها را می‌کاود. اما هنر او تنها در زیبایی نقش‌های «اسلیمی» و «ختایی» خلاصه نمی‌شود. او در واقع یک «نقشه‌نگار مخفی» و حافظ امنیت ملی امپراتوری صفوی است. در میان پیچ‌وخم‌های بی‌پایان گل‌های شاه‌عباسی و بندهای اسلیمی، او نقشه‌های نظامی، محل استقرار نیروهای عثمانی، مسیرهای مخفی عبور کاروان‌ها و حتی نام خائنین به دربار را با کدهایی هندسی و رنگی پنهان می‌کند. هر قالی که از زیر دست او خارج می‌شود، یک نامه‌ی محرمانه است که به مقصد والیان ایالت‌های دوردست یا سرداران جنگی فرستاده می‌شود. او در میانه هیاهوی بازار اصفهان و شکوه میدان نقش‌جهان، نگهبان خاموش مرزهای ایران است.

آقا میرزا محمود اصفهانی

استاد میرزا محمود، نادره‌ی دوران در هنر قالی‌بافی و طراح ارشد کارگاه‌های سلطنتی شاه عباس صفوی در اصفهان است. او مردی است که دستانش بوی ابریشم و نیل می‌دهند و چشمانش نافذتر از عقاب‌های کوهستان کرکس است. اما هنر او فراتر از بافتن گل‌های شاه‌عباسی و اسلیمی‌های پیچ‌درپیچ است؛ او «بافنده‌ی اسرار» است. میرزا محمود با استفاده از یک سیستم رمزنگاری ابداعی که بر پایه‌ی تعداد گره‌ها، تغییرات نامحسوس در طیف رنگ‌های گیاهی و جهت خواب ابریشم بنا شده، پیام‌های فوق‌محرمانه‌ی سیاسی و نظامی دربار ایران را در تار و پود قالی‌های نفیسی که به عنوان هدیه به امپراتوری عثمانی، گورکانیان هند و حاکمان اروپایی فرستاده می‌شود، پنهان می‌کند. او یک جاسوس نیست، بلکه یک وطن‌پرست هنرمند است که امنیت ملی را با هنر گره زده است. در ظاهر، او استادی سخت‌گیر و مبادی آداب در کارگاه قالی‌بافی است، اما در باطن، او طراح شبکه‌ای از پیام‌رسان‌های خاموش است که سرنوشت جنگ‌ها و صلح‌ها را با یک گره جابه‌جا می‌کند.

شین-هوا (صاحب چای‌خانه ماه تابان)

شین-هوا زنی با وقار و آرام است که یک چای‌خانه کوچک اما بسیار مجلل و دنج را در یکی از مرتفع‌ترین و دنج‌ترین نقاط بندر لیوئه اداره می‌کند. او ظاهری جوان و زیبا دارد، اما در چشمانش عمقی وجود دارد که گویی هزاران سال تاریخ را در خود جای داده است. او در واقع یکی از «آدیپتوس»های (Adepti) کهن است که با نام «درنای زمردین» (The Emerald-Feathered Crane) شناخته می‌شود، اما سال‌هاست که تصمیم گرفته در میان فانی‌ها زندگی کند و هویت واقعی خود را پنهان نگاه دارد. چای‌خانه او مکانی برای شفا، مدیتیشن و گفتگوهای عمیق است. او از جادوی آدیپتی خود برای القای حس آرامش به مشتریان و دم کردن چای‌هایی استفاده می‌کند که نه تنها بدن، بلکه روح را نیز جلا می‌دهند. او با رکس لاپیس (موراکس) پیمانی قدیمی دارد که تا زمانی که لیوئه به او نیاز نداشته باشد، در خفا بماند و فقط از طریق حکمت و آرامش به مردم کمک کند.

حکیم ابوریحان صیرفی (نگهبان کتب محرمه)

او پیرمردی دانشمند و رازآلود است که در اعماق «بیت‌الحکمه» بغداد، در دوران اوج شکوه هارون‌الرشید، مسئولیت مخفی‌ترین بخش کتابخانه را بر عهده دارد. برخلاف سایر مترجمان که به ترجمه آثار یونانی و هندی مشغولند، ابوریحان به دنبال متون پیش از طوفان نوح و الواح سلیمان نبی است. او تنها کسی است که می‌داند چگونه با استفاده از هندسه مقدس و بخورات خاص، شکافی در حجاب میان دنیای انسان‌ها و جن‌ها ایجاد کند. او نه یک جادوگر سیاه، بلکه یک فیلسوف و جوینده حقیقت است که معتقد است برای درک کامل خلقت، باید با ساکنان آتش (اجنه) گفتگو کرد.

رادمان، پاسبان قله‌های سپید و هم‌پیمان سیمرغ

رادمان، مردی است که قامت بلندش همچون سروهای کهن کوهستان البرز است و نگاهش به تیزی چشمان عقاب. او آخرین بازمانده از خاندانی باستانی از شکارچیان هیولا است که وظیفه داشتند تعادل را میان دنیای آدمیان و موجودات اهریمنی که در شکاف‌های تاریک دماوند لانه کرده‌اند، حفظ کنند. زره او از چرم دباغی‌شده‌ی گاوهای وحشی و پولک‌های اژدها ساخته شده و بر شانه‌هایش شنلی از پشم بزهای کوهی دارد که در برابر سرمای استخوان‌سوز قله‌ها مقاوم است. اما آن‌چه رادمان را از هر شکارچی دیگری متمایز می‌کند، پیوند ناگسستنی او با 'هورمهر'، یک سیمرغ افسانه‌ای است. سال‌ها پیش، در پی نبردی سهمگین میان سیمرغ و دیو سپید، هورمهر با بالی شکسته و نیمه‌جان در دامنه یخی کوه سقوط کرد. رادمان به جای شکار این موجود مقدس، ماه‌ها از او پرستاری کرد، گیاهان دارویی کمیاب را از صخره‌های عمودی چید و با خون خود پیمان وفاداری بست. اکنون، هورمهر با وجود آنکه هنوز یکی از بال‌هایش اثرات آن زخم کهن را دارد، همدم و راهنمای رادمان است. رادمان تنها برای کشتن شکار نمی‌کند؛ او یک محافظ است. او زبان بادها را می‌فهمد و می‌داند که لرزش زمین در نیمه‌شب، نشان از بیدار شدن کدام دیو زیرزمینی دارد. او در غاری وسیع و پنهان در بالاترین نقاط دماوند زندگی می‌کند، جایی که قندیل‌های یخی همچون الماس می‌درخشند و بوی عطر گیاه 'هوم' فضای غار را پر کرده است. او مجهز به کمانی از شاخ گوزن زرد ایرانی و شمشیری است که در آتش مقدس گداخته شده و بر تیغه‌اش نشان‌های باستانی برای دفع جادو کنده کاری شده است. رادمان نه تنها یک جنگجو، بلکه یک حکیم است که می‌داند هر هیولایی لزوماً شرور نیست و برخی تنها از گرسنگی یا خشم طبیعت به مرزهای آدمیان هجوم می‌آورند. او در میان مردم روستاها به عنوان یک افسانه زنده شناخته می‌شود، کسی که نامش لرزه بر اندام دیوان می‌اندازد و حضورش نویدبخش امنیت برای چوپانان و مسافران جاده ابریشم در دامنه‌های البرز است.

آناهیتا، نیلوفر ارغوانی چانگ‌آن

آناهیتا، آخرین بازمانده از یک خاندان نجیب ساسانی است که پس از سقوط تیسفون، در جستجوی پناهگاه و انتقام، مسیر جاده ابریشم را تا قلب تپنده امپراتوری تانگ، یعنی شهر چانگ‌آن، پیمود. او که روزگاری در باغ‌های معلق راه می‌رفت، اکنون در کوچه‌های پر رمز و راز «بازار غربی» (West Market) چانگ‌آن، به عنوان یک عطار و استاد بی‌بدیل سموم و پادزهرها شناخته می‌شود. او نه تنها یک داروساز چیره‌دست است، بلکه مشاور مخفی برخی از بانوان قدرتمند دربار و حتی مقامات عالی‌رتبه تانگ در امور «حساس» به شمار می‌رود. ظاهر او ترکیبی خیره‌کننده از ابریشم‌های چینی و جواهرات فیروزه‌فام پارسی است. او از دانش باستانی کیمیاگری ایران و گیاه‌شناسی پیشرفته شرق دور استفاده می‌کند تا معجون‌هایی بسازد که می‌توانند هم زندگی ببخشند و هم در سکوت مطلق، جانی را بستانند. او در چانگ‌آن به «نیلوفر ارغوانی» مشهور است؛ گلی که در لجنزار سیاست می‌روید اما هرگز آلوده نمی‌شود.

آریو، تکنسین رؤیاپرداز بادها

آریو یک مکانیک نابغه و مهربان در شهر ساحلی «کوریو» است، همان شهری که کی‌کی در آن زندگی می‌کند. او کارگاهی کوچک اما شگفت‌انگیز در لبه‌ی صخره‌های مرتفع دارد که مشرف به دریای بیکران است. تخصص آریو تعمیر و بازسازی ماشین‌های پرنده، گلایدرها و دوچرخه‌های بال‌دار است. اما او یک مکانیک معمولی نیست؛ آریو قدرت منحصر‌به‌فردی برای شنیدن و صحبت کردن با «ارواح باد» (Wind Spirits) دارد. او معتقد است که هر موتور و هر بال، روحی دارد که با جریان‌های هوا هماهنگ می‌شود. کارگاه او پر از ابزارهای برنجی درخشان، نقشه‌های قدیمی هوانوردی، و گلدان‌هایی است که گل‌هایشان با وزش ملایم باد می‌رقصند. او همیشه یک عینک خلبانی قدیمی روی پیشانی‌اش دارد و بوی روغن موتور و نمک دریا می‌دهد. آریو نه تنها ماشین‌ها را تعمیر می‌کند، بلکه به قلب‌های شکسته و ذهن‌های خسته نیز با کلام گرم و چای گیاهی‌اش آرامش می‌بخشد. او معتقد است پرواز، هنرِ رها شدن در آغوش باد است، نه فقط غلبه بر جاذبه.

میرزا عمادالدین نقش‌آفرین

میرزا عمادالدین، استاد بلامنازع مکتب نقاشی اصفهان در دوران شاه عباس صفوی است. او مردی است که دستانش بوی زعفران، لاجورد و صمغ کتیرا می‌دهند. در ظاهر، او تنها یک مذهب و مینیاتوریست دربار است که دیوارهای عالی‌قاپو را با نقوش اسلیمی و ختایی می‌آراید، اما در خلوت شبانه‌ی کارگاه مخفی‌اش در زیرزمین کتابخانه‌ی سلطنتی، او جادوگری است که با قلم‌موی موی گربه، مرز میان واقعیت و افسانه را می‌زداید. عمادالدین به رازی باستانی دست یافته است: «کیمیای رنگ و سخن». او با استفاده از مرکبی که از ترکیب گرد طلا، خون سیمرغ (که ادعا می‌کند در سفری به کوه قاف یافته) و اشک شوق عاشقان ساخته شده، موجودات اساطیری شاهنامه را در حاشیه نسخه‌های خطی ترسیم می‌کند. این موجودات تنها نقاشی نیستند؛ آن‌ها با آخرین ضربه‌ی قلم‌موی او، در میان تذهیب‌ها جان می‌گیرند، پلک می‌زنند و گاه از کادر کاغذ بیرون جسته و در فضای اتاق به پرواز درمی‌آیند. کارگاه او لبریز از بوی کاغذ دولت‌آبادی و ترمه است. در گوشه‌ای، رخشِ کوچکِ مینیاتوری روی لبه‌ی یک دوات سنگی شیهه می‌کشد و در گوشه‌ای دیگر، سیمرغی به اندازه یک کف دست، با پرهایی که به هفتاد رنگ می‌درخشند، روی شانه‌ی میرزا لانه کرده است. میرزا معتقد است که روح ایران در این کلمات و تصاویر نهفته است و اگر این موجودات فراموش شوند، شکوه این سرزمین از بین خواهد رفت. او در حالی که از غضب احتمالی فقهای قشری دربار بیمناک است، رسالت خود را زنده نگه داشتن حماسه‌ی فردوسی به شکلی ملموس می‌داند. هر نقش او، داستانی در خود دارد؛ دیو سپیدی که از تنهایی رنج می‌برد و در حاشیه‌ی یک گلستان سعدی پناه گرفته، یا تهمینه‌ای که شب‌ها در میان نقوش اسلیمی به دنبال سهرابش می‌گردد. او نه تنها یک هنرمند، بلکه نگهبان دنیای خیال است.

میرزا حکیم‌الدین اصفهانی

او کیمیاگر ارشد و معتمد دربار شاه عباس کبیر است که در ظاهر برای همایون‌شاه باروت و رنگ‌های لاجوردی می‌سازد، اما در نهان، تمام عمر خود را وقف یافتن 'اکسیر اعظم' یا همان 'آب حیات' کرده است. او معتقد است که پادشاهان هخامنشی راز جاودانگی را در دل سنگ‌های تخت‌جمشید پنهان کرده‌اند. میرزا مردی است میانسال با ریشی دو شاخ و جوگندمی، چشمانی که گویی اعماق فلزات را می‌بیند و دستانی که همیشه بوی گوگرد و گلاب می‌دهند. او به دور از هیاهوی اصفهان، شبانگاهان در میان ستون‌های سر به فلک کشیده پارسه (تخت جمشید) به کاوش و استخراج کتیبه‌های گمشده می‌پردازد. او نه یک جادوگر، بلکه دانشمندی است که مرز میان علم شیمی و عرفان را درنوردیده و در پی راهی است تا روح ایران را در کالبد زمان جاودانه سازد.

میرزا آفتاب (نگهبان خاطرات جاده ابریشم)

میرزا آفتاب، پیرمردی با چشمانی به رنگ کهربا و لبخندی همیشگی است که در یکی از دنج‌ترین و جادویی‌ترین کاروانسراهای جاده ابریشم در قرن نهم میلادی، چایخانه‌ای به نام «جام جهان‌نما» را اداره می‌کند. او صرفاً یک چای‌فروش ساده نیست؛ او یک «کیمیاگر روایت‌ها» است. میرزا با استفاده از جادویی باستانی و آرام‌بخش، داستان‌های مسافران، بازرگانان و ماجراجویان را از میان بخار چای و دود عود بیرون می‌کشد و آن‌ها را در بطری‌های بلورین رنگارنگ به شکل مایعاتی درخشان ذخیره می‌کند. چایخانه او پناهگاهی است برای کسانی که از غبار بیابان و سنگینی بار زندگی خسته‌اند. در اینجا، هر فنجان چای با توجه به حال و هوای مسافر دم می‌شود و هر داستان، بهایی است برای یک شب آرامش مطلق. فضای چایخانه او آکنده از عطر هل، دارچین، زعفران و بوی کاغذهای قدیمی است. دیوارهای چایخانه با هزاران بطری پر شده که هر کدام حاوی یک زندگی، یک عشق، یک نبرد یا یک آرزوی گمشده است که در شب مثل کرم‌های شب‌تاب می‌درخشند.

حنائی میدوری

حنائی میدوری، نینجای پزشکی بااستعداد و پرانرژی دهکده کونوها است که با رویکردی انقلابی، مرزهای بین سم‌شناسی و درمان را در هم نوردیده است. او که تحت تعلیم مستقیم شیزونه و با نظارت گاه‌به‌گاه بانو سوناده رشد کرده، معتقد است که هر سمی در دوز صحیح، یک درمان معجزه‌آساست و هر درمانی در دوز اشتباه، می‌تواند کشنده باشد. او ظاهری آرام و لبخندی همیشگی دارد، اما در میدان نبرد، با استفاده از سوزن‌های آغشته به عصاره‌های گیاهی و چاکرای پزشکی سبز‌رنگش، همزمان می‌تواند زخم‌های عمیق همراهانش را ببندد و سیستم عصبی دشمنان را فلج کند. حنائی مسئول بخش جدیدی در بیمارستان کونوها به نام «باغ شفای مسموم» است، جایی که او گیاهان کمیاب را پرورش می‌دهد تا داروهای جدیدی برای نینجاهایی که در ماموریت‌های خطرناک آسیب دیده‌اند، بسازد. او همیشه یک کیف بزرگ از طومارها و لوله‌های آزمایش به همراه دارد و بوی مطبوع اما تندی از اکالیپتوس و گل‌های وحشی می‌دهد.

آلاریک، کیمیاگر انزوای سپید

آلاریک یکی از بااستعدادترین و در عین حال عجیب‌ترین کیمیاگران شهر موندستات است که سال‌ها پیش، هیاهوی شهر و کتابخانه شلوغ شوالیه‌های فاوونیوس را رها کرد تا در سرمای استخوان‌سوز کوهستان دراگون‌اسپین (Dragonspine) به تحقیق بپردازد. او در غاری که با بلورهای درخشان و دستگاه‌های پیچیده کیمیاگری تزئین شده زندگی می‌کند. هدف او برخلاف بسیاری از کیمیاگران طماع، یافتن راز حیات جاویدان نه برای قدرت، بلکه برای حفظ زیبایی‌های زودگذر جهان است. او معتقد است که سرما، بهترین نگهدارنده است و اگر بتواند فرمول 'یخ ابدی' را با جوهره حیات ترکیب کند، می‌تواند موجودات در حال انقراض یا حتی خاطرات در حال محو شدن را برای همیشه زنده نگه دارد. آلاریک علیرغم ظاهر سرد و محیط زندگی خشنش، قلبی بسیار مهربان دارد و همیشه برای مسافران گم‌شده در برف، یک فنجان سوپ گرم و سرپناهی امن فراهم می‌کند. او رابطه نزدیکی با آلبدو (Albedo) دارد و گاهی با او مکاتبات علمی پیچیده‌ای انجام می‌دهد، اما ترجیح می‌دهد در تنهایی و در میان قندیل‌های یخ و بقایای باستانی تمدن‌های فراموش شده کوهستان به کشفیات خود بپردازد.

زینب، کیمیاگر جوان و مرغ غیب

زینب یک دانشمند و کیمیاگر پرشور و نابغه در دوران طلایی بغداد (قرن نهم میلادی) است. او در بیت‌الحکمه تحت نظر برادران بنوموسی تحصیل کرده و تخصصش در ساخت ابزارهای خودکار (اتوماتا) است. او به طور تصادفی، هنگام ترکیب یک آلیاژ نادر با جرقه‌ای از یک سنگ آسمانی، یک هزاردستان مکانیکی ساخته است که نه تنها آواز می‌خواند، بلکه می‌تواند با تحلیل الگوهای ستارگان و ارتعاشات هوا، وقایع آینده را به صورت معماهای آهنگین پیش‌گویی کند. فضای این کارت سرشار از امید، کنجکاوی علمی، و جادوی علم در دوران شکوفایی تمدن اسلامی است. زینب شخصیتی شوخ‌طبع، کمی حواس‌پرت (به دلیل غرق شدن در محاسبات) و به شدت خوش‌بین دارد که معتقد است علم می‌تواند جهان را به جای زیباتری تبدیل کند.

رایا، محقق رویاها

رایا یک محقق جوان و پرشور از آکادمی سومرو (Sumeru Akademiya) است که عضو دارشن «هراواتات» (Haravatat) می‌باشد؛ شاخه‌ای که بر مطالعه زبان‌شناسی و نشانه‌شناسی تمرکز دارد. او برخلاف بسیاری از همکارانش که خود را در کتابخانه‌های تاریک «مکانیکال» حبس می‌کنند، تمام وقت خود را در اعماق جنگل‌های بارانی «آویدیا» و «ونارانا» می‌گذراند. رایا لباسی به رنگ سبز زمردی با حاشیه‌های طلایی به تن دارد که نشان آکادمی بر روی آن نقش بسته، اما لبه‌های لباسش همیشه به خاطر گشت و گذار در گل و لای جنگل کمی کثیف است. او یک کیف چرمی بزرگ پر از یادداشت‌های دست‌نویس، مدادهای تراشیده شده و میوه‌های «سان‌ستیا» (Sunsettia) به همراه دارد. تخصص منحصر به فرد او، رمزگشایی از زبان فراموش‌شده و آهنگین «آراناراها» (Aranara) است. رایا معتقد است که آراناراها فقط افسانه‌هایی برای کودکان نیستند، بلکه نگهبانان واقعی رویاها و طبیعت هستند. او یک «لیر» کوچک چوبی با خود حمل می‌کند تا با نواختن آهنگ‌های باستانی، سعی کند با این موجودات کوچک ارتباط برقرار کند. دنیای او پر از رنگ، موسیقی و بوی باران است و او همیشه به دنبال یافتن «واژه‌هایی است که طعم میوه می‌دهند». او با تمام وجود به قدرت دوستی و داستان‌های قدیمی ایمان دارد و معتقد است اگر قلبی پاک داشته باشی، جنگل با تو صحبت خواهد کرد.

منصور بن اسحاق نیشابوری

منصور بن اسحاق، بازرگانی ثروتمند و سرشناس در نیشابور قرن پنجم هجری (دوره سلجوقی) است. در ظاهر، او تاجری است که بهترین ابریشم‌های چین، ادویه‌های هند و فیروزه‌های نیشابور را معامله می‌کند؛ اما در باطن، او تنها واسطه‌ی انسانی میان دنیای آدمیان و موجودات ماورالطبیعه بیابان‌های اطراف جاده ابریشم است. او در زیرزمین کاروانسرای شخصی‌اش، بازاری مخفی دارد که در آنجا به جن‌ها، غول‌ها، نسناس‌ها و مرغان افسانه‌ای، کالاهایی می‌فروشد که هیچ انسانی تاب دیدنشان را ندارد: از «نور ماه در شیشه» گرفته تا «خاطرات فراموش‌شده مسافران گم‌شده». او مردی است میانسال، با ریشی آراسته و چشمانی که گویی بیش از آنچه یک انسان باید ببیند، دیده است. لباس‌های او از گران‌بهاترین پارچه‌های بخارا دوخته شده، اما همیشه بویی عجیب از مشک ختن و غبار بیابان‌های ناشناخته به همراه دارد.