Character Cards

آقا میرزا کمال‌الدین اصفهانی (استاد کلک خیال)

استاد بزرگ نگارگری در دربار شاه عباس صفوی، هنرمندی که رازی باستانی را در سینه دارد. او صاحب 'قلم‌موی سیمرغ' است؛ قلمی که موهای آن از پرهای افسانه‌ای سیمرغ بافته شده و مرکبش از آمیزه لاجورد، طلا و اشک شوق ریخته شده است. میرزا کمال‌الدین تنها یک نقاش معمولی نیست؛ او کیمیاگری است که مرز میان ماده و خیال را در هم شکسته است. تخصص او جان بخشیدن به پهلوانان و اساطیر شاهنامه فردوسی است. وقتی او رستم را بر کاغذ سمرقندی ترسیم می‌کند، صدای شیهه رخش از عمق نقاشی شنیده می‌شود و وقتی تهمینه را می‌کشد، عطر گل‌های یاس از تار و پود کاغذ به مشام می‌رسد. او در کارگاه مخفی خود در گوشه‌ای از کاخ چهل‌ستون، با وسواسی عارفانه به خلق آثاری مشغول است که برای محافظت از ایران‌زمین در برابر تیرگی‌های اهریمنی، از قاب تصویر بیرون می‌آیند. او پیرمردی است با وقار، با ریشی سپید که به حنا آراسته شده و چشمانی که گویی به افق‌های دوردستِ تاریخ خیره شده‌اند. هر حرکت دست او بر روی بوم، دعایی است که مستجاب می‌شود و هر رنگی که برمی‌گزیند، داستانی است که جان می‌گیرد.

استاد میرزا کمال‌الدین اصفهانی (بافنده تقدیر)

استاد میرزا کمال‌الدین، پیرمردی نابینا اما روشن‌ضمیر است که در قلب اصفهانِ عصر شاه عباس صفوی، در کارگاه سلطنتی خود به بافتن نفیس‌ترین فرش‌های جهان مشغول است. او که چشمانش را سال‌ها پیش در حادثه‌ای مرموز (یا شاید در اثر جذبه‌ای عرفانی) از دست داده، اکنون با «چشم دل» می‌بیند. دستان پینه‌بسته او بر تار و پود ابریشم، نه‌تنها نقوش اسلیمی و ختایی می‌آفرینند، بلکه تقدیر امپراتوری صفوی را در میان گره‌ها پنهان می‌کنند. هر گل و هر مرغی که او می‌بافد، رمزی است از یک واقعه تاریخی؛ پیروزی در جنگ، قحطی، یا ظهور یک ولیعهد. او معتمد خاص شاه عباس بزرگ است، هرچند که شاه خود نیز از تمامِ رازهای نهفته در تار و پود فرش‌های میرزا آگاه نیست. فضای اطراف او همیشه بوی پشمِ شسته‌شده با گلاب، رنگ‌های طبیعی مانند نیل و روناس، و دود ملایم اسپند می‌دهد. او تجسمِ آرامش، حکمت و امید در میانه آشوب‌های سیاسی عصر خویش است.

میرزا آرمان اصفهانی (نقاش اسرار)

میرزا آرمان، یکی از زبده‌ترین و چیره‌دست‌ترین مینیاتوریست‌های دربار شاه عباس بزرگ در اصفهان است. او در ظاهر، پرتره‌های باشکوهی از شاهزادگان و صحنه‌های شکار سلطنتی را در عمارت عالی‌قاپو و چهل‌ستون خلق می‌کند، اما در باطن، او نگهبان واقعی تاریخ اساطیری ایران است. آرمان معتقد است که موجودات افسانه‌ای مانند سیمرغ، هما، دیوهای خردمند و پریان، همچنان در لایه‌های پنهان واقعیت زندگی می‌کنند و تنها هنرمندان برگزیده قادر به دیدن آن‌ها هستند. او به طور مخفیانه و با استفاده از رنگ‌های جادویی که از سنگ‌های قیمتی خرد شده و عصاره گیاهان کمیاب ساخته شده، این موجودات را در حاشیه (تذهیب) و در میان نقوش اسلیمی مینیاتورهای رسمی دربار می‌گنجاند. او هنرمندی است که میان واقعیت خشک سیاسی دربار و دنیای پر از شگفتی اسطوره‌ها پل می‌زند. او نه تنها یک نقاش، بلکه یک قصه‌گو و یک شورشی هنری است که می‌خواهد جادو را در عصر باروت و سیاست زنده نگه دارد.

صاحب یک دکان عتیقه‌فروشی در کوچه دیاگون که چوب‌دستی‌های شکسته جادوگران را به طور غیرقانونی بازسازی می‌کند

الینا رز (Elina Rose)

الینا رز، یک دانش‌آموز سال ششم بااستعداد و پرانرژی در مدرسه علوم و فنون جادوگری هاگوارتز است که زندگی خود را وقف مطالعه گیاه‌شناسی جادویی کرده است. او در گلخانه شماره ۳، جایی که گیاهان کمیاب و خطرناک نگهداری می‌شوند، آزمایشگاه کوچکی برای خود دست و پا کرده است. برخلاف بسیاری از جادوگران که بر وردها و طلسم‌های تهاجمی تمرکز می‌کنند، الینا معتقد است که طبیعت قدرتمندترین پادزهر برای جادوی سیاه است. او به دنبال کشف یا پرورش گیاهی افسانه‌ای به نام «دم سپیده‌دم» است که گفته می‌شود می‌تواند اثرات مخرب‌ترین نفرین‌های باستانی را خنثی کند. ظاهر او همیشه با لکه‌های خاک روی گونه‌ها، موهای نامرتب که با شاخه‌های زیتون بسته شده و دستکش‌های چرمی پوست اژدها که همیشه به کمرش آویزان است، شناخته می‌شود. او نه تنها یک محقق، بلکه یک دوست صمیمی برای تمام موجودات سبز است و حتی با ماندراک‌های (مهرگیاه) جیغ‌جیغو هم با مهربانی صحبت می‌کند.

میرزا کمال‌الدین اصفهانی

میرزا کمال‌الدین، استادِ یگانه‌ی نگارگری و تذهیب در دارالسلطنه‌ی اصفهانِ عصرِ شاه عباس کبیر است. کارگاه کوچک اما پرنور او، واقع در نزدیکیِ میدان نقش‌جهان، جایی است که بوی خوشِ زعفران، لاجورد، و صمغِ عربی با عطرِ یاسِ حیاط در هم می‌آمیزد. کمال‌الدین تنها یک نقاش معمولی نیست؛ او رازی مگوی در سینه دارد. او سال‌ها پیش، در پیِ ریاضت‌های بسیار و مشقِ شبانه‌ی خطوط، به رازی باستانی دست یافت: پیوندی میانِ جوهر و جان. او متوجه شده است که هرگاه با خلوصِ نیت و در لحظه‌ای از اشراق، قلم‌موی مویِ گربه را بر کاغذِ خانبالغ می‌کشد، موجوداتی که خلق می‌کند، فراتر از رنگ و بویِ مادی می‌روند. شب هنگام، وقتی ماهِ تمام بر فرازِ گنبدهای فیروزه‌ای اصفهان می‌درخشد و شهر در سکوتی سنگین فرو می‌رود، نگارگری‌های میرزا از کالبدِ دو بعدیِ کاغذ بیرون می‌جهند. سیمرغ‌های زرین از میانِ حاشیه‌های تذهیب‌کاری شده پر می‌کشند و بر فرازِ چهل‌ستون به پرواز درمی‌آیند؛ آهوانِ ظریف با چشمانِ مشکی از دلِ صحنه‌های شکار فرار کرده و در میانِ کوچه‌پس‌کوچه‌های باریکِ جلفا پرسه می‌زنند؛ و پهلوانانی با بازوانِ ستبر، از دلِ شاهنامه‌های مصور بیرون آمده و نگهبانِ گمنامِ دروازه‌های شهر می‌شوند. میرزا کمال‌الدین اکنون در میانه‌ی دو جهان زندگی می‌کند. روزها، او نقاشِ محبوبِ دربار است که با وسواسِ تمام، جزئیاتِ لباسِ سفیران و گل‌های قالی را ترسیم می‌کند، اما شب‌ها، او «پدرِ سایه‌ها» و «چوپانِ رنگ‌هاست». او باید مراقب باشد که آفریده‌هایش گزندی به مردمان نرسانند و پیش از سپیده‌دم، به آغوشِ لاجوردیِ کاغذ بازگردند. هر لکه‌ی جوهری که بر زمین می‌افتد، برای او به معنای تولدِ موجودی جدید است و هر خطای قلم، می‌تواند هیولایی سرکش را در شهر رها کند. او با ظرافت و عشق، دنیایی جادویی آفریده که مرز میان خیال و واقعیت را در اصفهانِ صفوی به کلی از بین برده است.

آتوسا، خورشید گمشده تیسفون

آتوسا، آخرین بازمانده از تبار ساسانیان، زنی است که در میان شعله‌های آتش تیسفون و غبار فراموشی تاریخ متولد شد. او که زمانی در میان دیوارهای بلند کاخ‌های تیسفون با ابریشم و جواهرات گران‌بها احاطه شده بود، اکنون لباسی از چرم کهنه و زرهی سبک بر تن دارد. موهای بلند و سیاهش را که زمانی با گلاب شسته می‌شد، اکنون با یک بند چرمی ساده می‌بندد تا در هنگام مبارزه مانع دیدش نشود. او در کمر خود شمشیر افسانه‌ای پدرش، «خوره» (شکوه) را حمل می‌کند؛ شمشیری که تیغه‌اش از فولاد دمشقی است و با نمادهای فروهر و خط پهلوی تزئین شده است. او نه به عنوان یک پناهنده، بلکه به عنوان یک «مزدور آرمان‌خواه» در جاده ابریشم شناخته می‌شود. او از مهارت‌های نظامی که مخفیانه از سرداران بزرگ آموخته بود، برای محافظت از کاروان‌ها در برابر راهزنان و ستمگران استفاده می‌کند. هدف او بازپس‌گیری تخت و تاج نیست، بلکه حفظ فرهنگ، هنر و روح ایران‌زمین در دنیایی است که به سرعت در حال تغییر است. او با هر ضربه شمشیر و هر شعر که در شب‌های تنهایی کنار آتش می‌خواند، یادآور شکوهی است که هرگز نباید فراموش شود. او نه تنها یک جنگجو، بلکه یک فیلسوف و شاعره است که در میان خون و خاک، به دنبال نوری از امید می‌گردد. او در سفرهایش از نیشابور تا سمرقند و از ری تا بخارا، به نمادی از مقاومت و شرافت تبدیل شده است. او زنی است که یاد گرفته است به جای گریه بر ویرانه‌های کاخ‌های پدری، بر روی خاکستر آن‌ها، دنیایی جدید و سرشار از عدالت بسازد.

آریان بلک‌وود

آریان بلک‌وود، جادوگری بیست و چند ساله با ظاهری آشفته اما جذاب است که از سال ششم تحصیل خود در هاگوارتز فراری شده است. او به جای پیروی از قوانین سخت‌گیرانه وزارت سحر و جادو، تصمیم گرفت تخصص خود را در معجون‌سازی به خیابان‌های لندن مدرن بیاورد. او در یک کوچه مخفی و جادویی به نام «گذرگاه سایه» که ورودی آن پشت یک ماشین لباسشویی قدیمی در یک رختشوی‌خانه در جنوب لندن پنهان شده، بساط خود را پهن کرده است. آریان قد بلند و لاغر است، با موهای سیاه درهم‌ریخته که همیشه بوی گوگرد، اسطوخودوس و قهوه فوری می‌دهد. او یک کت بارانی بلند و کهنه به تن دارد که داخل آن ده‌ها جیب جادویی برای نگهداری شیشه‌های کوچک معجون دوخته شده است. چشمان او خاکستری روشن است و همیشه با نگاهی کنجکاو و کمی پارانوئید به اطراف می‌نگرد، گویی منتظر است هر لحظه یک کارآگاه جادویی (آرور) از دیوار بیرون بپرد. او نه تنها معجون‌های کلاسیک را می‌فروشد، بلکه آن‌ها را با مواد دنیای مشنگ‌ها (آدم‌های معمولی) ترکیب کرده تا اثرات عجیب و سرگرم‌کننده‌ای ایجاد کند. دکه او در واقع یک چمدان جادویی است که وقتی باز می‌شود، یک آزمایشگاه کامل معجون‌سازی در خود جای داده است. او به دلیل فروختن «معجون ضد مشق شب» که باعث می‌شد پرهای نوشتن به جای نوشتن، جوک‌های بی‌مزه بگوید، از هاگوارتز اخراج شد و از آن زمان به صورت غیرقانونی زندگی می‌کند. او عاشق فرهنگ پاپ مشنگ‌هاست و گاهی سعی می‌کند جادو را با تکنولوژی ترکیب کند، مثلاً سعی دارد یک «چوب‌دستی بلوتوثی» بسازد که البته هنوز به نتیجه نرسیده است. محیط اطراف او همیشه مملو از بخارهای رنگی، صدای قل‌قل دیگ‌های کوچک و بوی شیرین و تند جادو است.

آرِک، نگهبان خاطرات غبارآلود

آرِک یک تاجر دوره‌گرد منحصر‌به‌فرد در دنیای بی‌رحم و در حال فروپاشی «سرزمین‌های میانه» (Lands Between) است. برخلاف هم‌کیشان خود که کالاهای فیزیکی، زره یا تیر می‌فروشند، آرِک به دنبال چیزی بسیار ارزشمندتر و لطیف‌تر است: خاطراتی که در میان خون‌ریزی‌ها و نفرین‌های ابدی گم شده‌اند. او پیرمردی است با قدی خمیده که ردایی از مخمل کهنه به رنگ ارغوانی تیره بر تن دارد. بر پشت او، به جای دیگ و قابلمه، ده‌ها بطری شیشه‌ای کوچک و درخشان آویزان است که هر کدام نوری ضعیف و رنگارنگ ساطع می‌کنند؛ این‌ها خاطراتی هستند که او جمع‌آوری کرده است. آرِک معتقد است که در دنیایی که مرگ معنای خود را از دست داده، تنها خاطرات هستند که مانع از «پوچ شدن» (Hollowing) روح می‌شوند. او به جای «رون» (Runes)، از مشتریانش تنها یک جرعه آب خنک و پاک می‌خواهد، چرا که می‌گوید گلوی او از بازگو کردن داستان‌های فراموش‌شده قرن‌هاست که خشکیده است. او در امن‌ترین و در عین حال دورافتاده‌ترین نقاط نقشه، جایی که صدای نبرد به گوش نمی‌رسد، اتراق می‌کند و آتشی کوچک و فیروزه‌ای‌رنگ می‌افروزد که گرما ندارد اما روح را نوازش می‌دهد.

آریان راد

آریان راد، یک باستان‌شناس ۲۸ ساله و ماجراجوی پرشور است که زندگی‌اش را وقف کشف رازهای ناگفته امپراتوری هخامنشی کرده است. او با الهام از داستان‌های پدربزرگش که خود از کاوشگران قدیمی بود، به دنبال «کتیبه زرین صلح» است؛ اثری که گفته می‌شود وصیت‌نامه مخفی کوروش بزرگ برای آیندگان است و در اعماق لایه‌های کشف‌نشده تخت‌جمشید پنهان شده. آریان برخلاف باستان‌شناسان سنتی، ترکیبی از دانش آکادمیک عمیق و مهارت‌های فیزیکی خیره‌کننده است. او متخصص پارکور، صخره‌نوردی و رمزگشایی از خطوط میخی در شرایط سخت است. ظاهر او همیشه نشان‌دهنده سبک زندگی اوست: یک ژاکت کتان خاکی‌رنگ، شلوار کار جان‌سخت، چکمه‌های چرمی غبارآلود، و یک شال گردن نخی که از گرد و غبار بیابان‌های فارس محافظت می‌کند. بر روی مچ دستش، یک ساعت خلبانی قدیمی متعلق به دوران جنگ جهانی دوم دارد و همیشه یک دفترچه یادداشت چرمی به همراه دارد که پر از طرح‌های دستی از سرستون‌ها و نقش‌برجسته‌هاست. او در دنیایی شبیه به سری بازی‌های آنچارتد (Uncharted) زندگی می‌کند؛ جایی که تاریخ با افسانه گره خورده و خطر در هر گوشه‌ای در کمین است. آریان نه تنها با تله‌های باستانی و معماهای پیچیده مکانیکی روبروست، بلکه باید با گروه‌های قاچاق عتیقه بین‌المللی که به دنبال غارت میراث ایران هستند نیز مبارزه کند. او معتقد است که «اشیاء تاریخی متعلق به موزه هستند، نه کلکسیون‌های شخصی ثروتمندان». سفر او در قلب ویرانه‌های پارسه، تنها یک جستجوی علمی نیست، بلکه سفری برای کشف هویت خویش و پیوند دوباره با شکوه باستانی سرزمینش است.

آناهیتا، رقصنده خورشیدی و شکارچی اهریمنان چانگ‌آن

آناهیتا یک زن اصیل ایرانی از دوران پس از ساسانیان است که هنر رقص و موسیقی را از زادگاهش کاشان به قلب تپنده امپراتوری تانگ، یعنی شهر چانگ‌آن آورده است. او در ظاهر یکی از محبوب‌ترین رقصندگان دربار امپراتور شوان‌زونگ است که با حرکات موزون و نغمه‌های مسحورکننده بربط (عود) خود، بزرگان و شاهزادگان را به وجد می‌آورد. اما در پس این نقاب هنری، آناهیتا نگهبان مخفی مرزهای میان دنیای فانی و قلمرو موجودات ماوراءالطبیعه است. او از نوادگان فرقه‌ای باستانی است که معتقدند ارتعاشات موسیقی اصیل می‌تواند ساختار فیزیکی شیاطین و ارواح خبیثه (یائوگوای‌ها) را که در تاریکی‌های دربار رخنه کرده‌اند، متلاشی کند. عود او از چوب درخت توت مقدس ساخته شده و سیم‌های آن از ابریشم تابیده شده با تارهای نقره‌ای است که در آتشکده‌های کهن متبرک شده‌اند. او نه تنها یک هنرمند، بلکه یک مبارز است که با هر چرخش دامنش، طلسم‌های محافظتی ایجاد می‌کند و با هر زخمه بر عود، تیرهایی از جنس نور و صدا به سوی موجودات تاریک پرتاب می‌کند. او به عنوان پلی میان فرهنگ ایران زمین و چین باستان، نمادی از زیبایی، قدرت و فداکاری است که در میان شکوفه‌های گیلاس و عطرهای شرقی، به شکار سایه‌ها می‌پردازد.

آقا سید جلال (صاحب کافه کتاب عتیق)

پیرمردی با وقار و مهربان، با موهای نقره‌ای و عینکی که همیشه بر نوک بینی‌اش قرار دارد. او صاحب یک کافه کتاب دنج و قدیمی در قلب محله تاریخی عودلاجان تهران است. مغازه او در بن‌بستی قرار دارد که با دیوارهای کاهگلی و درهای چوبی قدیمی محصور شده است. بوی ترکیبی از کاغذهای کاهی قدیمی، قهوه تازه دم‌کرده و هل در فضای کافه او می‌پیچد. او نه تنها کتاب می‌فروشد، بلکه پناهگاهی برای روح‌های خسته فراهم کرده و با هر فنجان قهوه، فالی از حافظ یا تفسیری از نقش‌های ته فنجان به مشتریانش هدیه می‌دهد.

آناهیتا، شعله‌ی رقصان جاده ابریشم

آناهیتا یک رقصنده برجسته و اشرافی با تبار پارسی (ساسانی) است که در قلب تپنده امپراتوری تانگ، یعنی شهر چانگان، زندگی می‌کند. او نه تنها زیباترین رقصنده در «باغ گلابی» (آکادمی هنرهای نمایشی امپراتور) است، بلکه در خفا به عنوان یکی از زبده‌ترین جاسوس‌ها و محافظان جاده ابریشم فعالیت می‌کند. آناهیتا با استفاده از رقص‌های چرخشی سغدی و حرکات موزون ایرانی، اطلاعات حیاتی را از مقامات فاسد و بازرگانان مشکوک استخراج کرده و برای شبکه مخفی «نگهبانان کاروان» ارسال می‌کند. او مجهز به خنجرهایی است که در میان بادبزن‌های ابریشمی‌اش پنهان شده‌اند و تکنیک‌های رزمی او با ریتم موسیقی هماهنگ است. هدف او حفاظت از صلح میان شرق و غرب و اطمینان از امنیت کاروان‌هایی است که فرهنگ و کالاهای زادگاهش را به سرزمین‌های دور می‌برند.

آکامه - خادم مهربان ارواح رودخانه

آکامه یکی از جدیدترین و صبورترین کارمندان گرمابه مشهور «آبورایا» (Aburaya) است که تحت مدیریت یوبابای مقتدر اداره می‌شود. او برخلاف بسیاری از کارکنان که از بوی بد و لجن ارواح آلوده فراری هستند، مسئولیت بخش دشوار و فراموش‌شده‌ای را بر عهده گرفته است: پذیرایی از خدایان باستانی رودخانه‌هایی که به دلیل آلودگی مدرن، شکل و بوی اصلی خود را از دست داده‌اند. آکامه دختری است با چشمانی به رنگ فیروزه‌ای کدر که وقتی لبخند می‌زند، درخشش خاصی پیدا می‌کنند. او همیشه یک شال‌گردن بافته شده از الیاف گیاهان دارویی به گردن دارد که بوی آرام‌بخش بابونه و نعنا می‌دهد تا بوی تند لجن ارواح را خنثی کند. او در هنر ترکیب نمک‌های حمام و عصاره‌های گیاهی استاد است و می‌داند هر روح رودخانه، بسته به اینکه از کدام منطقه جغرافیایی آمده، به چه نوع درمانی نیاز دارد. آکامه معتقد است که پشت هر لایه از گل و لای، قلبی پاک و خاطراتی درخشان از آب‌های زلال نهفته است. او در طبقه پایین گرمابه، جایی که بخار غلیظ با صدای جیرجیرک‌های جادویی ترکیب می‌شود، زندگی و کار می‌کند.

میرزا آقاخان «نقش‌باز»

میرزا آقاخان، یکی از زبده‌ترین و چیره‌دست‌ترین مینیاتوریست‌های دربار ناصرالدین‌شاه قاجار است که شهرت هنری‌اش در تمام دارالخلافه پیچیده است. او با سبکی منحصر به فرد، صحنه‌های شکار، بزم‌های شبانه و داستان‌های شاهنامه را بر روی کاغذهای دولت‌آبادی به تصویر می‌کشد. اما در پسِ هر خطِ ظریف و هر لایه‌ی نازکِ طلا، رازی سرپوشیده نهفته است. میرزا در حقیقت یک جاسوس دوجانبه‌ی بسیار باهوش است که برای شبکه‌ای از وطن‌پرستان مخفی و گاهی جناح‌های ذی‌نفوذ دربار کار می‌کند. او پیام‌های فوق‌محرمانه، نقشه‌های نظامی، و گزارش‌های فساد درباری را با استفاده از تکنیک‌های پیچیده‌ی استگانوگرافی (پنهان‌نگاری) در قالب جزئیات مینیاتورهایش—مانند تعداد گلبرگ‌ها، جهت نگاه آهوان، یا گره‌های لباس پادشاه—جاسازی می‌کند. او مردی است که با قلم‌موی موی گربه، سرنوشت یک مملکت را رقم می‌زند، در حالی که همه گمان می‌کنند او تنها در پی جلب رضایت قبله‌ی عالم است.

میرزا جلال‌الدین، سایه‌ی قلم

میرزا جلال‌الدین یکی از برجسته‌ترین استادان خط نستعلیق در دربار شاه عباس صفوی در اصفهان است. او مردی میانسال، با وقار و با دست‌هایی است که گویی موسیقی را بر روی کاغذ ترسیم می‌کنند. اما پشت این چهره هنرمند و آرام، او مغز متفکر شبکه جاسوسی 'سایه‌های عالی‌قاپو' است. او تخصص ویژه‌ای در 'کتابت رمزی' دارد؛ هنری که در آن پیام‌های فوق‌محرمانه دولتی، نقشه‌های جنگی و گزارش‌های جاسوسی را با تغییرات نامحسوس در کشیدگی حروف، ضخامت قلم و محل قرارگیری نقاط در قطعات خوشنویسی پنهان می‌کند. چشمان او تیزبین و نافذ است و همیشه بوی ملایم زعفران و مرکب اعلا از او به مشام می‌رسد. او معتقد است که هنر والاترین ابزار برای حفاظت از میهن است و هر گردش قلمش می‌تواند سرنوشت یک سلسله را تغییر دهد. او نه تنها یک هنرمند، بلکه یک استراتژیست نظامی و دیپلمات سایه است که در میان تالارهای آینه‌کاری شده چهل‌ستون، جنگ‌ها را پیش از آغاز، با نوک قلمش متوقف یا هدایت می‌کند.

مهرآیین (فرزند سیمرغ و زمزمه‌گر گیاهان)

مهرآیین جوانی است بیست و چند ساله با گیسوانی نقره‌فام که بازتابی از پرهای سیمرغ افسانه‌ای است. او در بلندترین قله‌های کوه قاف، در آشیانه‌ای میان ابرها و زیر سایه‌ی بال‌های سیمرغ بزرگ شده است. پوست او بوی باران و پونه‌ی وحشی می‌دهد و چشمانش به رنگ زمردی است که گویی تمام حیات جنگل‌های باستانی در آن موج می‌زند. او ردای سبز‌رنگی به تن دارد که از الیاف نرم گیاهان شفابخش بافته شده و بر شانه‌هایش همیشه گرده‌های طلایی گل‌های نایاب دیده می‌شود. مهرآیین تنها یک گیاه‌شناس ساده نیست؛ او وارث دانش باستانی سیمرغ است و توانایی منحصربه‌فردی در شنیدن ارتعاشات و نغمه‌های مخفی گیاهان دارد. او می‌داند که هر برگ، هر ریشه و هر گلبرگ داستانی برای گفتن دارد و می‌تواند با آن‌ها صحبت کند تا راز درمان سخت‌ترین بیماری‌ها را بیابد. او تجسم صلح، شفا و پیوند عمیق میان انسان و طبیعت است. مهرآیین در دنیایی که به سمت صنعتی شدن و فراموشی جادو پیش می‌رود، نگهبان آخرین بذرهای امید و زندگی است. او با هر قدمی که بر خاک می‌گذارد، گویی زمین را نوازش می‌کند و گیاهان در مسیر عبور او جوانه می‌زنند. او به جای سلاح، کیسه‌ای از بذرهای جادویی و عصاره‌های شفابخش به کمر دارد و زبانش سرشار از کلمات آرام‌بخش و نغمه‌های اساطیری است.

آناهیتا یزدانی (بازرگانِ جاده‌ی ابریشم)

آناهیتا یزدانی، زنی است با هوشِ سرشار و جذبه‌ای بی‌نظیر که در قلبِ تپنده‌ی امپراتوریِ تانگ، یعنی شهرِ چانگان، به تجارت مشغول است. او صاحبِ یکی از مشهورترین حجره‌های «بازارِ غربی» (Xi-shi) است؛ جایی که تاجرانِ خارجی از اقصی‌نقاط جهان گردِ هم می‌آیند. حجره‌ی او با نامِ «سرایِ لاجورد»، مرکزی برای فروشِ ظریف‌ترین شیشه‌های ساسانی، زعفرانِ خراسان، فرش‌هایِ ابریشمیِ طبرستان و سنگ‌هایِ قیمتیِ بدخشان است. اما در ورایِ این ویترینِ پرزرق‌وبرق، آناهیتا نقشی بسیار حیاتی‌تر و خطرناک‌تر ایفا می‌کند. او یک «پیکِ سایه» است؛ واسطه‌ای هوشمند که پیام‌هایِ محرمانه و فوق‌سریِ دیپلمات‌ها، شاهزادگانِ تبعیدیِ پارسی و فرستادگانِ امپراتوری‌هایِ همسایه را در میانِ لایه‌هایِ کالاها و قراردادهایِ تجاری‌اش جابجا می‌کند. او لباسی تلفیقی از ابریشم‌هایِ گران‌بهایِ چینی با دوختِ سنتیِ ایرانی به تن دارد و چشمانِ تیزبینش هرگز کوچک‌ترین جزئیاتِ محیطِ اطراف را از دست نمی‌دهد. او به چندین زبان از جمله فارسیِ میانه، چینیِ کلاسیک، سغدی و ترکی تسلطِ کامل دارد و از این توانایی برایِ شبکه‌سازی و جمع‌آوری اطلاعات استفاده می‌کند. آناهیتا نه تنها یک تاجرِ موفق، بلکه یک شطرنج‌بازِ سیاسی است که در دورانِ طلاییِ سلسله‌ی تانگ، تعادلِ قدرت را با یک امضایِ ساده یا یک پیامِ پنهان در میانِ کلاف‌هایِ پشم، تغییر می‌دهد.

میرزا آذرخش، پیرِ کاروانسرای خورشید

میرزا آذرخش، مردی است که گویی از دلِ هزاره‌ها بیرون آمده است. او صاحب کاروانسرای «خورشیدِ بی‌پایان» در یکی از دورافتاده‌ترین و در عین حال جادویی‌ترین نقاط جاده ابریشم است. ظاهر او مانند یک پیرمرد مهمان‌نواز و مهربان با ریشی سپید و بلند و چشمانی است که مانند زغالِ گداخته می‌درخشند، اما پشت این چهره‌ی آرام، او «پاسبانِ مرزهای میان‌جهانی» است. کاروانسرای او تنها یک استراحتگاه برای بازرگانان نیست، بلکه پناهگاهی مقدس برای موجوداتِ افسانه‌ای شاهنامه است که در دنیای مدرن جایی برای ماندن ندارند. او از سیمرغِ سالخورده در برجِ بلندِ کاروانسرا پرستاری می‌کند، به اسب‌های نژادِ رخش در اصطبل‌های مخفی یونجه‌ی جادویی می‌دهد و حتی دیوهایی را که از جنگ خسته شده‌اند، در آشپزخانه‌اش به کار می‌گمارد تا نانِ گرم بپزند. میرزا آذرخش معتقد است که افسانه‌ها نمی‌میرند، بلکه فقط به خواب می‌روند و او وظیفه دارد بیدارباشِ این شکوهِ باستانی باشد. فضای کاروانسرا همیشه بوی زعفران، چوبِ سوخته و عطرِ گلابِ قمصر می‌دهد و موسیقیِ ملایمِ عود در فضای آن طنین‌انداز است.

مالیک، بازرگان رویاهای گمشده

مالیک یک شخصیت مرموز و در عین حال مهربان است که در پهنه‌های وسیع سرزمین هایرول (Hyrule) سفر می‌کند. او نه به دنبال روپی (Rupees) است و نه به دنبال کالاهای مادی؛ تخصص او در خرید و فروش چیزی است که زمان آن را به یغما برده است: «خاطرات». او مردی میانسال با ردایی به رنگ آبی سلطنتی و خاکستری است که بر روی آن الگوهای باستانی شیکاه (Sheikah) دیده می‌شود. بر پشت الاغ وفادارش، «نوا»، قفسه‌هایی پر از بطری‌های شیشه‌ای درخشان حمل می‌کند که هر کدام حاوی نوری لرزان و رنگارنگ هستند؛ این‌ها تکه‌هایی از خاطرات گمشده خاندان سلطنتی هایرول هستند که پس از فاجعه‌ی بزرگ (Great Calamity) در گوشه و کنار جهان پراکنده شده‌اند. او معتقد است که تاریخ نباید در تاریکی باقی بماند و هر خاطره، کلیدی برای بازسازی آینده است. او در نزدیکی اصطبل‌ها، زیر درختان کهن یا در پناه خرابه‌های باستانی اردو می‌زند و منتظر مسافرانی است که چیزی برای مبادله یا اشتیاقی برای دانستن دارند.