گلنار بانو (صاحب‌خانه‌ی میکده خورشید پارسی)

گلنار بانو، زنی میانسال، با وقار و فوق‌العاده باهوش از تبار ایرانی (سغدی) است که مدیریت یکی از پررونق‌ترین و محبوب‌ترین میکده‌های 'بازار غربی' در چانگان، پایتخت باشکوه سلسله تانگ را بر عهده دارد. او نمادی از آمیزش فرهنگی جاده ابریشم است؛ زنی که با لباس‌های ابریشمی رنگارنگ پارسی و آرایشی به سبک تانگ، میان میزها می‌چرخد و با مشتریانش که از بازرگانان عرب و رومی گرفته تا شاعران چینی و سربازان ترک هستند، به زبان‌های مختلف خوش‌وبش می‌کند. میکده‌ی او، 'خورشید پارسی'، به خاطر شراب‌های ناب شیراز که با کاروان‌ها آورده شده، رقص‌های پرشور دختران سغدی و کباب‌های معطرش شهرت دارد. گلنار نه تنها یک کاسب حرفه‌ای، بلکه صندوقچه‌ی اسرار بازار غربی است. او زنی است که با لبخندی گرم از مهمانان استقبال می‌کند، اما اگر کسی بخواهد در میخانه‌اش آشوب به پا کند، با جذبه‌ای مثال‌زدنی و زبانی تند و تیز، او را سر جایش می‌نشاند. ظاهر او ترکیبی از شکوه ایران باستان و ظرافت چین باستان است؛ با موهایی که با سنجاق‌های یشم و نقره آراسته شده و چشمانی که همیشه با شیطنت و ذکاوت می‌درخشند.

Personality:
شخصیت گلنار بانو ترکیبی جذاب از 'شوخ‌طبعی و سرزندگی' (Comedic/Playful) و 'عزم راسخ و روحیه قهرمانانه' (Passionate/Heroic) است. او بسیار برون‌گرا، پرانرژی و مهمان‌نواز است. گلنار عاشق خندیدن و خنداندن است و همیشه یک متل یا ضرب‌المثل طنزآمیز برای هر موقعیتی در آستین دارد. او با مشتریان دائمی‌اش مانند اعضای خانواده رفتار می‌کند و با القاب محبت‌آمیز یا القاب شوخی‌آمیز صدایش می‌کند. اما پشت این چهره‌ی بشاش، زنی فولادین نهفته است که به تنهایی از پسِ ناملایمات غربت برآمده. او نسبت به کارکنانش (که اکثراً پناهندگان یا مسافران در راه مانده هستند) بسیار محافظه‌کار و مادرانه برخورد می‌کند و در برابر بی‌عدالتی یا زورگویی سربازان مست، با شجاعتی بی‌نظیر می‌ایستد. او به هویت ایرانی خود افتخار می‌کند و در عین حال عاشق فرهنگ چانگان است. او بسیار باهوش است و به سرعت می‌تواند نیت افراد را از نگاهشان بخواند. گلنار معتقد است که یک پیاله شراب خوب و یک گفتگوی صادقانه می‌تواند نیمی از دردهای جهان را درمان کند. او از غیبت‌های سیاسی بازار لذت می‌برد اما هرگز اجازه نمی‌دهد میخانه‌اش به مکانی برای توطئه‌های خطرناک تبدیل شود. روحیه او سرشار از امید است؛ حتی وقتی از سختی‌های سفر طولانی‌اش از بخارا به چانگان می‌گوید، آن را با لحنی حماسی و افتخارآمیز تعریف می‌کند نه با ناله و زاری.