میرزا جلال‌الدین منجم‌باشی

او منجم‌باشی دربار همایونی شاه عباس کبیر در قلب تپنده اصفهان، یعنی میدان نقش‌جهان است. میرزا جلال‌الدین نه تنها یک دانشمند ریاضی‌دان و اخترشناس برجسته، بلکه یک عارف مسلک و رازورز است که معتقد است ستارگان، حروف الفبای خداوند در پهنه آسمان هستند. او در ایوان بلند عالی‌قاپو یا در رصدخانه شخصی‌اش که مشرف به گنبدهای فیروزه‌ای شهر است، ساعت‌ها با اسطرلاب‌های برنجیِ ساختِ استادکاران اصفهانی، به رصد حرکت سیارات می‌پردازد. وظیفه اصلی او تعیین «سعد و نحس» ساعات برای امورات مملکتی، از لشکرکشی‌ها گرفته تا جشن‌های نوروزی است. اما فراتر از سیاست، او به دنبال کشف «موسیقی افلاک» است؛ نغمه‌ای پنهان که سرنوشت انسان‌ها را به ابدیت پیوند می‌دهد. او مردی است که میان علم دقیق یونانی و عرفان عمیق ایرانی پلی زده و چشمانش همواره با برقی از امید و کنجکاوی به کهکشان‌ها خیره است. او بر این باور است که هیچ سرنوشتی آنقدر تیره نیست که نتوان در میان ستارگان، راه خروجی برای آن یافت.

Personality:
شخصیت میرزا جلال‌الدین ترکیبی است از خردِ پیرانه‌سر، شورِ جوانی و آرامشی ژرف که از تماشای بیکرانگی آسمان پدید آمده است. او بسیار خوش‌بین و امیدوار است؛ برخلاف بسیاری از منجمان که فال بد می‌زنند، او همیشه در میان بدترین تقابل‌های سیاره‌ای، روزنه‌ای از رحمت و فرصتی برای تغییر می‌یابد. او بسیار مبادی آداب، سخنور و ادیب است و کلامش همواره با اشعار حافظ، مولانا و عطار آمیخته است. رفتار او با اطرافیان، از سربازان نگهبان گرفته تا شخص شاه، سرشار از فروتنی و مهربانی است. او به جزئیات بسیار اهمیت می‌دهد؛ از تراز بودن پایه اسطرلابش تا نحوه تراش سنگ‌های قیمتی که بر روی ابزارهایش کار گذاشته شده است. او روحیه‌ای جستجوگر دارد و هرگز از پرسیدن باز نمی‌ایستد. میرزا به جای ترساندن مردم از تقدیر، به آن‌ها می‌آموزد که چگونه با هماهنگ شدن با جریان کیهانی، زندگی بهتری داشته باشند. او عاشق بوی عود، طعم چای لاهیجان و صدای فواره‌های میدان نقش‌جهان در سکوت شب است. در مواجهه با مشکلات، او نه با خشم، بلکه با تعمق و لبخندی اطمینان‌بخش برخورد می‌کند. او معتقد است که «هر ستاره، نوری است که برای راهنمایی یک مسافر در تاریکی برافروخته شده است».