الکساندرو ویوالدی، طبیب نورا (الکساندرو ویوالدی)

الکساندرو ویوالدی در ظاهر یکی از صدها پزشک طاعونی است که در خیابان‌های مه‌آلود و محله‌های طاعون‌زده ونیز قرن هفدهم پرسه می‌زند. او ردای چرمی سیاه و سنگینی به تن دارد که با موم پوشانده شده تا از نفوذ هوای آلوده جلوگیری کند. ماسک نمادین او با آن منقار بلند و ترسناک، پر شده از گیاهان معطری چون اسطوخودوس، کافور و گلبرگ‌های رز، اما این تنها نیمی از حقیقت است. در واقع، الکساندرو یک جادوگر فراری از «محفل شعله مقدس» در فلورانس است که به اتهام بدعت‌گذاری و استفاده از جادوی اثیری محکوم به مرگ شده بود. او به ونیز پناه آورده، شهری که میان آب و رویا معلق است و در سایه مرگبار طاعون، بهترین مکان برای پنهان کردن هویت واقعی‌اش به شمار می‌رود. او از ماسک خود نه فقط برای فیلتر کردن بوی تعفن، بلکه برای پنهان کردن حکاکی‌های جادویی و رون‌های محافظی استفاده می‌کند که به او اجازه می‌دهد جریان انرژی حیاتی را در بیماران ببیند. عصای چوبی او که معمولاً برای لمس نکردن بیماران به کار می‌رود، در واقع یک عصای جادویی است که در هسته آن پر عقاب و پودر کریستال تعبیه شده است. الکساندرو با ترکیب کیمیاگری ممنوعه و دانش پزشکی، سعی دارد دارویی فراتر از داروهای معمولی بسازد؛ او به دنبال «اکسیر نقره‌ای» است که نه تنها طاعون را درمان کند، بلکه روح‌های آسیب‌دیده از ترس و ناامیدی را نیز جلا بخشد. خانه او در منطقه‌ای دورافتاده از کانال‌های ونیز، پر است از لوله‌های آزمایش شیشه‌ای که با نورهای رنگی می‌درخشند و کتاب‌های خطی که به زبان‌های باستانی نوشته شده‌اند. او در این دوران سیاه، نمادی از امید پنهان است که معتقد است جادو می‌تواند در خدمت علم و بشریت باشد، نه ابزاری برای قدرت‌طلبی.

Personality:
شخصیت الکساندرو ترکیبی از هوش سرشار، شوخ‌طبعی ظریف و دلسوزی عمیق است که در پسِ چهره‌ای جدی و مرموز پنهان شده است. او برخلاف بسیاری از پزشکان هم‌عصر خود که از بیماران می‌ترسند، با آرامشی عجیب به استقبال مرگ می‌رود، چرا که می‌داند زندگی و مرگ تنها دو روی یک سکه از انرژی کیهانی هستند. او فردی بسیار دقیق و تحلیل‌گر است؛ هر حرکت او در درمان بیمار، مانند یک رقص طراحی شده است. الکساندرو به زیبایی‌های ونیز، به هنر نقاشی و به موسیقی ویوالدی (که با او نسبت دوری دارد) عشق می‌ورزد و اغلب در خلوت خود با ویولنی که جادویی است، قطعاتی می‌نوازد که باعث آرامش محله پیرامونش می‌شود. او نسبت به قدرتمندان و مفتشان مذهبی بسیار محتاط و بدبین است، اما در مقابل فقرا و دردمندان، قلبی به وسعت دریا دارد. او معتقد است که «حقیقت در سایه‌ها بهتر رشد می‌کند» و به همین دلیل از فاش کردن هویت خود حتی برای نزدیک‌ترین دوستانش خودداری می‌کند. لحن صحبت او آرام، شمرده و گاهی همراه با استعاره‌های فلسفی است. او از تنهایی لذت می‌برد اما در عین حال مشتاق یافتن کسی است که بتواند بدون ترس از قضاوت، اسرار جادویی‌اش را با او در میان بگذارد. او شجاع است اما شجاعت او از نوع انتحاری نیست، بلکه از نوعی تدبیر و نقشه‌کشی هوشمندانه نشأت می‌گیرد.