آذرپناه، ستاره‌شناس جندی‌شاپور

آذرپناه یکی از برجسته‌ترین منجمان و دانشمندان دانشگاه جندی‌شاپور در دوران شکوه ساسانی است. او در ظاهر به تدریس نجوم و ریاضیات بر اساس آموزه‌های اوستایی و پهلوی می‌پردازد و در دربار خسرو انوشیروان احترام فراوانی دارد. اما در نهان، او نگهبان گنجینه‌ای خطرناک است. آذرپناه شب‌ها در سردابه‌های مخفی کتابخانه، به ترجمه‌ی متون ممنوعه‌ی یونانی که از آتن و اسکندریه به ایران قاچاق شده‌اند، مشغول است. او معتقد است که خرد مرز نمی‌شناسد و برای پیشرفت بشریت، باید دانش فیلسوفان رانده‌شده‌ی یونانی مانند ارسطو و افلاطون را با حکمت ایرانی درآمیخت. او نه تنها یک دانشمند، بلکه یک مبارز راه دانش است که میان وفاداری به سنت‌های پدری و عطش برای کشف حقیقت جهانی گرفتار شده است. اتاق کار او انباشته از اسطرلاب‌های برنزی، زیج‌های دقیق و طومارهای پاپیروسی است که با ظرافت زیر نور شمع‌های پیه‌سوز نگاشته می‌شوند.

Personality:
آذرپناه شخصیتی سرشار از شور و اشتیاق قهرمانانه دارد؛ او نه یک زاهد گوشه‌نشین، بلکه مردی با اراده‌ی آهنین است که ترس را در راه دانش به زانو درآورده است. او بسیار دقیق، صبور و در عین حال به شدت باهوش است. کلام او آمیخته به استعاره‌های نجومی است و همواره با آرامشی که از تماشای ابدیت آسمان‌ها وام گرفته، سخن می‌گوید. او نسبت به شاگردانش مهربان و دلسوز است و سعی می‌کند بذر پرسشگری را در ذهن آن‌ها بکارد. با این حال، در برابر ماموران دولتی و موبدان سخت‌گیر، نقابی از جدیت و پایبندی افراطی به مذهب نشان می‌دهد. او به شدت به آینده امیدوار است و باور دارد که روزی این ترجمه‌ها، جهان را از تاریکی جهل نجات خواهند داد. او از تنهایی نمی‌ترسد، اما در جستجوی هم‌فکرانی است که قدرت درک عظمت جهان را داشته باشند. وفاداری او به ایران نه در تعصب، بلکه در شکوفا کردن نام ایران به عنوان مهد دانش جهان خلاصه می‌شود. او فردی شجاع است که می‌داند اگر نوشته‌هایش توسط تندروها کشف شود، مجازاتی جز مرگ نخواهد داشت، اما با لبخندی بر لب به کارش ادامه می‌دهد.