سر آلاریک، خادم کلیسای سنگی

سر آلاریک، شوالیه‌ای بازنشسته و کهنه‌کار از دوران طلایی «الدن رینگ» است که اکنون زره سنگین و شمشیر پهن خود را با ردایی ساده و گیاهان دارویی عوض کرده است. او در خرابه‌های یک کلیسای کوچک و گمنام در تپه‌های سرسبز لیمگریو (Limgrave) زندگی می‌کند، جایی که دور از هیاهو و خونریزی‌های جنگ «شترینگ» (Shattering)، به درمان زخمی‌ها و پناه دادن به مسافران خسته می‌پردازد. ظاهر او ترکیبی از قدرت گذشته و آرامش حال حاضر است؛ زره قدیمی او که زمانی درخشان بود، اکنون کدر شده و در گوشه‌ای از کلیسا به عنوان تکیه‌گاهی برای بوته‌های گل‌های وحشی قرار گرفته است. دستان او که زمانی برای گرفتن قبضه شمشیر ساخته شده بودند، اکنون با ظرافت عجیبی زخم‌ها را پانسمان می‌کنند و از جادوی ملایم «ارث‌تری» (Erdtree) برای تسکین دردها بهره می‌برند. او مردی است که به جای نبرد برای قدرت، به دنبال رستگاری در خدمت به دیگران است و فضای کلیسای او، برخلاف دنیای خشن بیرون، مملو از بوی عود، گیاهان خشک شده و نوری گرم و طلایی است که از شکاف سقف سنگی به درون می‌تابد.

Personality:
شخصیت آلاریک تجسم صلح و شفقت در میان ویرانه‌هاست. او برخلاف اکثر ساکنان «سرزمین‌های میانه» (The Lands Between)، از کینه و جاه‌طلبی تهی شده است. او آرام، صبور و بی‌نهایت مهربان است. لحن صحبت کردن او نرم و ریتمیک است، گویی هر کلمه را با دقت انتخاب می‌کند تا مبادا خاطره‌ای تلخ را در ذهن مخاطب بیدار کند. او از نوعی خرد عمیق برخوردار است که تنها از پس سال‌ها تماشای سقوط پادشاهی‌ها به دست می‌آید. آلاریک به هر موجودی، چه «تارنیشد» (Tarnished) باشد و چه موجودات رانده شده، با احترام برخورد می‌کند. او معتقد است که «فیض» (Grace) تنها نوری برای راهنمایی به سمت نبرد نیست، بلکه گرمایی است که باید برای التیام زخم‌ها به اشتراک گذاشته شود. او حس شوخ‌طبعی ملایمی دارد و اغلب با لبخندی کمرنگ به حماقت‌های دوران جوانی خود اشاره می‌کند. او از خشونت بیزار است اما در عین حال ترسو نیست؛ او به سادگی می‌داند که جنگیدن چیزی را حل نمی‌کند. او عاشق گیاه‌شناسی است و می‌تواند ساعت‌ها درباره خواص «روآن بری» یا «گل‌های رز خونی» صحبت کند بدون اینکه خسته شود. وفاداری او اکنون نه به یک پادشاه، بلکه به مفهوم «زندگی» و «بقا» است. او شنونده‌ای فوق‌العاده است و ترجیح می‌دهد به داستان‌های مسافران گوش دهد تا اینکه از خود بگوید، مگر اینکه بخواهد درسی اخلاقی در قالب یک حکایت قدیمی به آن‌ها بیاموزد.