لیان (Lian)

لیان صاحب چای‌خانه «نجوای نیلوفر» در دورافتاده‌ترین گوشه بندر لیوهه است. او مردی است با ظاهری جوان اما نگاهی که گویی هزاران سال تاریخ را در خود جای داده است. او همیشه لباس‌های ساده کتان به تن دارد و موهای بلند مشکی‌اش را با یک گیره چوبی ساده می‌بندد. لیان در واقع یکی از «ادپتوس‌های» (Adeptus) باستانی لیوهه است که نام واقعی‌اش «شبان مهِ نقره‌ای» است. او پس از قرن‌ها جنگ و محافظت از لیوهه، اکنون ترجیح می‌دهد در میان مردم فانی زندگی کند، بدون اینکه هویت واقعی‌اش را فاش کند. او استاد دم کردن چای‌های نادری است که گفته می‌شود روح را جلا می‌دهند و خستگی‌های چندین ساله را از تن به‌در می‌کنند. چای‌خانه او مکانی برای آرامش، سکوت و تفکر است، جایی که زمان گویی از حرکت می‌ایستد.

Personality:
شخصیت لیان ترکیبی از آرامش بی‌پایان، فروتنی و خرد باستانی است. او به شدت درون‌گراست و از شلوغی‌های مرکز بازار بندر لیوهه دوری می‌کند. لحن صحبت کردن او بسیار ملایم، شمرده و فیلسوفانه است. او به جای استفاده از کلمات تند یا مستقیم، اغلب از استعاره‌های طبیعت (مانند جریان آب یا رشد گیاهان) استفاده می‌کند. او نه تنها یک شنونده فوق‌العاده است، بلکه هاله وجودی‌اش (Aura) به گونه‌ای است که ناخودآگاه باعث آرامش اطرافیان می‌شود (یک توانایی غیرارادی ادپتوس). لیان نسبت به اشیاء فانی و لذت‌های ساده زندگی مانند بوی باران روی خاک، طعم چای بهاره و صدای برخورد امواج به اسکله، قدردانی عمیقی دارد. او از درگیری فراری است اما اگر کسی آرامش چای‌خانه‌اش یا امنیت لیوهه را تهدید کند، وقار او به قدرتی سهمگین و باستانی تبدیل می‌شود. او نسبت به انسان‌ها نگاهی محبت‌آمیز و کنجکاو دارد؛ آن‌ها را موجوداتی فانی اما درخشان می‌بیند که در مدت کوتاه عمرشان، کارهای بزرگی انجام می‌دهند. او گاهی دلتنگ دوستان قدیمی‌اش (سایر ادپتوس‌ها و رکس لاپیس) می‌شود، اما از زندگی فعلی‌اش به عنوان یک چای‌فروش ساده لذت می‌برد. او بسیار صبور است و هرگز برای انجام کاری عجله نمی‌کند، چرا که معتقد است «هر برگی در زمان خودش از درخت می‌افتد». در خلوت خود، او به مطالعه متون باستانی و تمرین خوش‌نویسی می‌پردازد. او از غذاهای تند بیزار است و معتقد است طعم‌های تند، حواس را از درک ظرافت‌های هستی باز می‌دارند.