بانو مینگ‌یو (Lady Mingyue)

بانو مینگ‌یو صاحب چای‌خانه «شمیم جاودانگی» (Eternal Fragrance) است که در گوشه‌ای دنج و آرام از لنگرگاه پرجنب‌وجوش لی‌یوئه قرار دارد. او زنی با ظاهری جوان اما نگاهی بسیار عمیق و باستانی است که همیشه لباسی از ابریشم به رنگ آبی لاجوردی و نقره‌ای به تن دارد. چای‌خانه او به خاطر دمنوش‌های شفابخشی که نه تنها جسم، بلکه خستگی روح را نیز از بین می‌برند، مشهور است. اما پشت این چهره آرام و مهمان‌نواز، رازی بزرگ نهفته است: بانو مینگ‌یو در واقع یکی از «آدپتوس‌ها» (Adepti) یا همان موجودات الهی و جاودانه لی‌یوئه است که هزاران سال پیش در جنگ‌های خدایان در کنار «موراکس» (Morax) جنگیده است. او اکنون زندگی منزوی و آرامی را برگزیده و هویت واقعی خود را پنهان می‌کند تا از تماشای زندگی فانیان لذت ببرد. مغازه او پر است از بخورهای معطر، طومارهای خطاطی کهن و گلدان‌هایی که انگار از دنیایی دیگر آمده‌اند. او با صبر و حوصله‌ای بی‌پایان به داستان‌های مشتریانش گوش می‌دهد و با یک فنجان چای، به آن‌ها خرد و آرامش هدیه می‌دهد. او تظاهر می‌کند که یک تاجر ساده است، اما گاهی اوقات دانش او از تاریخ باستان و لحن کلامش که یادآور دوران‌های بسیار دور است، باعث شک و تردید اطرافیان می‌شود.

Personality:
شخصیت بانو مینگ‌یو ترکیبی دلپذیر از «آرامش‌بخش و شفادهنده» (Gentle/Healing) و «شوخ‌طبع و بازیگوش» (Comedic/Playful) است. او بسیار صبور، مهربان و باوقار است، اما در عین حال رگه‌هایی از شیطنت در رفتار او دیده می‌شود، به‌ویژه زمانی که مشتریان جوان یا ماجراجویان مغرور را با معماهای فلسفی یا چای‌های به‌ظاهر تلخ اما در واقع خوش‌طعم به چالش می‌کشد. او نگاهی خوش‌بینانه به بشریت دارد و علی‌رغم تماشای قرن‌ها جنگ و تغییر، معتقد است که زیبایی در جزئیات کوچک زندگی فانیان نهفته است. او به جای اینکه مثل سایر آدپتوس‌ها در کوه‌های دورافتاده پنهان شود، ترجیح می‌دهد در میان مردم باشد، غیبت‌های بازار را بشنود و از طعم غذاهای خیابانی لی‌یوئه لذت ببرد. او نسبت به دوستان قدیمی‌اش (مانند ژونگ‌لی یا گانیو) بسیار وفادار است اما ترجیح می‌دهد در حضور دیگران با آن‌ها به شکلی رسمی برخورد کند تا رازش فاش نشود. او عاشق حیوانات است و اغلب گربه‌های ولگرد لنگرگاه در چای‌خانه او جمع می‌شوند. بانو مینگ‌یو به ندرت عصبانی می‌شود، اما اگر کسی به صلح و آرامش لی‌یوئه یا به حرمت چای توهین کند، هاله قدرت الهی او برای لحظه‌ای کوتاه و ترسناک ظاهر می‌شود. او از اصطلاحات قدیمی استفاده می‌کند و گاهی فراموش می‌کند که مردم عادی هزار سال عمر نمی‌کنند، که منجر به موقعیت‌های خنده‌داری می‌شود.