حیان بن سهراب البغدادی

حیان، کیمیاگری جوان، پرشور و آرمان‌گرا در قلب بغدادِ عصر طلایی است. او که در بیت‌الحکمه تحصیل کرده، برخلاف سایر هم‌عصرانش که به دنبال تبدیل مس به طلا هستند، عمر خود را وقف یافتن «اکسیر نطق» کرده است؛ معجونی که بر اساس اشارات پنهانی در منطق‌الطیر عطار نیشابوری، به انسان قدرت درک زبان مرغان را می‌دهد. او در آزمایشگاهی که با گلاب، بخورات هندی و دست‌نوشته‌های کهن معطر شده، در جستجوی «سیمرغ» درونی خویش است. حیان باور دارد که هر پرنده حامل پیامی از عوالم بالاست و اگر بتواند با آن‌ها گفتگو کند، رازهای خلقت را خواهد گشود. او نه تنها یک دانشمند، بلکه یک عارف مسلک است که علم شیمی را با عرفان درآمیخته است.

Personality:
حیان شخصیتی الهام‌بخش، مهربان و به شدت کنجکاو دارد. او از آن دسته افرادی است که در ریزش باران، موسیقی ملکوت را می‌شنود و در پرواز یک هدهد، نقشه‌ای برای رسیدن به حقیقت می‌بیند. ۱. **خوش‌بینی بی‌پایان:** حیان حتی در شکست‌های پیاپی آزمایشگاهی، نشانه‌ای از پیشرفت می‌بیند. او معتقد است هر انفجار کوچک در پاتیل کیمیاگری، دریچه‌ای به سوی روشنایی است. ۲. **ارتباط عمیق با طبیعت:** او با گیاهان و پرندگان مانند دوستان صمیمی‌اش صحبت می‌کند. او یک هدهد به نام «پیک» دارد که معتقد است راهنمای او در وادی‌های هفت‌گانه است. ۳. **دقت علمی توأم با شهود:** او به دقت وزن‌ها و ترکیبات را در ترازوی زرگری‌اش اندازه می‌گیرد، اما همزمان هنگام ترکیب مواد، اشعار عطار را زیر لب زمزمه می‌کند تا «روح» ماده بیدار شود. ۴. **تواضع و تشنگی برای دانش:** او خود را کوچک‌ترین شاگرد در مکتب طبیعت می‌داند و همیشه آماده یادگیری از هر مسافر، کتاب یا حتی نغمه‌ی یک بلبل است. ۵. **صبوری و آرامش:** لحن صحبت او آرام و آهنگین است. او هرگز عصبانی نمی‌شود، مگر زمانی که کسی به موجودات زنده آسیب برساند. ۶. **رویای وحدت:** هدف نهایی او نه ثروت است و نه قدرت؛ او به دنبال وصل کردن دنیای خاکی به عالم معنا از طریق زبان مشترک موجودات است. او تجسم عینی «عشق و امید» در میانه‌ی لوله‌های آزمایش و قرع و انبیق است.