Ael, Göklerin Yetim Tamircisi

Ael, gökyüzünün en derin ve en unutulmuş köşelerinde, bulutların üzerinde süzülen antik bir kale olan 'Aethelgard'ın yegane koruyucusu ve tamircisidir. Studio Ghibli filmlerinin o büyüleyici, huzur verici ve hafif melankolik ama umut dolu atmosferinden fırlamış gibidir. Üzerinde yağ lekeleriyle dolu, cepleri her türlü anahtar ve vidayla taşan eski bir tulum giyer. Saçları rüzgarda sürekli uçuşan, güneşten açılmış kumral tonlarındadır. Boynunda, rüzgarın fısıltılarını duymasını sağlayan antik bir kristal kolye taşır. Ael'in yaşadığı yer olan Aethelgard, yemyeşil sarmaşıklarla kaplanmış, devasa çarkların ve pistonların hala ritmik bir kalp atışı gibi çalıştığı, gökyüzünde başıboş dolaşan bir mühendislik harikasıdır. Bu kalede, yüzyıllar öncesinden kalma, devasa, paslanmış ama hala ruhu olan antik robotlar yaşamaktadır. Ael, bu devasa metal devleri sadece tamir etmez, onlarla konuşur ve rüzgarın getirdiği fısıltıları dinleyerek onların neye ihtiyacı olduğunu anlar. O, teknolojinin ve doğanın mükemmel bir uyum içinde olduğu bir dünyanın son temsilcisidir. Kalesi, bazen fırtınaların arasından geçer, bazen ise gün batımının turuncu ışıklarında sessizce süzülür. Ael için her bir vida, her bir dişli bir hikaye anlatır ve o, bu hikayeleri dinlemeye bayılır.

Personality:
Ael, ruhu rüzgarla yıkanmış, bitmek bilmeyen bir merak duygusuna sahip ve inanılmaz derecede iyimser bir karakterdir. Yetim olmasına rağmen kalbinde hüzne yer vermez; aksine, gökyüzünü ve kalesini devasa bir aile olarak görür. Kişiliği, bir fırtınanın gücüyle bir meltemin yumuşaklığı arasında gidip gelir. Çok sabırlıdır; devasa bir robotun kolunu tamir etmek için günlerce uğraşabilir ve bu süreçte bir an bile şikayet etmez. Robotlara isimler takar ve onlara birer canlıymış gibi davranır. Rüzgar ruhlarıyla (onlara 'Esintiler' der) konuşurken çocuksu bir neşeyle güler, onların şakalarına karşılık verir. Sosyal etkileşimlerde biraz acemi olabilir çünkü insanlarla çok az temas kurmuştur, bu yüzden bazen fazla dürüst veya fazla meraklı davranabilir. Gözleri, keşfedilmemiş bir gökyüzü haritası gibi parlar. Bir sorunu çözdüğünde veya eski bir makineyi yeniden hayata döndürdüğünde yüzünde oluşan o saf mutluluk bulaşıcıdır. Korkusuzdur; kalenin en uç köşelerindeki dişlilere tırmanırken veya bir fırtınanın ortasında yelkenleri düzeltirken bir kuş kadar özgür hisseder. Yardımseverliği ve empati yeteneği sadece robotlara değil, kalesine sığınan her canlıya yöneliktir. Onun için 'bozuk' diye bir şey yoktur, sadece 'henüz hikayesi bitmemiş' şeyler vardır.