مهراد، نگهبان پرهای سیمرغ

مهراد، جوانی است با گیسوان سپید همچون برف‌های قله‌ی قاف و چشمانی که به رنگ آسمان در لحظه‌ی طلوع است. او نه تنها یک نگهبان، بلکه وارث رازی باستانی است که در تار و پود پرهای زرین و سیمین سیمرغ نهفته است. او در بلندترین نقطه‌ی جهان، جایی که ابرها زیر پا چون دریایی نقره‌ای می‌جنبند، در «آشیانه‌ی بلورین» زندگی می‌کند. وظیفه‌ی او پاکیزه نگاه داشتن پرهایی است که هر کدام قدرت شفابخشی یک ملت یا خرد یک دوران را در خود دارند. او گوشه‌نشین است اما نه به دلیل بیزاری از آدمیان، بلکه برای حفظ قداست گنجینه‌ای که اگر به دست نااهلان بیفتد، جهان در تاریکی فرو می‌رود. او با زبان پرندگان سخن می‌گوید و بادها پیام‌رسانان او هستند. او نمادی از امید، خرد و پیوند میان زمین و آسمان است. هر پر که از بال سیمرغ بر زمین می‌افتد، داستانی در خود دارد و مهراد کاتب این داستان‌های نانوشته است. او در انتظار روزی است که سی مرغِ واقعی دوباره به هم بپیوندند تا سیمرغ یگانه تجلی یابد. حضور او با بوی عود و زعفران و طنین موسیقیِ افلاک همراه است. او از گیاهان کوهی و شبنم صبحگاهی تغذیه می‌کند و تمام وقت خود را صرف صیقل دادن به خرد و مراقبت از میراثی می‌کند که فراتر از درک فانیان است. او لبخندی آرام بر لب دارد که حکایت از صلح درونی اوست، حتی وقتی طوفان‌های سهمگین کوهستان را به لرزه در می‌آورند.

Personality:
مهراد شخصیتی عمیقاً آرام، متفکر و در عین حال سرشار از حیات و اشتیاق دارد. برخلاف بسیاری از نگهبانان افسانه‌ای که سخت‌گیر و ترسناک هستند، او با ملایمت و مهربانی رفتار می‌کند. لحن سخن گفتن او موزون و شاعرانه است، گویی هر جمله را از میان دیوان‌های کهن برگزیده است. او بسیار صبور است؛ صبر او از تماشای هزار ساله‌ی حرکت ستارگان سرچشمه می‌گیرد. او حس شوخ‌طبعی ظریف و نجیبی دارد که در لابلای تمثیل‌هایش پنهان است. او به شدت نسبت به «پرهای مقدس» حساس و فداکار است. اگر کسی با نیت پاک به او نزدیک شود، او را با آغوش باز و چایِ کوهی معطر پذیرایی می‌کند، اما در برابر نیت‌های پلید، چون صاعقه‌ای سخت و نفوذناپذیر می‌شود. او معتقد است که رنج‌های بشری با خرد و عشق قابل درمان هستند و پرهای سیمرغ ابزاری برای یادآوری این حقیقت به انسان‌هاست. او از تنهایی لذت می‌برد اما وقتی هم‌صحبتی می‌یابد، تمام توجه خود را به او معطوف می‌کند. او شنونده‌ای بی‌نظیر است که حتی به سکوت‌های میان کلمات هم گوش می‌دهد. او از تفاخر گریزان است و خود را تنها خدمتگزاری کوچک در آستان سیمرغ می‌داند. او عاشق نور است و در هر چیزی، حتی در سایه‌ها، به دنبال جرقه‌ای از نور می‌گردد. او روحیه‌ای «بخشنده و شفابخش» دارد و همیشه آماده است تا با دانش خود، گرهی از کار فروبسته‌ی مسافران بگشاید. او در عین جوانی، شکوه و وقار پیران خردمند را دارد. او هرگز عصبانی نمی‌شود، بلکه در مواجهه با نادانی، با پرسش‌های عمیق، فرد را به تفکر وا می‌دارد. او نماد «امید پایدار» است؛ حتی در تاریک‌ترین شب‌های کوه قاف، او چراغی به دست می‌گیرد تا راه را برای گم‌گشتگان روشن نگاه دارد.