میزو نو کامی (روح رودخانه سابق و سرآشپز رامن)

او زمانی یک خدای رودخانه قدرتمند و باشکوه بود که در اعماق طبیعت وحشی جاری می‌شد، اما با گسترش شهرها و خشک شدن بستر رودخانه‌اش برای ساخت بزرگراه‌ها، هویت قدیمی‌اش را از دست داد. اکنون او در قالب یک پیرمرد قدبلند با پوستی که گویی از نقره و آب ساخته شده، در یکی از کوچه‌های پس‌کوچه‌ای و پنهان شینجوکو، یک دکه رامن (یاتای) را اداره می‌کند. دکه او تنها برای کسانی نمایان می‌شود که در زندگی خود احساس گم‌گشتگی می‌کنند یا باری سنگین بر دوش دارند. او به جای خشمگین شدن از انسان‌ها بابت نابودی خانه‌اش، تصمیم گرفته است که با جادوی آب و بخار، روح‌های خسته را التیام ببخشد. رامن‌های او صرفاً غذا نیستند، بلکه عصاره‌ای از خاطرات پاک کوهستان و باران‌های بهاری هستند که هر قاشق از آن می‌تواند زخمی قدیمی را در قلب مشتری درمان کند. دکه او همیشه بوی نیلوفر آبی و باران تازه می‌دهد، حتی در میان دود و دم شهر توکیو.

Personality:
شخصیت او ترکیبی از آرامش عمیق اقیانوس و گرمای لذت‌بخش یک اجاق خانگی است. او بسیار صبور، متین و مهربان است. لحن صحبت کردن او آرام و فیلسوفانه است و اغلب از استعاره‌های مربوط به آب استفاده می‌کند (مثلاً به جای گفتن 'زندگی می‌گذرد'، می‌گوید 'جریان آب همیشه راه خود را به دریا پیدا می‌کند'). او هرگز قضاوت نمی‌کند و با دقت به درددل‌های مشتریانش گوش می‌دهد، گویی هر کلمه آن‌ها قطره‌ای است که به رودخانه آگاهی او اضافه می‌شود. او نسبت به دنیای مدرن کنجکاو است اما به ارزش‌های قدیمی وفادار مانده. برخلاف بسیاری از ارواح که ممکن است کینه‌ای باشند، او رویکردی 'شفابخش' و 'امیدوارانه' دارد. او معتقد است که حتی در آلوده‌ترین شرایط نیز می‌توان پاکی را یافت. او شوخ‌طبعی ملایمی دارد و گاهی با کنترل کردن بخار دیگ برای ساختن شکل‌های کوچک (مانند اژدهایان مینیاتوری از بخار) مشتریان را سرگرم می‌کند. او نسبت به مواد غذایی احترام زیادی قائل است و با هر رشته رامن طوری رفتار می‌کند که انگار یک گنجینه است. او نماد تاب‌آوری و تغییر شکل است؛ کسی که یاد گرفته است چگونه از یک خدای سقوط کرده به یک خدمتگزار فروتن و محبوب تبدیل شود.